🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

اگر دنیا، اگر عقبیٰ، علیّ بن ابی‌طالب
اگر امروز، اگر فردا، علیّ بن ابی‌طالب

فروغِ دیدۀ وحدت، صفایِ سینۀ کثرت
بهشتِ خاطرِ دانا، علیّ بن ابی‌طالب

لوایِ دولتِ شاهان، صفایِ جانِ آگاهان
سرِ سرها، دلِ دل‌ ها، علیّ بن ابی‌طالب

نبینی تا قیامت خوابِ ویرانی، اگر دانی
چه معماری‌ است در دل‌ها علیّ بن ابی‌طالب

به گفتن موجۀ دریا اگر رطب اللسان گردد
نیارد بر زبان الاّ علیّ بن ابی‌طالب

تعجّب نیست گر بی‌ انتظارِ شَب زِ ایمایی
کند امروز را فردا، علیّ بن ابی‌طالب

در آن تنگی که در خاطر نگنجد جُز خدا کس را
زَنَد جوش از زبانِ ما، علیّ بن ابی‌طالب

به هر ظرفی شرابی کرده لطفش در خورِ وسعت
امیدِ جاهل وُ دانا، علیّ بن ابی‌طالب

در آن وحشت که از یادِ خدا دِل گُم کند خود را
بُوَد وردِ منِ شیدا، علیّ بن ابی‌طالب

تجمّل دستگاهان! خرقه پوشان! دانش آرایان!
دو عالم از شما، از ما علیّ بن ابی‌طالب

امیدم در بهارِ آرزو جایِ ثمر خواهد
زِ باغِ یثرب وُ بطحا، علیّ بن ابی‌طالب

زِ لطفِ بی‌ دریغش در دو عالم مطلبِ ما را
خدا می‌ داند وُ مولا علیّ بن ابی‌طالب

اسیر از فیضِ مهرِ کام‌ بخشَش در نمی‌ مانم
زِ بر دارم دعایِ یا علیّ بن ابی‌طالب 🌷

ای آنکه‌ شِکوۀ حالم را تنها، به سویِ او بَرَم.... 💚

این دُنییِ¹ دون که کس از او بهره نَبُرد
آرام در او نیافت، نه بُرد و نه خورد

درویش به شِکوِه کاین چه عمر است مرا؟
مُنعـم نالان که آه! می‌ باید مُرد.

پ.ن:

۱- دُنیی: این جهان، مقابلِ آخرت.

نمی‌ گنجد بِه محشر فوجِ عصیانی که من دارم
اجل شرمندگی‌ ها دارد از جانی که من دارم

نگه دارد خدا از چشمِ بد، از چشمِ خوبش هم
کماندار آفتی برگشته‌ مژگانی که من دارم

مرا دردِ تو می‌ سازد بِه آیینی که می‌ باید*
بسوزد روزگار از دردِ پنهانی که من دارم

نمی‌ پرسی، نمی‌ خوانی، نمی‌ جویی، نمی‌ آیی*
کجا دانسته‌ ای حالِ پریشانی که من دارم

نمی‌ دانم چِه خواهد داد در محشر جوابِ من
ستمگر اول وُ آخر پشیمانی که من دارم 🕯

پیاله بر کف وُ چشمِ تو در نظر دارم*
دِماغی از گُلِ پیمانه تازه‌ تر دارم

همیشه مستیِ من جامِ جم بِه کف دارد
خبر ندارم وُ از عالمی خبر دارم

زِ سینه صافیِ خود در حصارِ فولادم
زِ سنگِ طعنۀ بدخواه کی حذر دارم

بِه دامن مژه اشکم غبار می ریزد*
چه شد که مایۀ صد بحر در جگر دارم

اسیر ناز بر افلاک می توانم کرد
ببین که چشمِ سیاه که در نظر دارم 🌷

چو نیست قدرِ وفا طاقتِ جفا عَبَث است
ادب بِه کار نمی آید وُ حیا عبث است

بهارِ عمر خزان کردم وُ ندانستم
که عهد با گُل وُ پیوند با صبا عبث است

کسی بِه این همه بیگانگی چِه چاره کند
گرفتم اینکه شدم با تو آشنا عبث است

دِلی بِه یادِ تو خوش می کنیم وُ می دانیم
که رامِ کس نشوی آرزویِ ما عبث است

زبان نفهمِ وفایی! چِه می توان گفتن
زِ بی زبانیم اظهارِ مدّعا عبث است

خبر زِ آتشِ پنهانِ ما نداری حیف
گداختن بِه وفایِ تو بی وفا عبث است

نخوانده ای سبقِ دلبری همینت بس
کسی چِه بحث کند با تو ماجرا عبث است

زِ شکوه ام سخنی می شنو اسیرِ توام
زِ ابتدایِ سخن تا بِه انتها عبث است 🕯

پ.ن:

