🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

خوشا آن سَر که در پایی بیاسود*
خوشا آن دِل که در جایی بیاسود

خوشا آن رودِ سرگردانِ نالان*
که در آغوشِ دریایی بیاسود

خوشا مرغی که یِک شَب در همه‌ عمر
در این بُستان بِه مأوایی بیاسود

خوشا سوداگری کَانْدر رهِ دوست
زِ هر سودا بِه سودایی بیاسود

خوش آن یوسف کز استغنایِ زندان
زِ کَیدِ هر زلیخایی بیاسود

خوشا آن‌ دَم که جانِ ناتوانی
بِه نیرویِ توانایی بیاسود

خوشا روشندلی در بزمِ جانان*
که همچون شمعِ برپایی بیاسود

خوش آن پروانه کَانْدر شعلۀ وصل*
زِ هر بیمیّ وُ پروایی بیاسود

خوش آن ساعت که دِل از بی‌ شکیبی
بِه تدبیرِ شکیبایی بیاسود

خوش آن کو با غنیمت‌ هایِ امروز
زِ هر دیروز وُ فردایی بیاسود 🌷

عادتِ ما، دشمنِ جان‌ هایِ ماست
پیرویِ دشمنِ جان‌ ها خطاست

خصمِ تو گر دشمنی‌ اش با تن است
خویِ تو با گوهرِ جان دشمن است

دزد صفت راه بِه خانه بَرد
تا زِ تو آن دُرّ یگانه بَرد

گوهرِ جان نیست مگر اختیار
عادت، از او زود برآرَد دمار

عادت از آغاز، یِکی چاکر است
نرم وُ سرافکنده وُ فرمانبر است

چون که قوی گشت وُ بِه کرسی نشست
هر چِه بِه پیش آید، خواهد شکست

سیل‌ صفت، کم‌ کم نیرو کند
غیرتِ او، غیر بِه یِک‌ سو کند

فکرش با فعل برابر بُود
کارش یکسان وُ مکرّر بُود

در عملش گردش وُ تغییر نیست
بستۀ اندیشه وُ تعبیر نیست

هر که بِه زنجیرِ وی آویز گشت
مردمی از وی بشد وُ چیز گشت

مرد که آزادی‌ اش از دست شد
مرتبۀ مردمی‌ اش پست شد

چون که ارادات خود از کف بداد
هیچ تفاوت نکند از جماد

جانبِ عادت بگُذار ای رشید!
تا که سعادت بِه تو بخشد کلید

اَلحَذَر ای سوخته! خامی بس است
پندِ تو را قولِ نظامی بس است:

کآنچه خلاف‌ آمدِ عادت بُود*
قافله‌ سالارِ سعادت بُود 🌷

بِه گُل گفت پروانه‌ ای در چمن
که با من بگوی

که داده تو را وُ نداده مرا
چنین رنگ وُ بوی؟

زِ بویت مرا هوش وُ سَر خیره گشت
ندانم چرا

سویِ تو کشانیدم از طَرْفِ دشت
چون آهن‌ ربا

زِ تو کم نیَم ای گُلِ خوبروی
بِه نقش وُ نگار

چِرا نیستم چون تو این نغز بوی؟
جوابم بیار

بدو گفت گُل، کِای اسیرِ نیاز
بدین پرّ وُ بال

هنوزت بُود جان گرفتارِ آز
دِلت پُر ملال

بلی، تو گُلی همچو من خوب وُ پاک
بِه رنگ وُ نوا

ولیکن مرا تکیه باشد بِه خاک
تو را بر هوا 🌷

ای چراغم، ستاره‌ ام، ماهم!
تابشی کن که سخت گمراهم

یونسِ من! بکِش زِ غرقابم
یوسفِ من! برآور از چاهم

هر کسی حفظِ جانِ خود خواهد*
جان وُ عمرم تویی، تو را خواهم

زی تو راهی نمی‌ برد اشکم*
در تو کاری نمی‌ کند آهم

عمرِ خود را بِه وصل امید دهم*
گوید آوخ! که سخت کوتاهم 🌷

پ.ن:

بِه نامه نیز تسلّی نگشت خاطرِ ما

نمی‌ شود دلِ عاشِق بِه هیچ عنوان جمع (تأثیر تبریزی) 🕯