🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

🟦 علی از مردانی است كه هم جاذبه دارد و هم دافعه، و جاذبه و دافعه او سخت نیرومند است. شاید در تمامِ قرون و اعصار، جاذبه و دافعه‌ ای به نیرومندیِ جاذبه و دافعه علی پیدا نكنیم. دوستانی دارد عجیب، تاریخی، فداكار، با گذشت، از عشقِ او همچون شعله‌ هائی از خرمنی آتش، سوزان و پرفروغ‌ اند، جان دادن در راهِ او را آرمان و افتخار می‌ شمارند و در دوستیِ او همه چیز را فراموش كرده‌ اند.

🟥 از مرگِ علی سالیان بلكه قرونی گذشت، امّا این جاذبه همچنان پرتو می‌ افكند و چشمها را به سویِ خویش خیره می‌ سازد. در دورانِ زندگیش عناصرِ شریف و نجیب، خداپرستانی فداكار و بی‌ طمع، مردمی با گذشت و مهربان، عادل و خدمتگزارِ خلق، گردِ محورِ وجودش چرخیدند كه هر كدام تاریخچه‌ ای آموزنده دارند و پس از مرگش در دورانِ خلافتِ معاویه و اُمویان، جمعیت‌ هایِ زیادی به جرمِ دوستیِ او، در سخت‌ ترین شكنجه‌ ها قرار گرفتند، امّا قدمی را در دوستی و عشقِ علی كوتاه نیامدند و تا پایِ جان ایستادند.

🟩 سایر شخصیتهایِ جهان با مرگشان همه چیزها می‌ میرد و با جسمشان در زیرِ خاكها پنهان می‌ گردد، امّا مردانِ حقیقت خود می‌ میرند، ولی مكتب و عِشق‌ ها كه بر می‌ انگیزند با گذشتِ قرون تابنده‌ تر می‌ گردد.

🟧 ما در تاریخ می‌ خوانیم كه سالها بلكه قرنها پس از مرگِ علی، افرادی با جان از ناوكِ دشمنانش استقبال می‌ كنند. از جمله مجذوبین و شیفتگانِ علی، میثم تمار را می‌ بینیم كه بیست سال پس از شهادتِ مولی بر سر چوبه دار، از علی و فضائل و سجایایِ انسانیِ او سخن می‌ گوید...

🟪 در آن ایّامی که سرتاسرِ مملکت اسلامی در خفقان فرو رفته، تمامِ آزادیها کُشته شده و نفسها در سینه زندانی شده است و سکوتی مرگبار همچون غبارِ مرگ بر چهره ها نشسته است، او از بالایِ دار فریاد بر می آورد که بیایید از علی برایتان بگویم. مردم از اطراف برایِ شنیدنِ سخنانِ میثم هجوم آوردند. حکومتِ قدّاره بندِ اُموی که منافعِ خود را در خطر می بیند، دستور می دهد که بر دهانش لجام زدند و پس از چند روزی هم به حیاتش خاتمه دادند.

🟨 تاریخ از این قبیل شیفتگان برایِ علی بسیار سراغ دارد. این جذبه ها اختصاصی به عصری دون عصری ندارد. در تمامِ اعصار جلوه هایی از آن جذبه هایِ نیرومند می بینیم که سخت کارگر افتاده است.

🟦 سببِ دوستی و محبّتِ علی در دلها چیست؟ رمزِ محبّت را هنوز کسی کشف نکرده است؛ یعنی نمی توان آنرا فرموله کرد و گفت اگر چنین شد چنان می شود و اگر چنان شد چنین، ولى البته رمزی دارد. چیزی در محبوب هست که برایِ محب از نظر زیبایی خیره کننده است و او را به سویِ خود می کشد. جاذبه و محبّت در درجاتِ بالا «عِشق» نامیده می شود.

🟥 علی محبوبِ دلها و معشوقِ انسانهاست، چرا؟ و در چه جهت؟ فوق العادگیِ علی در چیست که عشقها را برانگیخته و دلها را به خود شیفته ساخته و رنگِ حیاتِ جاودانی گرفته است و برای همیشه زنده است؟ چرا دلها همه خود را با او آشنا می بینند و اصلاً او را مُرده احساس نمی کنند، بلکه زنده می یابند؟

🟩 مسلماً ملاکِ دوستیِ او، جسمِ او نیست، زیرا جسمِ او اکنون در بینِ ما نیست و ما آن را احساس نکرده ایم. و باز محبّتِ علی از نوع قهرماندوستی که در همۀ ملتها وجود دارد نیست. هم اشتباه است که بگوییم محبّتِ علی از راه محبّتِ فضیلتهایِ اخلاقی و انسانی است و حبِّ علی حبِّ انسانیّت است. درست است علی مظهرِ انسان کامل بود و درست است که انسان، نمونه هایِ عالیِ انسانیّت را دوست می دارد، امّا اگر علی همۀ این فضایلِ انسانی را که داشت، می داشت:

🟧 آن حکمت و آن علم، آن فداکاریها و از خودگذشتگی ها، آن تواضع و فروتنی، آن ادب، آن مهربانی و عطوفت، آن ضعیف نوازی، آن عدالت، آن آزادگی و آزادیخواهی، آن احترام به انسان، آن ایثار، آن شجاعت، آن مروّت و مردانگی نسبت به دشمن، و به قولِ مولوی: در شجاعت شیرِ ربّانیستی، در مروّت خود که داند کیستی؟ آن سخا و جود و کَرَم و... اگر علی همۀ اینها را که داشت، می داشت امّا رنگِ الهی نمی داشت، مسلماً این قدر که امروز عاطفه انگیز و محبّت خیز است نبود.

🟪 علی از آن نظر محبوب است که پیوندِ الهی دارد. دلهایِ ما به طور ناخودآگاه در اعماقِ خویش با حقّ سر وُ سرّ وُ پیوستگی دارد، و چون علی را آیتِ بزرگِ حقّ و مظهرِ صفاتِ حقّ می یابند به او عِشق می ورزند. در حقیقت پشتوانۀ عشِق علی پیوند جانها با حضرت حقّ است که برای همیشه در فطرتها نهاده شده، و چون فطرتها جاودانی است، مهرِ علی نیز جاودان است.