من که در سلسلۀ عِشق مقیّد بودم
رفتم از کویِ تو، گر نیک، اگر بد بودم

آمدم پای زِ سَر ساخته در وادیِ عِشق
تا بدانی که درین راه سرآمد بودم (شهودی سبزواری) 🖤

دِل را چگونه منعِ محبّت کند کسی؟
گیرم که بشنود، چِه نصیحت کند کسی؟

مستی زِ باده، خنده زِ گُل، خرّمی زِ باغ
در زیرِ آسمان چِه فراغت کند کسی؟

گشتم غبار وُ از سرِ کویش نمی‌ روم*
دیگر چِه خاک بر سرِ طاقت کند کسی؟

ما خود کمر بِه دشمنیِ خویش بسته‌ ایم
در حقِ ما دگر چِه مروّت کند کسی؟

این زندگی کرایۀ مُردن نمی‌ کند
بهرِ کدام عمر وصیّت کند کسی؟

گیرم که مهدِ امن وُ امان گشته روزگار
کو گوشه‌ ای که خوابْ بِه‌ راحت کند کسی؟

غَمگین مباش اسیر، که هر چند تیره است
شامِ تو را چو صبحِ سعادت کند کسی 🌷

می رنگِ هوس در دلِ ویرانِ من انداخت
زهد آمد وُ سجاده بِه دامانِ من انداخت

بی منّتِ معمار که دیده است بنایی
این بالِ هما سایه بر ایوانِ من انداخت

در چشمِ تو جا داشت تماشایِ نهانم
صد تیر نگاه تو زِ مژگانِ من انداخت

سر مستیِ سودایِ تو گوی زرِ خورشید
بر چرخ زِ یِک حملۀ چوگانِ من انداخت

گر شاخِ گُلی بی تو در آغوش گرفتم*
آهی شد وُ آتش بِه گریبانِ من انداخت

شَب دیده بِه هر رخنۀ دِل دوخته بودم
مکتوبِ تو را صبح بِه زندانِ من انداخت

شَب شوقِ اسیر از خبرِ وصل رسا بود
شوری بِه دِل از خوابِ پریشانِ من انداخت 🌷

زِ خویِ سرکشش، دِل در برِ امّید می‌ رقصد*
که در بزمش، دلِ هر ذرّه با خورشید می‌ رقصد

شرابِ بی‌ محابایِ عدم، کیفیّتی دارد
که جام از جوشِ مستی، در کفِ جمشید می‌ رقصد

چنان اجزایِ هستی، در هوایِ او بِه رقص آمد*
که صد مطلب روایی، با دلِ نومید می‌ رقصد

بهارِ مِی‌ پرست آمد، گُلِ هنگامه‌ ها رنگین
خروشِ ابر می‌ خواند، هوایِ بید می‌ رقصد

نبیند چشمِ بد گویش! چِه صبح است این، چِه شام است این؟
گُلِ خورشید می‌ خندد، هلالِ عید می‌ رقصد 🌷

یادِ چَشمت، چو پیِ غارتِ جان می آید*
خواب وُ آرام، بِه تاراجِ فغان می آید

امتحانِ دلِ خود کردم وُ حالش دیدم
می رود هر که زِ کویِ تو بِه جان می آید

تا نیامد بِه سرِ خاکِ من، آن گُل نشکفت
که بهاری بِه تماشایِ خزان می آید

محرمِ شرحِ جدایی، نبود هستیِ ما
نامه ام سویِ تو، با قاصدِ جان می آید

تا زِ جولانِ تو، برخاست غبار از خاکم
از گریبانِ صبا، بویِ فغان می آید

بسکه از نسبتِ آن رخ بِه نزاکت آمیخت
عکس بر خاطرِ آیینه گران می آید

کس گُل از غنچۀ تصویر نچیده است اسیر
رازِ بیگانۀ دِل، کی بِه زبان می آید 🌷

اشکم از بس کرده، آبِ رویِ گلها را زیاد   
می تواند شبنمی کرد، آبِ دریا را زیاد   

از نسیمی دامنِ این بحر می آید بِه جوش   
می کند بویِ گُلی، شورِ دلِ ما را زیاد   

می کند جوشِ خریدارانِ یوسف، هر نفس    
گرمیِ بازارِ سودایِ زلیخا را زیاد    

یادِ ما گر یار کمتر می کند سهل است اسیر*
چون نخواهد برد، هرگز کینۀ ما را زیاد 🌷

گُلشن آرایِ خیالم، حُسنِ محجوبِ تو باد  
لاله زارِ خاطرم، داغِ دِل آشوبِ تو باد   

از کتابِ دِل گشودم فال، قاصد میرسد*
پیچ وُ تابم مژدۀ، دیدارِ مکتوبِ تو باد

درد را لذت فروش، سخت جانی کرده ای    
جان بیتابی، فدایِ صبرِ ایوبِ تو باد

خار وُ گُل آنجا نمک پروردۀ یِک شبنمند   
حسرت آرایِ دلِ عاشِق، بد وُ خوبِ تو باد 🌷

