🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

ای صدایت خوشتر از آوازِ آب
تشنگان را نیست دیگر صبر وُ تاب

از حجابِ ابرِ غیبت ماهِ من
پایِ رجعت مهرِ چشمانِ رکاب

دستِ عدل از آستینِ حقّ برآر
تا که تیغت را ببوسد آفتاب

یادت ای از ما بِه ما نزدیکتر
می بَرَد از دِل قرار، از دیده خواب

بر تنِ شَب ریز سیلِ نور را
آفتابا بر دِلم لختی بتاب

اینک این آغوشِ بازِ جادّه ها
ای سوارِ عِشق بُگذر با شتاب

این تو وُ آغوشِ بازِ جادّه ها
تک سوارِ عِشق بُگذر با شتاب 🌷

صدایِ تو از دور
پیامِ تو از سمتِ ایمان می آمد

و ما دِل سپردیم
بِه آوازِ سبز وُ رهایت

که از لاله زارِ شهیدان می آمد
بِه تو دِل سپردیم وُ از غیرِ تو دِل بریدیم

جلالِ خداوند را در جمالِ تو دیدیم
تو یِک رازِ سرخی که ما آبیِ آسمان را

در آئینۀ روحِ پاک وُ زلالِ تو دیدیم
تو وُ تشنگی؟ نه

وجودِ تو لبریز، مانندِ دریاست
و سرشاریِ آب، از آبشارِ نگاه تو پیداست

و اکنون، دوباره جهان تشنۀ توست
دوباره، زمین وُ زمان تشنۀ توست 🌷

ای رویِ دلفروزِ تو شمعِ شبانه ام
شد بی فروغِ رویِ تو تاریک خانه ام

ای آرزویِ گُمشده زهرا کجاستی
تا بنگری فغان وُ نوایِ شبانه ام

ای بنتِ سیدِ قرشی در فراقِ تو
از دِل هزار تیرِ بلا را نشانه ام

بعد از تو نیست خیر بِه قاموسِ زندگی
ترسم که طولِ عمر شود در زمانه ام

در تنگنایِ تن شده محبوس روحِ من
ایکاش مرغِ جان بپرد زِ آشیانه ام

زهرا تو رفتی از غم وُ محنت رها شدی
من بی تو چون پرندۀ گُم کرده لانه ام

مِن بعد دردِ دِل بِه که گویم که همچو من
باشد شریکِ دردِ دلِ محرمانه ام

پروانه وار بال وُ پرم سوخت ای عجب
کس با خبر نشد زِ شرارِ زبانه ام

زهرا چرا جوابِ علی را نمی دهی؟
ای با خبر زِ سوزِ دلِ عاشِقانه ام

اندر حیاتِ عاریه شرمنده ام زِ تو
تا دیده ام فتد بِه در وُ آستانه ام

بر حقّ خود دهم قَسَمَت بگذر از علی
بس جورِ روزگار کشیدی بِه خانه ام

از تازیانه ساعدِ سیمینِ تو شکست
دِل خسته من هنوز از آن تازیانه ام

کی می توان تحمّل این بارِ غَم نمود
در پشتِ در نهاد عدو نازدانه ام

ار بهرِ گریه در غمِ هجرانِ تو بس است
رنگِ پریدۀ حسنینت بهانه ام

منسوب بر شما وُ حسینی است شهرتم
آن بلبلم که نامِ تو باشد ترانه ام

مداحِ آستانه قدسِ شماستم
افسوس غرقِ بحرِ غمِ بی کرانه ام

بر سعدیِ زمانی خود نیست فخرِ من
این فخر بس که چاکرِ آن آستانه ام 🌷

ایزد تو را که زهرۀ زهرا، رقم زده‌‌ است
با نورِ تو چراغِ فلق‌ ها، رقم زده‌ ا‌ست

ما خط‌به‌ خطّ توایم‌ که شیرازه‌ بندِ عِشق
مهرِ تو را بِه دفترِ دِل‌ ها، رقم زده‌‌ است