🟨 نقطه هایِ روشن در وجودِ علی بسیار است امّا آنچه برای همیشه او را درخشنده و تابان قرار داده است ایمان و اخلاصِ اوست و آن است که به وی جذبۀ الهی داده است. 🌷

پ.ن:

گیرم زِ تو بینایی وُ گَردم به تو حِیران

القِصّه به غیر از تو کسی در نَظَرم نیست! - قصّاب کاشانی -

اگر مردم برای محبّتِ امام علی بن ابیطالب جمع می شدند، خداوند متعال جهنم را نمی آفرید. 💚

🌸 تابلوی نقاشی: عرش نشین، اثری از حسن روح الامین 🌸

فایل باکیفیت و قابل چاپ

🟦 پس از وفاتِ امام صادق (ع) ابوبصير آمد بِه امّ حميده تسليتی عرض كند. ام‏ّ حميده گريست. ابوبصير هم كه كور بود گريست. بعد امّ حميده بِه ابوبصير گفت: ابوبصير! نبودی و لحظه آخرِ امام را نديدی، جريانِ عجيبی رخ داد. امام در يك حالی فرو رفت كه تقريبا حالِ غشوه ‏ای بود. بعد چشمهايش را باز كرد و فرمود: تمامِ خويشانِ نزديكِ مرا بگوئيد بيايند بالایِ سرِ من حاضر شوند. ما امرِ امام را اطاعت و همه را دعوت كرديم.

🟥 وقتی همه جمع شدند، امام در همان حالات كه لحظاتِ آخرِ عمرش را طی می‏ كرد يك مرتبه چشمش‏ را باز كرد، رو كرد بِه جمعيّت و همين يك جمله را گفت: هرگز شفاعتِ ما بِه مردمی كه نماز را سبك‏ بشمارند، نخواهد رسيد. اين را گفت و جان به جان آفرين تسليم كرد. امام نفرمود كه شفاعتِ ما بِه مردمی كه نماز نمی‏ خوانند نمی‏ رسد آن كه‏ تكليفش خيلی روشن است، بلكه فرمود بِه كسانی كه نماز را سبك می‏ شمارند.

🟦 يعنی چِه نماز را سبك می‏ شمارند؟ يعنی وقت و فرصت دارد، می ‏تواند نمازِ خوبی با آرامش بخواند ولی نمی ‏خواند. نمازِ ظهر و عصر را تا نزديكِ‏ غروب نمی ‏خواند، نزديكِ غروب كه شد می ‏رود يك وضویِ سريعی می گيرد و بعد با عجله يك نمازی می‏ خواند و فورا مُهرش را می‏ گذارد آنطرف، نمازی كه نه‏ مقدّمه دارد و نه مؤخّره، نه آرامش دارد و نه حضورِ قلب. طوری عمل می ‏كند كه خوب ديگر اين هم يك كاری است و بايد نمازمان را هم بخوانيم. اين خفيف شمردنِ‏ نماز است.

🟥 اين جور نماز خواندن خيلی فرق دارد با آن نمازی كه انسان بِه‏ استقبالش می‏ رود، اوّل ظهر كه می‏ شود با آرامشِ كامل می‏ رود وضو می‏ گيرد، وضویِ با آدابی، بعد می ‏آيد در مصلایِ خود اذان و اقامه می‏ گويد و با خيالِ‏ راحت و فراغِ خاطر نماز می‏ خواند. السّلام عليكم را كه گفت فورا در نمی ‏رود. مدتی بعد از نماز با آرامشِ قلب تعقيب می‏ خواند و ذكرِ خدا می‏ گويد.

🟦 اين علامتِ اين است كه نماز در اين خانه احترام دارد. نمازخوان هائی كه‏ خودشان نماز را استخفاف می ‏كنند، يعنی كوچك می‏ شمارند، نمازِ صبحشان آن‏ دمِ آفتاب است، نماز ظهر و عصرشان آن دمِ غروب است، نمازِ مغرب و عشاشان چهار ساعت از شَب گذشته است و نماز را با عجله و شتاب می‏ خوانند، تجربه نشان داده كه بچه‏ هایِ اينها اصلا نماز نمی ‏خوانند. شما اگر بخواهيد واقعا نمازخوان باشيد و بچه ‏هايتان نمازخوان باشند نماز را محترم‏ بشماريد، نمی ‏گويم نماز بخوانيد، بالاتر از نماز خواندن محترم بشماريد.

🟦 سه موضوع موردِ علاقه بسیاری از انسان‌ ها که ممکن است بِه بدبختیِ آنها بینجامد: امام سجّاد (ع) فرمود: بسیاری از مردم از بَس خوبشان را و مَدح‌ شان را گفتند، فاسد شُدند. بسیاری از مردم چون از عیب‌ِ شان چشم‌ پوشی شُد و موردِ انتقاد قرار نگرفتند، مغرور شُدند. بسیاری از مردم هم چون بِه آنها احسان شُد و از راهِ احسان زندگی و کارشان اداره شُد، متدرّجا در غفلت فرو رفتند.

🟦 امام على (ع) در نهج البلاغه مى‏ فرمايد: در كارِ مورچه دقيق شويد، ببينيد اين حيوانِ بِه اين كوچكى چِه جور در روىِ زمين تكاپو مى‏ كند و دنبالِ روزىِ خود مى ‏رود. عِشق و الهامى او را هدايت مى‏ كند كه با نقشه و حساب، روزىِ خود را تهيّه مى‏ كند و آن را نگهدارى مى‏ كند.

🟥 دانشمندانِ حيوان شناس كه در اين زمينه مطالعاتى كرده‏ اند مى‏ گويند بعضى از مورچه‏ ها در بعض صحارى هستند كه براى تهيّه روزىِ خود به پيدا كردنِ دانه‏ ها قناعت نمى‏ كنند، بلكه مزارعى ترتيب مى‏ دهند و قارچ در آن مى ‏كارند و به مصرفِ غذايىِ خود مى ‏رسانند.

