🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

دوست دارم که مرا در برِ خود بنشانی*
شیشه را آن طرفِ دیگرِ خود بنشانی

هر که نزدیک‌ تر از من بِه تو زو رشک برم
شیشه را باید آنسوترِ خود بنشانی

زین طرف جام دهی، زان طرفم بوس وُ لبم*
در میانِ لبِ جان‌ پرورِ خود بنشانی

چهره گلگون کنی از جام وُ زِ رشک آتش را
زار وُ افسرده بِه خاکسترِ خود بنشانی

چون نسیمِ سحرم ده شَبَکی اذنِ دخول
چند چون حلقه مرا بر درِ خود بنشانی

تا بِه کی اسب بِه میدانِ وصالت تازد
مدعی را چِه شود بر خرِ خود بنشانی

ماهِ گردون سزدت تاج کله را چِه محل
که زِ اکرام بِه فرقِ سرِ خود بنشانی

کعبتین چَشمی وُ من مهره چو نرّاد مرا
می‌ زنی مهره که در ششدرِ خود بنشانی

مادرت حور بود غیرتم آید که بِه خلد
صالحان را بِه برِ مادرِ خود بنشانی

دامنِ پاکِ وی آلوده شود قاآنی*
ترسم او را تو بِه ‌چشمِ ترِ خود بنشانی 🌷

پ.ن:

لبت که از همه گیتی پسندِ ماست (اوحدی مراغه‌ ای) 🖤

پیرکی لال سحرگاه بِه طفلی الکن
می شنیدم که همی راند بدین نوع سخن:

کای زِ زُلفت صُ صُ صُبحم شا شا شام تاریک
وی زِ چِهرت شا شا شامم صُ صُ صُبح روشن!

تِ تِ تِریاکی ام و بی شَ شَ شَهد لَ لَبت
صَ صَ صَبر وُ تا تا تابم بِرَ رَفت از تَ تَ تَن!

طفل گفتا: مَ مَ مَن را تُ تُو تقلید مکن
گُ گُ گُم شو زِ بَرم ای کَ کَ کَمتر زِ زَ زَن!

می می خواهی مُ مُ مُشتی بِه کَ کَلّه ت بزنم
که بیفتد مَ مَ مَغزت می میان دَ دَهن!

پیر گفتا که وَ وَلله مَ مَعلوم است این
که بِزادَم من بیچاره زِ مادر الکن!

هه هه هفتاد وُ هه هشتاد وُ سه سال است فزون
گُ گُ گنگ وُ لا لا لا لم بِه خَ خَلاق زِ من!

طفل گفتا خُ خدا را صَ صَ صد بار شُ شکر
که برستم بِه جهان از مَ ملال و مَ محن!

مَ مَ مَن هم گُ گُ گُنگم مِ مِثل تُ تُ تُو
تُ تُ تُو هم گُ گُ گُنگی مِ مِ مِثل مَ مَ مَن! 🌷

گر بداند لذتِ جان باختن در راه عِشق
هیچ عاقل زنده نگذارد بِه عالم خویش را

عِشق داند تا چِه آسایش بود در ترکِ جان
ذوقِ این معنی نباشد عقلِ دوراندیش را 🌷

در چشمِ منست، آنچِه بِه رُخسارِ تو آب است*
در جسمِ منست، آنچِه بِه ‌گیسویِ تو تاب است

دِل بی‌ تو، بسی تنگ تر از سینهٔ چنگ است
جان بی‌ تو، بسی زارتر از زیرِ رباب است

بر ما بِه تکبر نگری، این چِه غرورست
از ما بِه تغافل ‌گذری، این چِه عتاب است

بی ‌مویِ تو، چون مویِ توام، روز سیاهست
بی‌ چشمِ تو، چون چشمِ توام، حال خراب است

از جان چِه خبر گیری وُ از چَشم چِه پُرسی*
آن‌ بی‌ تو پُر از آتش وُ این بی‌ تو پُر آب است