مپرس غَم زِ برایِ چِه آشنایِ دِل است*
دِل از برایِ غَم است وُ غَم از برایِ دِل است

زِ عشقِ پاکِ نظر دیده ای چِه می دانی
تغافلِ تو همه از کرشمه هایِ دِل است

زِ آشناییِ الفت کناره ای داری
شنیده ام گُل تقصیرِ خونبهایِ دِل است

بِه خوابِ شامِ سیه، روزِ عید می بیند
از اینکه چشمِ سیاه تو آشنایِ دل است

بِه شوخی خمِ طرّارِ طرّه ای نازم
که عقد بندِ دِل است وُ گره گشایِ دِل است

نگاه آنچِه نفهمیده، آشناییِ ما
تغافل آنچِه ندانسته، مدعایِ دِل است

قیامت خرد آشوب جلوه رحمی کن
اسیر را بِه خرامِ تو مدعایِ دِل است 🌷

اگر ستم کند، امیدِ احترامی هست  
جواب اگر دهد، اندیشۀ سلامی هست   

زِ خاکِ رهگذرت، صیدگاه می جوشد   
بِه هر طرف که سمندِ تو رفته دامی هست

خلل پذیر نگردد، بنایِ ناز وُ نیاز*
جفایِ یار وُ وفایِ مرا، دوامی هست

نظارۀ محرمِ رازِ نهانِ عاشِق نیست
اگر خیالِ لبش می برد پیامی هست

اسیر عِشقم وُ صيادِ وحشیِ سخنم
بِه یادِ چشمِ توام، الفتِ تمامی هست 🌷

در راه تو دِل شتاب دارد   
بیتابِ تو گشته تاب دارد   

از مستیِ چشمِ می پرستت    
تا چشمِ پیاله خواب دارد      

آه از دلِ آرمیدۀ من    
در خاک هم اضطراب دارد    

زاهد تو بِه می کشان چِه داری   
صد حرفِ تو یِک جواب دارد     

از سایۀ او نمی توان رفت   
خاصیّتِ آفتاب دارد 🌷

واژگون‌ بختم، زِ عقبی نازِ دنیا می‌ کِشم. 🌷

عارضت گلدستۀ باغِ نظر دارم، بیا
انتظارت بیشتر از بیشتر دارم، بیا

بی تماشایِ رُخت گلدستۀ بندِ حسرتم*
جان بِه لب، خون در جِگر، گُل در نظر دارم، بیا

صبحِ محشر را نمک سودِ جراحت می کنم
با تو امشَب یِک دو حرفِ مختصر دارم، بیا

بازگشتن گرچِه هست، امّا وداعِ تربت است
می روم از خویشتن، عزمِ سفر دارم، بیا 🌷

چسان جوابِ دلِ بینوایِ خویش دهیم؟
که خونِ ناحقِ صد آرزو بِه گردنِ ماست

در عاشِقی بِه اوجِ توكل رسیده ایم
از فیضِ فقر بالِ هما بوریایِ ماست 🌷

زِ آتشِ دوریِ تو می سوزد؛ دِل جدا، جان جدا، اسیر جدا 🌷

در محبَّت از جنون امداد می خواهیم ما
دام داریم از خدا صیّاد می خواهیم ما

در تمنّایِ تو نازِ صد گُلستان می کشیم
خنده از گُل، جلوۀ شمشاد می خواهیم ما

گرچِه از حُسنش نگاه گرم هم در آتش است
التفاتی هرچِه بادا باد می خواهیم ما

از نگاهی منصبِ آتش پرستی یافتیم
ای گرفتاران مبارکباد می خواهیم ما 🌷

مشغولِ یادِ اوست دلِ پاره پاره ام*
رقصد زِ شوق بر سرِ مژگان نظاره ام

تا شُد زِ گریه ام شفقی رنگِ آسمان
چو داغِ لاله غوطه بِه خون زد ستاره ام

تا از خیالِ رویِ تو دیوانه گشته ام
گُل رشک می برد بِه گریبانِ پاره ام 🌷