🟦 و عجيب ‏تر اينكه مى ‏گويند يك دسته از مورچگان بعضى حشرات را اهلى مى‏ كنند. همان طورى كه انسان، اسب و گاو و گوسفند را اهلى كرده و از شيرِ آنها استفاده مى‏ كند، مورچگان هم از يك شيرۀ شيرينى كه از اين حشرات مى‏ دوشند استفاده مى‏ كنند. دانه را به لانۀ خود مى ‏برد و آن را در جاى مناسبى كه فاسد نشود جا مى‏ دهد، جايى كه رطوبت آن را فاسد نكند، و حتّى آن را مى ‏شكافد كه سبز نشود و نرويد.

🟥 باز دانشمندانِ حشره شناس گفته ‏اند يك طايفه از مورچگان هستند كه داراىِ زندگانىِ اجتماعىِ منظّمى هستند و هر دسته وظيفه اى دارند كه بايد انجام دهند. يك دسته كارگرند كه دانه جمع مى ‏كنند و به لانه مى ‏آورند تا در زمستان سايرين از آن‏ استفاده كنند. براى اين منظور، حجره‏ هايى مخصوصِ آسياب تعبيه كرده ‏اند و در آن حجره‏ ها مورچگانِ مخصوصِ ديگرى هستند كه داراى فكهاى بزرگ و قوى هستند، دانه ‏ها را در آنجا آسياب مى ‏كنند و براى غذاى سايرين آماده مى‏ سازند.

🟦 و اگر تفكّر كنى و مطالعه نمايى در مجارىِ غذاىِ اين حيوانِ كوچك كه چگونه غذا مى‏ خورد و غذا را فرو مى ‏برد و آنها را هم هضم مى ‏كند و دفع مى ‏نمايد، اگر شكمش را در نظر بگيرى و اينكه چگونه ضلعها و دنده ‏ها براى آن جثّۀ صغير ساخته شده، و اگر دستگاهِ ديد و دستگاهِ شنيدش كه در سرش قرار دارد، اگر در همۀ اينها دقيق شوى و كاملًا مطّلع شوى كه چگونه است، حيرت بر حيرتت مى ‏افزايد؛ بِه قدرى است كه بِه زحمت مى‏ توان توصيف كرد.

🟥 امروز دانشمندانى در اين زمينه مطالعاتى كرده ‏اند، صدها نفر تمامِ عمرِ خود را در اطرافِ همين موضوع بِه آخر رسانده ‏اند، كتابها نوشته‏ اند، تعبها و رنج ها كشيده‏ اند و خبرهاىِ عجيب براىِ ما آورده ‏اند، مخصوصاً مسائلى كه مربوط بِه فهم و شعور و تفاهمِ بينِ افرادِ مورچگان است از عجيب ‏ترين مسائلى است كه قرع سمع مى ‏كند.

🟦 در قرآن كريم قضيّه عجيبى از تفاهمِ مورچگان در داستانِ سليمان نقل مى‏ كند. در آن سوره كه بِه نامِ سوره نمل (سورۀ مورچه) است مى‏ فرمايد: سليمان و سپاهيانش بِه وادىِ مورچگان رسيدند. در اين وقت مورچه ‏اى مورچگان را مخاطب قرار داد و گفت: اى مورچگان! بِه پناهگاه هاىِ خود داخل شويد، مبادا سليمان و سپاهيانش شما را لگدمال كنند؛ اينها نمى ‏فهمند و توجّهى بِه شما ندارند. سليمان كه متوجّه اين خطابِ مورچه شد از گفتۀ اين مورچه لبخندى زد و گفت:

🟥 خدايا! مرا توفيق ده كه نعمتهاىِ تو را كه بِه من و پدر و مادرم عنايت كرده ‏اى شكر كنم و كارِ شايسته ‏اى كه موافقِ رضاىِ تو باشد انجام دهم. خدايا! بِه كَرَم و رحمتِ خود مرا از بندگانِ صالحِ خودت قرار بده. امير المؤمنين (ع) در آن جمله‏ ها فرمود: اشاره مى‏ كند كه دستگاه ديد و شنيدِ اين حيوان در سرِ اوست.

🟦 امروز هم دانشمندان در تحقيقاتِ خود بِه اينجا رسيده ‏اند كه اين حيوان بِه وسيله شاخك هايى كه در سر دارد خبر مى ‏دهد و خبر مى‏ گيرد. در آخرِ سخنِ خود مى ‏فرمايد: اگر در راههاىِ فكر و انديشه سير كنى تا بِه نتيجه برسى، جُز اين دستگيرت نخواهد شد كه خالقِ مورچۀ كوچك و خالقِ درختِ تناورِ خرما يك قدرت است. همان نظامِ دقيقى كه در اين بِه كار رفته در آن بِه كار رفته است. در مقابلِ قدرتِ خلّاقيّتِ او كوچك و بزرگ، سبك و سنگين، قوى و ضعيف برابرند.

🟥 بِه هر حال، قرآن كريم در عين اينكه مى‏ فرمايد خداوند از هر ظاهرى ظاهرتر است بلكه ظاهرِ واقعى اوست، همه عالم بِه نورِ اوست پيدا، در عين حال بِه واسطۀ اينكه ساختمانِ فكرىِ بشر طورى است كه معمولًا اشياء را بِه كمك نقطۀ مقابل مى ‏شناسد، خداوند را از طريق تجلّياتش و مظاهرش كه افول و غروب دارند، گاهى‏ هستند و گاهى نيستند، نورهايى هستند هماغوش با ظلمت، حياتهايى هستند مقرون و هم ريسمان با مرگ، بِه بشر مى ‏شناساند. اينكه قرآن اين همه بِه حيات و آثارِ حيات و تجلّياتِ حيات و شؤونِ حيات تذكّر مى ‏دهد براىِ همين منظور است.

🟦 ظهورِ مهدی موعود علیه السلام، حلقه ‌ای است از حلقاتِ مبارزه اهلِ حق و اهلِ باطل که بِه پیروزیِ نهاییِ اهلِ حق منتهی می‌ شود. سهیم بودنِ یک فرد در این سعادت موقوف بِه این است که آن فرد عملا در گروه اهلِ حق باشد.

