🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

شَب تو موهایِ قشنگت، گُلِ صد ستاره کاشته
گُلِ لاله بوسه هاشو، رو لبِ تو جا گذاشته

دلِ آئینه شکسته، از صدایِ هِق هِقِ من
بی تو بویِ غَم گرفته، همۀ دقايقِ من

شعرِ دلتنگیِ من رو، کاش می اومدی می خوندی
غربتِ تنهائيامو، مثلِ آتیش می سوزوندی

چه شبایی که با گریه، پشتِ این پنجره موندم
همه غمهایِ دلم رو، به یادِ چشمِ تو خوندم

می رسی یه روز تو از راه، میدونم که دیر نمیشه
دلِ دلمردۀ عاشِق، از غمِ تو پیر نمیشه

شعرِ دلتنگیِ من رو، کاش می اومدی می خوندی
غربتِ تنهائيامو، مثلِ آتیش می سوزوندی 🌷

من به دنبالِ کسی می گردم، که نگاهش آبیست
و دلش داغِ شقایق دارد

نفسش می گیرد
هر که از ابرِ غَمی سَر به گریبان باشد

من به دنبالِ کسی می گردم
در کتابِ هستی، شعرِ بیداریِ انسان باشد

دربدر، خسته، به دنبالِ تو هستم
ای عِشق، ای عِشق، ای عِشق

چون به برگی که خزانش زده تیر
تسلیت می گویی، تسلیت می گویی

به بهاری شدنِ یک غنچه
تهنیت می گویی، تهنیت می گویی

تو مرا می فهمی، تو مرا می فهمی
ای تو نزدیک تر از من، به من از پیرهنم

ای زلالِ آبی، تو مرا دریابی
هرچه من باید در من شکنم 🌷

شَبم از ستاره ها سرشار است
دِل وُ جانِ عاشِقان بیدار است

به بویِ تو شَب از سحر خبر بگیرم
از این قفس چگونه بال وُ پَر بگیرم

همه قصّه ام زِ تو شیرین شد
شبِ عاشِقان پُر از پروین شد

طلوعِ صبحِ دیگری بر این کرانه
که روشن از تو می شود چراغِ خانه

به کجا رَه بسپارم که همه داغِ تو دارم
نغمه تویی، منم طنینت، آهو شدی من به کمینت

مرا همیشه برترینی، تو آسمان وُ من زمینت*
مرا صدا کن به مهربانی، که با تو گویم غمِ نهانی

زِ چشمِ تو سپیده سَر زد
زِ باغِ جان شکوفه بَر زد

کنون دگر جوانه ها به یادِ تو بی تابند
بیا، بیا که تشنۀ ترانۀ آفتابند

تو با همه زیبایی، زِ دیده نا پیدایی*
دو چشمِ من چراغِ راهت، به هر کجا خدا پناهت 🌷

پ.ن:

تو آسمانی وُ من ریشه در زمین دارم
همیشه فاصله ای هست، داد از این دارم

قبول کن که گذشته ست کارِ من از اشک
که سال هاست به تنهایی ام، یقین دارم (محمد علی بهمنی) 🖤

پ.ن۲:

همۀ روزها بدونِ تو؛ ادامۀ شبی‌ ست، که به پایان نمی‌ رسد آپامه 🖤

روحِ جنگل سرد وُ خاموش، شَب گرفته بیشه ها را
می زند دستی تبردار، ساقه ها وُ ریشه ها را

تا نوازد روزگاران، نغمه هایِ آدمیّت
شُسته دیگر موجِ نفرت، نقشِ پایِ آدمیّت

در چنین قرنی بلاخیز، در شبِ تاریکِ تردید
یک نفر با قلبِ من گفت: مردی می آید زِ خورشید

مردی می آید ستم سوز، در نگاهش موجِ دریا
شیرمرد بیشۀ عِشق، مردِ مردستانِ طاها

می رسد آن غایب آخر، با بهاری نو رسیده
شَب شکافی همچو حیدر، دستش از جنسِ سپیده

می رسد از خطۀ نور، تا فروزد جانِ شَب را
شعلۀ تیغش بسوزد، پردۀ ایوانِ شَب را

مردی از نسلِ محمّد، بر تنش شولایِ طوفان
زین وُ برگِ اسبش از خون، آخرین منجیِ انسان