دُختِ رسالتی تو و مامِ ولایتی
وین را خدا بِه نامِ تو تنها، رقم زده‌ ا‌ست

صدق‌ و رضا و پاکی و نُبل¹ و خجستگی
اسمِ تو را هزار مُسمّا، رقم زده‌‌ است

گهوارهٔ تو دامنِ وحی‌ است و مهبطش
دربارۀ تو ام‌ ابیها، رقم زده‌‌ است

شأنت‌ تو راهمین‌ نه‌ چراغ‌ِ دل‌ِ رسول (ص)
بل، چلچراغ‌ِ محفلِ طاها، رقم زده‌ ا‌ست

اعطای‌ِ تو بِه ختمِ رُسل بی‌ دلیل نیست
یزدان تو را شرابِ مُهنّا، رقم زده‌‌ است

همراهی‌ِ تو هدیۀ الله با علی‌ (ع) است
که‌ تو هم عنان و همدل‌ِ مولا، رقم زده‌‌ است

حق‌ پیش‌ از آن‌ که‌ خورد بِه نون‌ و قلم قسم
نامِ تو را بِه سدرۀ طوبا، رقم زده‌ است

از افضلِ زنان بِه فضیلت، یگانه تو
بانوىِ بانوانِ زمان و زمانه، تو 🌷

🌸 تصویر سازی از تشییع پیکر مطهر حضرت زهرا سلام الله علیها، استاد رضا بدرالسما 🌸

پ.ن:

۱. نُبل: نجابت، فضل، آگاهی، ذکاء، بزرگى

با هیچ زن جُز تو دلِ دریا شدن نیست
یاراییِ درگیرِ توفان ها شدن نیست

در خوردِ تو، ای هم تو موج وُ هم تو ساحل
جُز ناخدایِ کشتیِ مولا شدن نیست

تو نورِ چشمِ مصطفی وُ کس بِه جُز تو
در شأنِ شمعِ محفلِ طاها شدن نیست

تو مادرِ سبطینی وُ غیر از تو کس را
اهلیّتِ صدّیقۀ کبری شدن نیست

جُز تو زنی را شوکتِ در باغِ هستی
سروِ چمانِ عالمِ بالا شدن نیست

جُز با تو شأنِ گم شدن از چشمِ مردم
وانگاه در چشمِ خدا پیدا شدن نیست

نخلی که تو در سایه اش آسودی او را
در سایۀ تو، حسرتِ طوبا شدن نیست

ای عالمِ امکانِ خبر، تو مبتدایش
آن جمله ای که در خورِ معنا شدن نیست

سنگِ صبورِ مردی از آن گونه بودن
با هیچ زن ظرفیتِ زهرا شدن نیست 🌷

تویی که قبلۀ جان خاکِ آستانۀ توست
عفاف پرده نشینِ حریمِ خانۀ توست

تویی عقیلۀ عترت تویی سلالۀ نور
که نقدِ عصمتِ حق، گوهرِ خزانۀ توست

تو آن همایِ همایونِ عرش پروازی
که اوجِ قلۀ اسرار آشیانۀ توست

تو زینبی که خرد غرقِ بحرِ حیرانی
زِ قدر وُ منزلتِ روحِ بی کرانۀ توست

نه داستانِ تو تنها حدیثِ عاشوراست
که از کرانه ازل تا ابد زمانۀ توست 🌷

🌸 خط: استاد محمد المشرفاوی؛ اثر: رضا بدرالسماء 🌸

لاله لاله دِلم داغدار است
کوچِه کوچِه شَبم سوگوار است

آسمان در هوایِ تو دیریست*
مثلِ چشمانِ من اشکبار است

ای گُل ای تازه تر از جوانی
کوثر ای سورۀ آسمانی

کاش می شد کنارِ علی باز
باز یِک بارِ دیگر بمانی

در بهاری غریبانه هر چند
لاله ها بی تو در خون نشستند

بعدِ تو یازده سروِ سرسبز
هفت پشتِ خزان را شکستند

نامِ تو بر لبانِ زمانه
یادِ تو در زمین جاودانه

مهرِ تو چلچراغِ دلِ ما
در خمِ کوچه هایِ شَبانه

لاله لاله دِلم داغدار است
کوچِه کوچِه شَبم سوگوار است

آسمان در هوایِ تو دیریست*
مثلِ چشمانِ من اشکبار است 🕯