🟥 ظهورِ مهدی موعود، منّتی است بر مستضعفان و خوار شمرده شدگان، و وسیله ای است برای پیشوا و مقتدا شدنِ آنان، و مقدمه ای است برای وراثتِ آنها خلافتِ الهی را در رویِ زمین.

🟦 ظهورِ مهدی موعود، تحقق بخشِ وعده ‌ای است که خداوند متعال از قدیم ‌ترین زمان‌ ها در کتبِ آسمانی بِه صالحان و متقیان داده است که زمین از آنِ آنان است و پایان، تنها بِه متقیان تعلّق دارد.

🟦 یکی از خصوصیاتی که در تاریخِ صدر اسلام مشهود است، روحیه خاصی است که در بسیاری از مسلمینِ صدرِ اوّل دیده می شود. من نمی دانم نامِ این روحیه را چِه بگذارم؟ فکر می کنم رساترین تعبیر نشاطِ شهادت است. در رأسِ همۀ این افراد علی علیه السلام است. خودش می فرماید:

🟥 وقتی که این آیه کریمه نازل شد «الم احسبَ النَّاسِ أَنْ يُتركوا أَنْ يَقولوا امَنَّا و هم لايُفْتَنونَ»؛ دانستم که تا رسول خدا در میانِ ماست فتنه نازل نمی شود. از رسول خدا پرسیدم که این فتنه چِه فتنه ای است؟ فرمود: یا علی فتنه ای است که امتِ من بعد از من دچارِ آن می گردند. گفتم: آیا شما در روزِ احُد آنگاه که گروهی از مسلمین شهید شدند و من از شهادت محروم شدم و این امر بر من گران آمد، بِه من نفرمودید که مژده بدهم بِه تو، شهادتِ تو در پیش است؟ فرمود: همین طور است، تو شهادت در پیش داری. اکنون بگو در آن وقت صبرت چگونه خواهد بود؟ گفتم: یا رسول الله! اینجا جایِ صبر نیست، جای شکر و سپاس است. آنگاه پیغمبر راجع بِه فتنه ای که بعد حادث خواهد شد، بِه من توضیحاتی داد.¹

🟦 این است معنیِ نشاطِ شهادت. علی بِه امّیدِ شهادت زنده بود. اگر این امّید را از او می گرفتند، خیری در زندگی نمی دید، زندگی برایش بی معنی و بی مفهوم بود. ما مردم بِه زبان، بسیار علی علی می‌ گوییم. اگر با حرف، کارها درست شَود از ما شیعه‌ تر در دنیا نیست، امّا اگر تشیّع، حقیقتی باشد - که هست - و اگر تشیّع بِه معنی علی‌ مآبی و علی‌ گونگی باشد کار خیلی مشکل است! و همین، یِک نمونه است.

🟥 از علی علیه السلام که بگذریم، افرادِ دیگری باز می بینیم که نشاطِ شهادت دارند. در دلِ اینها یِک آرزو بود که آیا ممکن است خدا شهادت را بِه آنها روزی کند؟! یکی از دعاهایِ معمولی مسلمانانِ صدر اسلام همین بود. این نشاط را در جوانشان می بینیم، در پیرشان می بینیم، در سیاهشان می بینیم، در سفیدشان می بینیم، در همه شان می بینیم. گاهی می آمدند حضورِ رسول اکرم و می گفتند: یا رسول الله! خیلی دلمان می خواهد که در راهِ خدا شهید بشویم؛ دعا کن خدا شهادت در راهِ خودش را نصیبِ ما کند.

پ.ن:

۱. نهچ البلاغه خطبه ۱۵۴

هر جا که زِ مهرت اثری افتاده است
سودا زده‌ ای بر گذری افتاده است

در وصلِ تو کی توان رسیدن کانجا
هر جا که نهی پای سری افتاده است

کُنهِ خردَم در خورِ اثباتِ تو نیست
و آرامشِ جان جُز بِه مناجاتِ تو نیست

من ذاتِ تو را بِه واجبی کی دانم
دانندهٔ ذاتِ تو بِه جُز ذاتِ تو نیست

هرگز دلِ من زِ علم محروم نشد
کم ماند زِ اسرار که معلوم نشد

هفتاد وُ دو سال فکر کردم شَب وُ روز
معلومم شد که هیچ معلوم نشد

ترسم بروم، عالمِ جان نادیده*
بیرون شوم از جهان، جهان نادیده

در عالمِ جان چون روم از عالمِ تن*
در عالمِ تن، عالمِ جان نادیده 🌷

پ.ن:

🟦 می‌ ترسم از این جهان بروم، امّا جهان را ندیده باشم. مقصود این نیست‌ که این در و دیوار و زمین و کوه و دریا و ستاره را ندیده باشم، مقصود این است که می‌ ترسم چشمِ دِلم باز نشده باشد و روحِ جهان، مبدأ و آغازِ جهان‌ و آن چیزی را که اسلام، "ایمان" می‌ گوید درک نکرده باشم و از این‌ جهان بروم. می‌ گوید: من که در عالمِ تن، عالمِ جان را ندیده‌ ام پس چگونه وقتی از عالمِ تن بِه عالمِ جان رفتم، آنجا را می‌ توانم‌ ببینم؟ اینجا باید می‌ دیدم که نتوانستم ببینم.

🟥 قرآن می‌ فرماید: در قیامت همین بنده‌ ای که کور محشور می‌ شود اعتراض می‌ کند، می‌ گوید: خدایا تو چرا مرا کور محشور کردی؟ من که در آن دنیا چشم داشتم، چرا در اینجا کور هستم؟ [خطاب می‌ رسد] که آن چشمی که در آن دنیا داشتی، بِه دردِ اینجا نمی‌ خورد. اینجا چشمِ دیگری لازم‌ است و تو خودت آن چشمِ دیگر را در دنیا کور کردی، اینجا هم کور هستی. اَتَتْکَ ایاتُنا نشانه‌ هایِ ما در آن دنیا بود، تو بِه جای اینکه‌ از رویِ آن نشانه‌ ها، ما را ببینی و بشناسی و حقیقت را درک کنی، خودت‌ را در آن دنیا کور کردی و حال که در عالمِ حقیقت می‌ آیی، کور محشور می‌ شوی‌. در این عالم فقط بینشِ حقیقی است که مفید است. (استاد مرتضی مطهری، انسان کامل)

پ.ن۲:

🔹 کنایه معنادار مقاومت فلسطین بِه نشستگان در بسترِ عبادت و فارغ از نعمتِ جهاد، با شعری که ابوعبیده در آخرین پیامِ صوتیش خوند. شعری که کنایه ای بِه ورود مسلمانان بِه رمضان بدونِ توجه بِه مجاهدین و کسانی است خونشان را فدای اسلام و مبارزه با دشمن کرده اند.