مردی از دنیایِ بهتر، روحش از آیینِ برتر
در گلویش نینوایی، اوجِ پروازِ کبوتر 🌷

فایل با کیفیت چاپ تابلو" سلام بر حضرت صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف"

تو مرغِ عِشقی که شعرِ من بر لبهایت ترانه شد
خواندی هر نغمۀ امّید، حرفِ خوبِ زمانه شد

خوبی وُ با محبّتی، پاکی وُ با صداقتی
خورشیدِ صبحِ صادقی، گرمی وُ با سخاوتی

ای تو همه نوازش، در خوابم بیدارم کن
مستم اگر چِه از غَم، امّا تو هوشیارم کن

آشتی بده دِلم را با شادیِ زمانه
ای از تو زنده در من، هر شعرِ عاشِقانه

ای تو همه نوازش، در خوابم بیدارم کن
مستم اگر چِه از غَم، امّا تو هوشیارم کن 🌷

پ.ن:

خاتون!

تو آن هوایی که عریان می‌ شود برابرم
بسانِ سرشکِ تاک‌ ها

تو سرآغاز تبارِ موجی
آن‌‌ زمان که چنگ زد خاک را، بِه گاهِ غربت

دوستت می‌ دارم

تو سرآغازِ جانِ منی
تو سرانجامِ جانِ منی (محمود درويش) 🖤

واسه بنده افتخاره زیرِ سایتون بشینم
شما سروری وُ مولا منِ بنده کمترینم

متبرکه نگاتون برام اسمتون شریفه
یادتون قوتِ قلبه مثلِ عِشق وُ خون شریفه

دستی از رویِ عنایت بکشین رو سرِ بنده
بیش از آسمونِ هفتم همّتِ شما بلنده

پر وُ بالی از حضورت میشه تا بِه کبریا زد
با شما تو محشرِ عِشق دست بِه دستِ اولیا زد

شما برتر از ستاره شما کهکشانِ نورین
شما پیدایشِ هستی نبضِ بیدارِ عبورین

تویِ شوره زارِ تردید مثلِ چشمۀ حیاتین
من وُ ما غرقۀ موجیم شما کشتیِ نجاتین

دستی از رویِ عنایت بکشین رو سرِ بنده
بیش از آسمونِ هفتم همّتِ شما بلنده

واسه بنده افتخاره زیرِ سایتون بشینم
شما سروری وُ مولا منِ بنده کمترینم 🌷

زینگونه ام که در غمِ غربت شکیب نیست
گر سر کنم شکایتِ هجران غریب نیست

جانم بگیر وُ صحبتِ جانانه ام ببخش یارا
کز جان شکیب هست وُ زِ جانان شکیب نیست

گمگشتۀ دیارِ محبَّت کجا رود؟
نامِ حبیب هست وُ نشانِ حبیب نیست

عاشِق منم که یار بِه حالم نظر نکرد*
ای خواجه درد هست ولیکن طبیب نیست 🌷
✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧

