🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

تنها تویی بهانۀ این حسّ جاری‌ ام*
خرسند از این بهانه، از این همجواری‌ ام

لبخند می‌ زنی، نفسم تازه می‌ شود*
احساس می‌ کنم که سراپا بهاری‌ ام

حتماً تو را سرشته خدا تا در این کویر*
یِک روز عاشقانه بیایی بِه یاری‌ ام

شکرِ خدا که صحبتِ گُل شد نصیبِ من*
با دست‌ هایِ خالی وُ با این نداری‌ ام

با طرزِ چشم‌ هایِ تو، در خود شکفته‌ ام*
سرشار از ترانۀ امّیدواری‌ ام

با این حلاوتی که بِه من خیره می‌ شوی*
هر بار بیشتر بشود بی‌ قراری‌ ام

مانند یِک کتابِ بِه‌ جا مانده از قدیم*
از سال‌ هایِ دیر، تو را یادگاری‌ ام!

در ذهنِ خود همیشه قدم می‌ زنم تو را*
پیوسته در خیالِ تو چون رود جاری‌ ام 🌷

خود را کِشانده‌ ام بِه گذرگاه آفتاب*
مانند تشنه‌ ای که رسد ناگهان بِه آب

در اشتیاقِ دیدنت از خویش رفته‌ ام*
حالی شگفت دارم از این لحظه‌ هایِ ناب

پیش از تو، عِشق در نظرم رونقی نداشت*
چیزی نبود بهرۀ من، غیرِ اضطراب

پیش از تو، روزگار بِه من پشت کرده بود*
پیش از تو، بود حالِ دِلم سال‌ ها خراب

از سمتِ صبح، پنجره‌ ها بسته مانده بود*
یِک‌ عمر، بود پرسشم از عشقْ بی‌ جواب

در خود هزار قصّۀ ناخوانده داشتم*
از هم گسسته بود ورق‌ هایِ این کتاب

باور نمی‌ کنی که در این گوشه از زمین*
بسیارها کشیده‌ ام از دوری‌ ات عذاب

در منظرِ نگاه من آن روزها، نبود*
تا دور دست، غیرِ بیابانی از سراب

پیوسته در خیالِ خودم پَرسه می‌ زدم*
با آرزویِ اینکه ببینم تو را بِه خواب

با کاروانِ صبح بِه ناگاه آمدی*
مانندِ عاشِقانه‌ ترین شعرِ بی‌ نقاب

واکن دوباره این سرِ خُم را که تشنه‌ ام*
یِک استکان بریز برایم از این شراب!

هر پنج فصلِ سال بِه تو فکر می‌ کنم*
چونان که در هوایِ زمستان بِه آفتاب!

بگذار اعتراف کنم، این گناه نیست!*
می‌ خواهمت همیشه در این شهر، بی‌ حساب 🌷

با من بدونِ هیچ هراسی قدم بزن*
محکم بساطِ دلهره‌ ها را بِه‌ هم بزن

چَشمم بِه راه مانده از این کوچِه بُگذری*
یِک‌ بار سمتِ خانۀ ما هم قدم بزن

هم‌ رنگِ آب وُ آینه پیراهنی بپوش*
تصویری از بهشت برایم رقم بزن

بنویس عاشِقانه‌ ای از جنسِ آفتاب*
بنشین، بدونِ واهمه قدری قلم بزن

دور از تو، سخت حال وُ هوایم گرفته‌ است*
از شوکرانِ فاصله‌ ها، حرف کم بزن

خالی مباد پشتم از این تکیه‌ گاه، هیچ*
کمتر برایِ رفتن از این شهر، دَم بزن

چیزی نمانده‌ است که ویرانه‌ ای شوم*
یِک مشت گِل بِه گوشۀ این خانه هم بزن

اندوه تا عمیقِ دِلم رخنه کرده‌ است*
بی‌ اعتنا مباش، نهیبی بِه غَم بزن

باران گرفته‌ است، بِه رنگِ گذشته‌ ها*
با من بدونِ چتر، زمانی قدم بزن 🌷

پ.ن:

آه از این آهَنگ ..