تویی که در حرمین مشغول عبادتی
و سرت بِه بازی با عبادت گرم است

تویی که صورتت را با اشک رنگین می کنی
اگر خوب نگاه کنی می بینی که ما گریبانمان را با خونمان رنگین کرده‌ ایم. 🌷

پ.ن۳:

🔹 درد دلِ یک اهلِ فلسطین (غزه): قبلا با دلِ خوش می گفتیم خدایا ما رو بِه ماه رمضان 🌙 برسون در حالیکه نه شهیدی داشتیم و نه مفقود، متاسفانه و بدونِ اعتراض بِه قضایِ الهی امسال ماه رمضان 🌙 در حالی بهمون می رسه که شهید و مفقود داریم و حالمون خوب نیست؛ امّا شما مسلمانانِ دنیا فکر می کنید روزه و عباداتتون قبوله وقتی میلیونها نفر تو غزه زیرِ ظلم و گرسنگی میمیرن؟

پ.ن۴:

🔹 دیدنِ هلالِ تابانِ ماه مبارک رمضان 🌙 امسال در غزه وسطِ اون همه سیاهیِ شیاطینِ صهیونیستی و آمریکایی، دلنشینه؛ خدایا بِه حقّ ماه مبارکت 🌙 کمک کن ما بتونیم قدمی برای کم کردنِ دردهایِ مردمِ غزه و نابودی صهیونیسم برداریم، هیچ کاری هم که نتونیم انجام بدیم، دعا که می تونیم بکنیم؛ یادمون باشه افطارهامون رو بعد از دعای فرج آقا امام زمان (عج)، با دعا برای نجات و آسایشِ مردمِ غزه و نابودیِ صهیونیسم همراه کنیم. ماه رمضانتون مبارک 🌹

ساقی ار باده از این دست بِه جام اندازد
عارفان را همه در شُربِ مُدام اندازد

ور چُنین زیرِ خَم زُلف نهد دانهٔ خال
ای بسا مرغِ خِرَد را که بِه دام اندازد

ای خوشا دولتِ آن مست که در پایِ حریف
سر وُ دستار نداند که کدام اندازد

زاهدِ خام که انکارِ مِی وُ جام کند
پخته گردد چو نظر بر میِ خام اندازد

روز در کسبِ هنر کوش که مِی خوردنِ روز*
دلِ چون آینه، در زنگِ ظُلام اندازد

آن زمان وقتِ مِیِ صبح فروغ است که شَب*
گِردِ خَرگاهِ افق پردهٔ شام اندازد

باده با محتسبِ شهر ننوشی زنهار
بخورد باده‌ ات وُ سنگ بِه جام اندازد

حافظا سَر زِ کُلَه گوشهٔ خورشید برآر
بختت ار قرعه بدان ماهِ تمام اندازد 🌷

پ.ن:

🟦 ما اگر علی را الگو و امامِ خود بدانیم، یك انسان كامل و یك انسان متعادل و یك انسانی را كه همۀ ارزشهای انسانی بِه طور هماهنگ در او رشد كرده است [پیشوایِ خود قرار داده ایم].

🟥 وقتی شَب می شود و خلوتِ شَب فرا می رسد، هیچ عارفی بِه پایِ او نمی رسد. آن روحِ عبادت كه جذب شدن و كشیده شدن بِه سویِ حق و پرواز بِه سویِ خداست، با شدت در او رُخ می دهد، مثلِ آن حالتی كه انسان در مطلبی داغ می شود؛ مثلاً وقتی در حالتِ جنگ و دعوا و ستیز است، چاقو قسمتی از بدنش را می بُرد و یك تكه گوشت از بدنش بِه طرفی انداخته می شود ولی آنچنان توجهش متمركزِ مبارزه است كه احساس نمی كند یك قطعه گوشت از بدنش جدا شده است. علی در حالِ عبادت چنان گرم می شود و آن عشقِ الهی چنان در وجودش شعله می كشد كه اصلاً گویی در این عالم نیست.

🟩 روز كه می شود، گویی اصلاً این آدم آن آدم نیست. با اصحابش كه می نشیند، چنان چهره اش باز و خندان است كه از جملۀ اوصافش این بود كه همیشه قیافه اش باز و شكفته است. بِه قدری علی (ع) بِه اصطلاح خوش مجلس و حتی بذله گو بود كه عمروعاص وقتی علیه علی تبلیغ می كرد، می گفت: او بِه دردِ خلافت نمی خورد چون خنده روست، آدمِ خنده رو كه بِه دردِ خلافت نمی خورد؛ خلافت، آدمِ عبوس می خواهد كه مردم از او بترسند. این را هم خودش در نهج البلاغه نقل می كند: [از پسر نابغه تعجب می كنم كه] می گوید علی خیلی با مردم خوش و بش می كند، خیلی شوخی می كند، مزّاح است.

🟪 با دشمن كه در میدانِ جنگ بِه صورتِ یك مجاهد روبرو می شود، باز چهره اش باز و خندان است كه درباره اش گفته اند: اوست كه در محرابِ عبادت، بسیار گریان و در میدانِ نبرد، بسیار خندان است. او چگونه موجودی است؟ او انسانِ قرآن است. قرآن چنین انسانی می خواهد: شَب را برای عبادت بگذار و روز را برای شناوری در زندگی و اجتماع. علی (ع) گویی شَب یك شخصیت و روز شخصیتی دیگر است. علی (ع) روز و شبش این گونه است. پس انسانِ كامل یعنی انسانی كه قهرمانِ همۀ ارزشهایِ انسانی است، در همۀ میدانهایِ انسانیّت قهرمان است. (استاد مرتضی مطهری، انسان کامل).