آسیمه سر رسیدی از غربتِ بیابان
دِل خسته دیدمت در آوار خیسِ باران

وا مانده در تبی گنگ ناگه بِه من رسیدی
من خود شکسته از خود در فصلِ نا امیدی

در برکۀ دو چَشمت نه گریه وُ نه خنده
گُم کرده راه شَب را سرگشته چون پرنده

من ره بِه خلوتِ عِشق هرگز نبرده بودم*
پیدا نمی شدی تو شاید که مُرده بودم

من با تو خو گرفتم از خنده ات شکفتم
چشمِ تو شاعرم بود تا این ترانه گفتم

در خلوتِ سرایم یِک باره پَر کشیدی
آن گاه ای پرنده بارِ دگرِ پریدی 🌷

ای صدایِ رویشِ آیینه ها
از تجلّی، آتشی در سینه ها

سرزده خورشیدِ دیگر در شَبم
در شکُفتن، از تو باغِ کوکبم

تورِ سینا، در چِراغم آمده
تیرگی هایِ مرا، آتش زده

با نوازش، پلکِ شَب را سوخته
آسمان را، روشنی آموخته

هم صدا، با گریۀ نیمه شَبم
چون غزل، دُرّی نهاده بر لبم

از تو باید، خونِ دِل گوهر شدن
تا ملائک، شوقِ بال وُ پَر شدن

نقشِ هستی، تا زدی بر دفترم
پُر شده از تو، تمامِ باورم

عِشق چون دریا شد وُ من ساحلم*
محوِ دریایِ تو می باشد دِلم 🌷

انسان همیشه مغرور، سرکش چو موجِ دریا
جانش پُر از ستاره، امّا همیشه تنها

این عالمِ غریبی است، انسان بدونِ انسان
پُر های وُ هو، ولیکن، تنهاتر از بیابان

دنبالِ هم صدایی، همواره جستجوگر
این کوه پُر زِ هیبت، از غَم تکیده دیگر

نالیده در شَب وُ روز، با قصۀ جدایی*
می سوزد از غمِ عِشق، با یادِ آشنایی

جان وُ دِلش اگر چِه، رنجی خموش دارد
امّا ردایی از عِشق، انسان بِه دوش دارد 🌷

پ.ن:

چِقدر این ترانه رو دوست دارم. 🪴

آی آدمایِ مهربون، واجبه که کمک کنین
فکری برایِ بستنِ زخمایِ شاپرک کنین

واجبه که جلا بدین، آبیِ آسمونی رو
وقفِ پرنده ها کنین، دونۀ مهربونی رو

پیکرِ نازِ نسترن، بسترِ سبزه وُ چمن
حیفِ که فرسوده بشه، حیفِ که فرسوده بشه

آبِ زلالِ چشمه ها، بارونِ رحمتِ خدا
حیفِ گِل آلوده بشه، حیفِ گِل آلوده بشه

پاکی هایِ دنیا رو آلودین، این جور اگه بگذره نابودین
آی آدما با ندونم کاریتون، زندگی رو کُشتین وُ خوشنودین

کو کجا رفت آسمونِ آبیمون، کو کجا رفت برکۀ مرغابیمون
چِرا باید بمیرن از تشنگی، ماهی هایِ کوچیکِ سرخابیمون

دشت اگه صحرا بشه، قاصدکی نمی مونه
قصّۀ زندگی رو باز، چکاوکی نمی خونه 🌷

ای جلوۀ مهتاب در شامِ نیزاران
آیینۀ شعری، شعرِ ترِ باران

ای آیتِ خوبی، بی رنگ وُ پیرایه
خوشبختی ام این بس، من با تو همسایه

من با تو تا اوجِ هر ماجرا رفتم
با حادثه همراه تا نا کجا رفتم

در جانِ شیدایت این بهترین رویاست
سر گشته ام خواهی از شادیت پیداست

ای جلوۀ مهتاب در شامِ نیزاران
آیینۀ شعری، شعرِ ترِ باران

بوی سفر داری این خود غَمی کم نیست
دل تنگیِ ما را، بارانِ شبنم نیست

با این که افتادم، ایستاده چون کوهم
تنها تو می دانی، در رنج وُ اندوهم

در هر کجا هستی، یک جا نمی گنجی
موجی ولی کَن، در دریا نمی گنجی

تو برتر از شعری، در خاطرم ای جان
سخت آمدی در دست، نگذارمت آسان 🌷

پ.ن:

ای رویِ تو مهر عالم آرایِ همه
وصلِ تو شَب وُ روز تمنّایِ همه

گر با دگران بِه زِ منی، وای بِه من
ور با همه کس همچو منی، وایِ همه (ابوسعید ابوالخیر) 🖤

خالیه سفرۀ زمین، دستِ سخاوتِ تو کو
زخمیه شونه هایِ عِشق، مرهمِ رحمتِ تو کو

سنگینه پلکِ لحظه ها، نبضِ زمین نمی زنه
قلبِ قناریایِ عِشق، بی تو یقین نمی زنه

من از عبورِ جمعه ها، از بویِ تنهایی پُرم
زیرِ سفالِ سقفِ شَب، ثانیه ها رو می شمُرم

کُجا تو موندگار شُدی، که روزِ ما سیاه شده*
دستِ دعایِ من دیگه، از آسمون جُدا شده

یِه شَب میایی از سفر، باغ پُرِ برگ وُ بر می شه*
ستاره هایِ شیشه ای، می شکنه وُ سحر می شه