مهرِ من وُ جورِ تو وُ بی‌ مهریِ ‌گردون
این هر سه برون، چون کرمِ شه زِ حساب است

هر چشمه که یِک روز، درو چهره بشویی*
تا شامِ ابد، جاری ازان چشمه گلاب است

بی‌ جنّتِ رویش، ‌که بود آتشِ بغداد
چَشمم‌ همه‌ شَب تا بِه‌ سحر، دجلهٔ‌ آب است

گویند جگر گردد از آتش بریان
بی‌ آتشِ رویش، جگرم از چِه‌ کباب است

چون سویِ توام، رویِ امید از همه سویست
چون بابِ توام، اصلِ مراد از همه باب است

مهرِ تو بود نقطه وُ من چون خطِ پرگار
هر جا که روم‌، سویِ توام باز ایاب است

ناکامیِ من، با چو تویی سخت عجیبست
بی‌ مهریِ تو، با چو منی سخت‌ عجاب است

چون دیدهٔ وامق، همه شَب اشک فشانست
چون طرهٔ عذرا، همه‌ دم در خم وُ تاب است 🌷

هر شَبی نالهٔ من، خوابِ جهانی برباید
تا که در خواب نگارم، بِه کسی رُخ ننماید

ای که‌ گفتی سخنِ عِشق، نشاط آرد وُ مستی
لب فرو بند کزین قصه، بِه جُز غصه نزاید

برکِشد یا بُکشد یا بزند یا بنوازد
پیشِ جانان، سخن از چون وُ چرا‌ گفت نشاید

گوییم ترکِ بتان گو، که قیامت رسد از پی
خود همینست قیامت، که بتی رُخ بنماید

گفتمش دوش ببین، نقش‌ِ غَم از چشمِ پُرآبم
گفت خاموش، که این نقشِ بر آبست نپاید

رشکم آید که کسی، عکسِ تو در آب ببیند*
دردم آید که کسی، لعلِ تو در خواب بخاید

جویِ خون خیزد از آن دیده، که بر رویِ تو افتد
بویِ مشک آید از آن شانه، که بر مویِ تو ساید 🌷

دِلدار بُوَد دین وُ دِل وُ طاقت وُ قرار
چون او برفت رفت بِه یکبار هر چهار

گویند صبر کُن که بیاید نگارِ تو
آن روز صبر رفت که رفت از برم نگار

جایی که یار نیست دِلم را قرار نیست
من آزموده‌ ام دلِ خود را هزار بار

عاقل بِه اختیار نخواهد هلاکِ خویش
پیش از هلاک من زِ کفم رفت اختیار

تا یار هست از پیِ کاری نمی روم
دِلداده را چِکار بِه از عشقِ رویِ یار

شوریدگی نکوست بِه سودایِ زُلفِ دوست
دیوانگی خوشست بِه امیدِ چشمِ یار

آخِر نمود بختِ مرا زُلفِ یار من
چون خویش سرنگون وُ پریشان وُ بی‌ قرار

غَم صد هزار مرتبه گردِ جهان بگشت
جُز من نیافت همدمی از خلقِ روزگار

قاآنی از جفایِ جهان هیچ غَم مخور
مِی خور بِه یُمنِ عاطفت صاحب اختیار 🌷

مگر دریچهٔ نوری تو، یا نتیجهٔ حوری
که فرق تا بِه قدم، غرق در لطافت وُ نوری

مرا تو مردمِ چَشمی، چِه غَم که غایبی از من
حضورِ عین چِه‌ حاجت بود که عینِ حضوری

گمان برند خلایق، که حور بچه نزاید
خلافِ من که یقین دانمت که بچهٔ حوری

چو عکسِ ماه که افتد، درونِ چشمهٔ روشن
بِه‌ چشمِ من همه‌ نزدیکی وُ زِ من همه‌ دوری

بِه لطف آبِ حیاتی، بِه طیب بادِ بهاری
بِه‌ بوی خاکِ بهشتی، بِه نور آتش‌ِ طوری

چو عِشق رهزنِ عقلی، چو عقل زینتِ روحی
چو روح زیورِ عمری، چو عمر مایهٔ سوری

بتی نه لعبتِ چینی، تنی نه بادِ بهاری
گُلی نه باغِ بهشتی، مهی نه حورِ قصوری

زِ شرم رویِ تو شاید، که آفتاب بگیرد
کنون که عنبرِ سارا دمیدت از گُلِ سوری 🌷

گر بداند لذتِ جان باختن در راه عِشق
هیچ عاقل زنده نگذارد بِه عالم خویش را

عِشق داند تا چِه آسایش بُوَد در ترکِ جان
ذوقِ این معنی نباشد عقلِ دوراندیش را 🌷

دلِ ديوانه که خود را بِه سرِ زُلفِ تو بست ست
کس بر او دست نيابد که سرِ زُلفِ تو بست ست

بِه امیدی که شَبی سرزده مهمانِ من آیی
چَشم در راه وُ سخن بر لب وُ جان بر کفِ دست ست

من وُ وصلِ تو خیالیست که صورت نپذیرد
که تو را پایه بلند است وِ مرا طالع پست است

گُفتم از دستِ تو روزی بنهم سر بِه بیابان
دست در زُلف زد وُ گُفت‌ کی ات پای ببسته ست؟! 🌷

گویی دِلت چِرا نشُد از هجرِ من غَمین
آن قدر تنگ شُد که درو جایِ غَم نماند

چون ابر در فراقِ تو از بس گِریستم
در چشمِ من چو چشمهٔ خورشید نم نماند 🌷

بِه جرمِ عشقِ تو گر می‌ زنند بر دارم
گمان مبر که زِ عشقِ تو دست بردارم

مگو که جانِ مرا با تو آشنایی نیست
که با وجودِ تو از هر که هست بیزارم

از آن سبب که زبان رازِ دِل نمی‌ داند
حدیثِ عشقِ ترآ بر زبان نمی‌ آرم 🌷