🟦 مطلبِ دیگری كه در اینجا خوب است تذكر داده شود این است كه این امر یعنی خروجِ یك عقیده، یك فكر، یك دین و یك مسلك از مرزهایِ محدود و نفوذ در مرزها و مردمِ دور دست، اختصاص بِه اسلام ندارد؛ همۀ ادیانِ بزرگِ جهان بلكه مسلكهایِ بزرگِ جهان، آن اندازه كه در سرزمینهایِ دیگر مورد استقبال قرار گرفته اند در سرزمینِ اصلی كه از آنجا ظهور كرده اند، مورد استقبال قرار نگرفته اند.

🟥 مثلاً حضرت مسیح (ع) در فلسطین، منطقه ای از مشرق زمین بِه دنیا آمد و اكنون در مغرب زمین بیش از مشرق، مسیحی وجود دارد. اكثریتِ عظیمِ مردمِ اروپا و آمریكا مسیحی هستند؛ آنها حتی از لحاظ قاره و منطقه نیز با حضرتِ مسیح جدا هستند. برعكس، خود مردمِ فلسطین یا مسلمانند یا یهودی؛ اگر مسیحی وجود داشته باشد بسیار كم است. آیا مردمِ اروپا و آمریكا نسبت بِه دینِ مسیح احساسِ بیگانگی می كنند؟

🟦 من نمی دانم چرا خود اروپاییان كه القا كنندۀ این افكارِ تفرقه انداز هستند، هرگز دربارۀ خودشان این جور فكر نمی كنند و فقط بِه ابزارهایِ استعماری شان این افكار را تلقین می كنند. اگر اسلام برایِ ایرانی بیگانه است، مسیحیت نیز برایِ اروپایی و آمریكایی بیگانه است. علّت روشن است؛ آنها احساس كرده اند كه در سرزمینهایِ شرقی و اسلامی فقط اسلام است كه بِه صورتِ یك فلسفۀ مستقلِ زندگی بِه مردمِ آنجا روحِ استقلال و مقاومت می دهد، اگر اسلام نباشد چیزِ دیگری كه بتواند با اندیشه هایِ استعماری سیاه و سرخ مبارزه كند، وجود ندارد.

🟥 بودا نیز چنانكه می دانیم در هند متولد شد، امّا میلیونها نفر مردمِ چین و سرزمینهایِ دیگر بِه آیینِ وی گرویده اند. زرتشت اگر چِه آیینش توسعه پیدا نكرد و از حدود ایران خارج نشد ولی با اینهمه، مذهبِ زرتشتی در بلخ بیشتر رواج یافت تا آذربایجان كه می گویند مهد زرتشت بوده است. مكه نیز كه مهدِ پیغمبر اسلام بود، در آغاز این دین را نپذیرفت ولی مدینه كه فرسنگها از این شهر فاصله داشت، از آن استقبال كرد.

🟦 كمونیسم در كجا پیدا شد و از چِه مغزی تراوش كرد و چِه ملتهایی آن را پذیرفتند؟ كارل ماركس و فردریك انگلس، دو نفر آلمانی بودند كه پایۀ كمونیسمِ امروز را ریختند. كارل ماركس اواخرِ عمرِ خود را در انگلستان گذراند. پیش بینیِ خودِ ماركس این بود كه مردمِ انگلستان قبل از سایر ملتها بِه كمونیسم خواهند گروید، ولی ملتِ آلمان و ملتِ انگلستان زیر بارِ این مرام نرفتند و مردمِ روسیۀ شوروی آن را پذیرفتند. ماركس هم پیش بینی نمی كرد كه فكرِ او بجایِ آلمان و انگلستان، در كشورِ دور افتادۀ شوروی و یا چین رواج یابد.

🟥 باز از این ناسیونالیستهای دو آتشه باید بپرسیم: چرا مردمِ شوروی و مردمِ چین احساساتِ ناسیونالیستی شان گُل نمی كند و كمونیسم را بِه عذرِ اینكه از مرزهایِ خارجِ كشور رسیده است و ضد احساساتِ ملی است طرد نمی كنند؟ اگر همچو سخنی بِه آنها بگویید بِه شما می خندند و خواهند گفت: هین مگو لاحول كادم زاده ام، من ز لا حول آن طرف افتاده ام. این موضوع كه آیین یا مرامی از محلِ خودش خارج شود و در جایِ دیگر اهمیّت و نفوذِ بیشتر پیدا كند، مسألۀ تازه ای نیست و اسلام در همان آغازِ كار این مسأله را پیش بینی كرد و با طعن زدن بِه اعرابی كه بِه قرآن كافر بودند، آیندۀ دنیایِ پرشكوهِ خود را در میانِ مللِ دیگر بِه همگان نوید داد.

🟦 برخی از اروپاییان ادعا می كنند كه پیغمبر اسلام در ابتدا كه ظهور كرد فقط می خواست مردمِ قریش را هدایت كند، ولی پس از آنكه پیشرفتی در كارِ خود احساس كرد، تصمیم گرفت كه دعوتِ خویش را بِه همۀ ملل عرب و غیرعرب تعمیم دهد. این سخن یك تهمتِ ناجوانمردانه بیش نیست و علاوه بر اینكه هیچ دلیلِ تاریخی ندارد، با اصول و قرائتی كه از آیات اولیۀ قرآن كه بر پیغمبر اكرم نازل شد استفاده می شود، مباینت دارد.

🟥 در قرآن مجید آیاتی هست كه نزولِ آنها در مكه و در همانِ اوایلِ كارِ بعثتِ پیغمبر اسلام بوده و در عین حال جنبۀ جهانی دارد. یكی از این آیات، آیه ای است در سوره تكویر كه از سوره هایِ كوچكِ قرآن است. این سوره از سوره هایِ مكیه است كه در اوایلِ بعثت نازل شده است. آن آیه چنین است: نیست این مگر یك تذكر و بیدار باش برایِ تمامِ جهانیان.