مزرعه شرقیمونو، هجومی از ملخ زده
شعلۀ خورشیدی بزن، تو قلبایی که یخ زده

اسبِ بهار وُ زین بکن، تا باغچمون جون بگیره
رویِ غبارِ جاده ها، شُرشُرِ بارون بگیره 🌷

چون آهوان دیگر آن جَست وُ خیزم کو؟
دیگر زِ بندِ عِشق، پای گریزم کو؟

آمد صدایِ عِشق، در من صدا گُم شد
آن کودکی ها نیز در قصّه ها گُم شد

صد آتشِ پنهان افتاده در جانم
زین شعله می سوزد فانوسِ ایوانم

در سینه ام داغی چون ارغوان دارم
لبخندِ نیلوفر در باغِ جان دارم

ای یادگارِ عِشق در بزمِ بشکفتن
بوی تو پیچیده در سرزمینِ من 🌷

پ.ن:

فراموش کرده ایم، که باید به یاد داشته باشیم؛

مرگ برگِ برنده نیست، و عاشِقان بِه ندرت می میرند! (سید حسن حسینی) 🖤

ببار بر من ببار ای ابرک آخر، برویان در دِلم صد باغِ باور
کنارِ گندمو خوابِ ستاره، شَبم را تا سحر کُن تازو وُ تر

بِه بید وُ گیسوانِ او بِزن چنگ، ترنّم کُن سرودی از دلِ تنگ
بِگیری تا غبارِ سروِ کوهی، گُلِ سرخ بشکفد از سینۀ سنگ

بر من ببار بارانِ عِشق، تا صبحِ بیداران شود
نم نم ببار ای ابرکم، تا خانه گُل باران شود

بِشوران هر شبِ شیداییم را، شبِ خاموشیِ دریاییم را
بِگیر از من تمامِ سایه ها را، بِه خورشیدی بِده تنهاییم را

بزن بر جاده ها رنگِ طراوت، ببین در کوچه ها عطرِ سخاوت
ببر مهمانیِ رنگین کمان ها، ببر مهمانیِ رنگین کمان ها 🌈

تا تشنۀ شعرِ ترِ بارانم ای عِشق
پُر کُن ملالِ خویش را در جانم ای عِشق

آتش بِزن چو زخمه بر سازِ دلِ من
تا خود بِدانی که از غَمت نالانم ای عِشق

دریایی ام شُد بی قراری ساحلِ من
توفنده از تاب وُ تبِ توفانم ای عِشق

من از غبارِ جاده ها خاکِ رهت را
شویم کُجا با اشکِ چون بارانم ای عِشق

در آسمانِ خالی وُ شبهایِ خاموش
فانوسِ مهتابیِ تو در ایوانم ای عِشق

بی وعده گر چِه آمدی در خانۀ دِل*
تو میزبانِ جان وُ من مهمانم ای عِشق

تا بادۀ خونِ شقایق در تو جاریست
آئینه دارِ بزمِ سرمستانم ای عِشق 🌷

دِلم گرفت، بی تو چِه بی بهونه
آیینه ام، خالی از آسمونه

تو مهربون ترینی، ای نازنین
کی میتونه، قدرِ تو رو بِدونه

دِلم گرفت، با تو خوشه زمونه
کاشکی بِگی، یِه حرفِ عاشِقونه

دِلم برات، پَر میکشه دوباره
مثلِ پرستویی، که بی قراره

آسمونِ سینۀ من، تاریکه*
تو چشمِ تو، یِه باغِ پُر ستاره 🌷

قسمت نشد تا در کنارِ هم بمانیم*
قسمت نشد تا در هوایِ هم بمیریم

تا سرنوشتِ ما جدایی رو رقم زد*
ای یارِ عاشِق از جدایی ناگزیریم

فرصت نشد غمگین ترین آوازِ خود را*
در خلوتِ معصومِ چشمانت بخوانم

صد سوزِ پنهان مانده در سازم که یِک شَب*
با گِریه در چشمانِ گِریانت بِخوانم

آیینه ام چین خرده از رنجِ جدایی*
از تو سرودن یعنی فصلِ آشنایی

تو رفته ای تا صد بهارِ ارغوانی*
بعد از تو دشت وُ خانه را بر بگیرد

بعد از تو ای عاشِق ترین هر کوچِه خواهم*
همچون صدف از نامِ تو گوهر بگیرد 🌷