🟦 در آیۀ دیگر كه در سورۀ سبأ است می فرماید: تو را نفرستادیم مگر آنكه برایِ همۀ مردم بشارت دهنده و بازدارنده باشی ولی بیشتر مردم نادانند. نیز در سورۀ انبیاء می فرماید: و هر آینه نوشتیم در زبور پس از ذكر كه زمین به بندگانِ صالحِ من خواهد رسید. نیز در سورۀ اعراف می فرماید: ای مردم، من فرستادۀ خدایم بر همۀ شما.

🟥 در قرآن هیچ جا خطابی بِه صورتِ «یا اَیُّهَا الْعَرَب» یا «یا اَیُّهَا الْقُرَشیّون» پیدا نمی كنید. آری، گاهی در برخی از جاها خطاب «یا أَیُّهَا اَلَّذِینَ آمَنُوا» هست كه مطلب مربوط بِه خصوص مؤمنین است كه بِه پیغمبر (ص) گرویده اند و در این جهت هم فرق نمی كند؛ مؤمن، از هر قوم و ملتی باشد داخلِ خطاب هست، وگرنه در موارد دیگر كه پایِ عموم در میان بوده عنوان «یا أَیُّهَا اَلنّاسُ» آمده است.

🟦 یك مطلبِ دیگر در اینجا هست كه مؤید جهانی بودنِ تعلیماتِ اسلامی و وسعتِ نظرِ این دین است و آن اینكه آیاتِ دیگری در قرآن هست كه از مفادِ آنها یك نوع تعزّز و اظهار بی اعتنایی بِه مردمِ عرب از نظرِ قبولِ دین اسلام استنباط می شود. مفادِ آن آیات این است كه اسلام نیازی بِه شما ندارد، فرضاً شما اسلام را نپذیرید، اقوامِ دیگری در جهان هستند كه آنها از دل و جان اسلام را خواهند پذیرفت. بلكه از مجموعِ این آیات استنباط می شود كه قرآن كریم روحیۀ آن اقوامِ دیگر را از قومِ عرب برایِ اسلام مناسبتر و آماده تر می داند.

🟥 این آیات بِه خوبی جهانی بودنِ اسلام را می رساند، چنانكه در سورۀ انعام می فرماید: اگر اینان (اعراب) بِه قرآن كافر شوند، همانا ما كسانی را خواهیم گمارد كه قدر آن را بدانند و بِه آن مؤمن باشند. نیز در سورۀ نساء می فرماید: اگر خدا بخواهد شما را می برد و دیگران را بِه جای شما می آورد، خداوند بر هر چیزی تواناست. نیز در سورۀ محمد (ص) می فرماید: اگر شما بِه قرآن پشت كنید، گروهی دیگر جایِ شما را خواهند گرفت كه مانند شما نباشند. در ذیلِ این آیه، حضرت امام باقر (ع) می فرماید: منظور از قومِ دیگر، موالی (ایرانیان) هستند.

🟦 نیز امام صادق (ع) فرمود: این امر، یعنی پشت كردن مردمِ عرب بر قرآن، تحقق پیدا كرد و خداوند بِه جای آنها موالی (یعنی ایرانیان) را فرستاده و آنها از جان و دل اسلام را پذیرفتند. باری، مقصودِ ما فعلاً این نیست كه بگوییم آن قومِ دیگر ایرانیان بودند و یا غیر ایرانیان، بلكه این را می خواهیم بگوییم كه از نظرِ اسلام قومِ عرب و غیر عرب از نظرِ قبول یا ردّ اسلام مساوی بودند، و حتی عربها بِه خاطرِ بی اعتنایی هایی كه بِه اسلام می كردند كراراً موردِ سرزنش واقع می شدند. اسلام می خواهد بِه اعراب بفهماند كه آنها چِه ایمان بیاورند و چِه نیاورند، این دین پیشرفت خواهد كرد زیرا اسلام دینی نیست كه تنها برایِ قومِ مخصوصی آمده باشد.

🟦 شهوت پرستان از اینکه همسرانِ آنها موردِ استفاده‌ هایِ دیگران قرار بگیرند رنج نمی‌ برند و احیانا لذت می‌ برند و از چنین کارهائی دفاع می‌ کنند؛ برعکس، افرادی که با خودخواهی ها و شهوات‌ِ نفسانی مبارزه می‌ کنند و ریشه‌ هایِ حرص و آز و طمع و ماده پرستی را در وجودِ خود نابود می‌ کنند و بِه تمامِ معنی، انسان و انساندوست می‌ گردند و خود را وقفِ خدمت بِه خلق می‌ کنند و حسِ خدمت بِه نوع در آنان بیدار می‌ شود، چنین اشخاصی غیورتر و نسبت بِه همسرانِ خود حساس تر می‌ گردند؛ اینگونه افراد حتی نسبت‌ بِه ناموسِ دیگران نیز حساس می‌ گردند؛ یعنی وجدانشان اجازه نمی‌ دهد که‌ ناموسِ اجتماع موردِ تجاوز قرار گیرد؛ ناموسِ اجتماع، ناموسِ خودشان‌ می‌ شود.

🟥 علی علیه السلام جملۀ عجیبی دارد؛ می‌ فرماید: یک انسانِ شریف و غیور زنا نمی‌ کند؛ نفرموده است: انسان‌ِ حسود زنا نمی‌ کند، بلکه فرمود انسان‌ِ غیور زنا نمی‌ کند؛ چِرا؟ برایِ اینکه‌ غیرت یِک شرافتِ انسانی و یِک حساسیتِ انسانی است، نسبت بِه پاکی و طهارتِ جامعه؛ انسانِ غیور همانطور که راضی نمی‌ شود، دامنِ ناموسِ خودش‌ آلوده گردد، راضی نمی‌ شود دامنِ ناموسِ اجتماع هم آلوده شود؛ زیرا غیرت‌ غیر از حسادت است.

🟩‌ حسادت یک امرِ شخصی و فردی و ناشی از یک سلسله‌ عقده‌ هایِ روحی است، امّا غیرت یِک احساس و عاطفه نوعِ بشری است؛ این خود دلیل است که غیرت از خودپرستی ناشی نمی‌ شود، احساس‌ِ خاصی است که قانونِ خلقت برایِ تحکیمِ اساسِ زندگیِ خانوادگی که یِک زندگی‌ِ طبیعی است نه قراردادی، ایجاد کرده است.

🟦 علی در حالِ عبادت‌ چنان گرم می‌ شود و آن عشقِ الهی چنان در وجودش شعله می‌ کِشد که اصلا گوئی در این عالم نیست. در حالِ عبادت تیر را از بدنش بیرون می‌ آورند، ولی او آنچنان مجذوبِ حق‌ و عبادت است که متوجه نمی‌ شود، حس نمی‌ کند. آنچنان در محرابِ عبادت‌ می‌ گِرید و بِه خود می‌ پیچد که نظیرش را کسی ندیده است.

🟥 روز که می‌ شود، گوئی اصلا این آدم، آن آدم نیست. با اصحابش که‌ می‌ نشیند، چنان چهره‌ اش باز و خندان است، که از جمله اوصافش این‌ بود که همیشه قیافه‌ اش باز و شکفته است. بِه قدری علی (ع) بِه اصطلاح‌ خوش مجلس و حتی بَذله‌ گو بود که عمروعاص وقتی علیه علی (ع) تبلیغ‌ می‌ کرد، می‌ گفت: او بِه دردِ خلافت نمی‌ خورد، چون خنده روست، آدمِ خنده رو که بِه دردِ خلافت نمی‌ خورد، خلافت، آدمِ عبوس می‌ خواهد که مردم از او بترسند!

🟩‌ این را هم خودش‌ در نهج‌ البلاغه نقل می‌ کند: [از پسر نابغه تعجب می‌ کنم که] می‌ گوید علی خیلی با مردم خوش وُ بش می‌ کند، خیلی شوخی می‌ کند، مزاح است. با دشمن که در میدانِ جنگ بِه صورتِ یِک مجاهد روبرو می‌ شود، باز چهره‌ اش باز و خندان است که درباره‌ اش گفته‌ اند: در محرابِ عبادت، بسیار گریان و در میدانِ نبرد، بسیار خندان است. او چگونه موجودی است؟ او انسانِ قرآن است. قرآن، اینچنین‌ انسانی می‌ خواهد. 🌷

🟦 نوحه سرائی و سینه زنی و زنجیر زنی، من با همه اینها موافقم، ولی بِه شرطِ اینکه شعارها، شعارهایِ حسینی باشد نه شعارهایِ‏ من درآوردی؛ "نوجوان اکبرِ من، نوجوان‌ اکبرِ من" شعارِ حسینی نیست؛ شعارهایِ حسینی شعارهائی است که از این‌ تیپ باشد: فریاد می‌ کند مردم! نمی‌ بینید که بِه حق‌ عمل نمی‌ شود و کسی از باطل رو گردان نیست؟

🟥 در چنین شرایطی، مومن نگفت: حسین یا امام؛ باید لقاء پروردگارش را بر چنین زندگی‌ ای ترجیح‌ بدهد؛ و یا: (هر جمله‌ اش سزاوار است که با آب طلا نوشته شود و در همه دنیا پخش‌ گردد، و این، باز هم کم است) من مرگ را جُز خوشبختی نمی‌ بینم، من‌ زندگی با ستمکاران را جُز ملالت و خستگی نمی‌ بینم.

🟦 در على (ع) هم خاصيتِ فيلسوف است و هم خاصيتِ رهبرِ انقلابى و هم خاصيتِ پيرِ طريقت و هم خاصيتى از نوعِ خاصيتِ پيامبران؛ مكتبِ او هم مكتبِ عقل و انديشه است، و هم مكتبِ ثَورَة و انقلاب و هم مكتبِ تسليم و انضباط و هم مكتبِ حُسن و زيبایى و جذْبه و حركت؛

🟪 على (ع) پيش از آنكه امامِ عادل براىِ ديگران باشد و دربارۀ ديگران بِه عدل رفتار كند، خود شخصاً موجودى متعادل و متوازن بود، كمالاتِ انسانيت را با هم جمع كرده بود؛ هم انديشه‌ اى عميق و دوررس داشت و هم عواطفى رقيق و سرشار، كمالِ جسم و كمالِ روح را توأم داشت؛

🟥 شَب، هنگامِ عبادت از ماسوىٰ مى‌ بريد و روز، در متنِ اجتماع فعاليت مى‌ كرد؛ روزها، چشمِ انسان‌ ها مُواسات و از خود گذشتگی‌ هاىِ او را مى‌ ديد و گوش‌ هايشان پند و اندرزها و گفتارهاىِ حكيمانه‌ اش را مى‌ شنيد و شَب‌ ها، چشمِ ستارگان اشک‌ هاىِ عابدانه‌ اش را مى‌ ديد و گوشِ آسمان مناجات‌ هاىِ عاشِقانه‌ اش را مى‌ شنيد؛

🟩‌ هم مُفتى بود و هم حكيم، هم عارف بود و هم رهبرِ اجتماعی، هم زاهد بود و هم سرباز، هم قاضى بود و هم كارگر، هم خطيب بود و هم نويسنده؛ بالاخره، بِه تمامِ معنى يِک انسانِ كامل بود، با همۀ زيبایی‌ هايش. 🌷

🟦 قرآن برایِ جلبِ انسان‌ ها بِه سمتِ خود، برخلافِ بعضی مکتب‌ ها مثلِ نازیسم، بر رویِ تعصّباتِ آن‌ ها انگشت نمی‌ گذارد؛ همچنین برخلافِ برخی دیگر از مکتب‌ ها مثلِ مارکسیسم، بر رویِ منفعت‌ طلبی و نفع‌ پرستیِ انسان‌ ها تکیه نمی‌ کند و آن‌ ها را از راه منافعشان بِه حرکت در نمی‌ آورد؛

🟥 قرآن همان‌ طور که برایِ وجدانِ عقلیِ انسان اصالت قائل است، برایِ او یِک اصالتِ وجدانی و فطری نیز قائل است و بر اساسِ همان فطرتِ حق‌ جویی و عدالت‌ طلبی است که انسان‌ ها را بِه سِیر و حرکت وا می‌ دارد و از این‌ رو، پیامش منحصر بِه طبقۀ کارگر یا کشاورز یا محروم و مستضعف نمی‌ شود. 🌷