🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

گر به پرواز وُ گر از سعیِ تپیدن رفتم*
رفتم امّا همه جا تا نرسیدن رفتم

طَرفِ دامن زِ ضعیفی نشکستم چون شمع
آخِر از خویش به‌ دوشِ مُژه چیدن رفتم

چون سحر هفت فلک وحشتِ شوقم طی‌ کرد*
تا کجاها پیِ یک آه کشیدن رفتم

حیرت از وحشتم آیینهٔ دیدارِ تو ریخت
آنقدر ناله نگه شد که به دیدن رفتم

عاجزی هم چقدر پایهٔ عزّت دارد
بر فلک همچو مَهِ نو به خمیدن رفتم

بی پر وُ بالیِ من همقدمِ شبنم بود
زین چمن بر اثرِ چشم پریدن رفتم

نارسایی چه‌ کند گر نه به‌ غفلت سازد
خوابِ پا داشتم افسانه شنیدن رفتم

در رهِ دوست همان چون نگهِ بازپسین
اشک گُل کردم وُ گامی به چکیدن رفتم

چون حباب آینه‌ ام هیچ نیاورد به عرض
چَشم وا کردم وُ در فکرِ ندیدن رفتم

بی رُخت حاصلِ سیرِ چمنم خنده نبود*
یک دو گُل بر اثرِ سینه دریدن رفتم

نالهٔ جَسته‌ ام از فکرِ سراغم بگذر
تا کشیدم نفس آن سویِ رمیدن رفتم

موج‌ِ گوهر به صدف رازِ خموشان می‌ گفت
گوشِ گرداب‌ گرفتم به شنیدن رفتم

عذرِ تدبیرِ فنا داشت شکستِ پر وُ بال
دامنِ شعله‌ گرفتم به پریدن رفتم

سیرِ هستی چو سحر یک دو نفس افزون نیست
تو همان‌ گیر که من هم به دمیدن رفتم

محملِ شوقِ من آسوده نیابی بیدل
اشک راهی ست اگر من زِ دویدن رفتم 🌷

پ.ن:

جور کن، جور! که عاشِق نکند شِکوه زِ جور

زین میندیش که امروزِ تو فردا دارد (طالب آملی) 🖤

پ.ن۲:

جایم به روزِ واقعه پهلویِ او کنید
او قبلۀ من است، رُخم سویِ او کنید

در شیشه یی کنید گلابِ سرشکِ من
وانرا که یار کُشت، کفن شویِ او کنید (اهلی شیرازی) 🖤

اگر تو مرا نخواهی، محو و ناپیدا خواهم شد. گویی که هرگز نبوده‌ ام و وجود نداشته‌ ام. اگر تو مرا نخواهی، از تو آنقدر دور می‌ شوم که حتی به خاطرم نیاوری و این تنها برایِ احترام به تو و دوست داشتنت است. (فرانتس کافکا؛ نامه‌ به فلیسه) 🖤

می‌ داد به گریه ریگ را رنگ
می‌ زد سَری از دریغ بر سنگ

ای لیلیِ من، لیلیِ من، بیا وُ بشتاب
تا جان زِ تنم، جان زِ تنم، نرفته، دریاب

آوازِ رَحیل دادم اینک
در رهگذرت فِتادم اینک

جُز عِشق وُ صفا، وفایِ مجنون
بر جای نمانده هیچ اکنون

ای لیلیِ من، لیلیِ من، بیا وُ بشتاب
تا جان زِ تنم، جان زِ تنم، نرفته، دریاب 🌷

محبوبم! دور تا دورِ یادِ تو را پاییز گرفته. بحرانِ نبودنِ تو آشکار شده. کاش می‌ توانستم تنهایی‌ ام را بیاورم کنارِ تنهاییِ شما. پاییز به پهلویِ یادِ شما نشسته و خیره شده به دوردست‌ها. روزگاری کبود.

من همه چیز را باور می‌ کنم جُز اینکه پاییز رَد شود و روزگار بی‌ تو بهار شود. یکی می‌ گفت تو را دیده‌ اند توده‌ ای ابر شده‌ ای و می‌ خواهی بباری. یکی می‌ گفت تو را دیده‌ اند که ماه شده‌ ای و دور از ما در آنجایِ آسمانی.

ای بادهایِ شرقی بر روزهایِ من بوزید که پاییز بهاری محرمانه است، بهاری خصوصی. حِصۀ عادلانه‌ ای از عِشق. فعلن نمی‌ خواهم کسی بداند که پاییز شده، که هنوز خرمالویِ تنهایی بر شاخه آویزان است.

پاییز شده و هنوز در دستهایِ من عطرِ تو باقی است. 🍁

درختانِ پُر شکوفۀ بادام را دیگر فراموش کن
اهمیّتی ندارد.

در این روزگار
آنچه را که نمی‌ توانی بازیابی، به خاطر نیاور.

موهایت را در آفتاب خشک کن
عطرِ دیرپایِ میوه‌ ها را بر آن بزن

عشقِ من، عشقِ من
فصلِ پاییز است. 🍁

پ.ن:

محبوبم! دور تا دورِ یادِ تو را پاییز گرفته. بحرانِ نبودنِ تو آشکار شده. کاش می‌ توانستم تنهایی‌ ام را بیاورم کنارِ تنهاییِ شما. پاییز به پهلویِ یادِ شما نشسته و خیره شده به دوردست‌ها. من همه چیز را باور می‌ کنم جُز اینکه پاییز رَد شَود و روزگار بی‌ تو بهار شود. - محمّد صالح‌ علاء - 🍁

بسیار پیش‌ تر از امروز
دوستت داشتم، در گذشته‌ هایِ دور

آنقدر دور
که هر وقت به‌ یاد می‌ آورم

پارچِ بلورِ کنارِ سفرۀ من
اِبریق می‌ شود

کلاهِ کَپیِ من، دستار
کت و شلوارم، ردایِ سفید
کراواتم، زُنّار

اتاق، همین اتاقِ زیرشیروانیِ ما، غار
غاری پُر از تاریک و صدایِ بوسه‌ هایِ ما

و قرن‌ هایِ بعد تو را همچنان دوست خواهم داشت*
آنقدر که در خیال‌ بافیِ آن‌ همه عِشق

تو در سفینه‌ ای نزدیکِ من
من در سفینه‌ ای دیگر، بسیار نزدیک‌ تر از خودم با تو

دست می‌ کِشیم به گونه‌ هایِ هم
بر صفحۀ تلویزیون. 🌷

پ.ن:

نمی‌ دانم در من چه شُد که دیگر بی‌ تو نشُد‌‌‌... 🖤

من به دنبالِ کسی می گردم، که نگاهش آبیست
و دلش داغِ شقایق دارد

نفسش می گیرد
هر که از ابرِ غَمی سَر به گریبان باشد

من به دنبالِ کسی می گردم
در کتابِ هستی، شعرِ بیداریِ انسان باشد

دربدر، خسته، به دنبالِ تو هستم
ای عِشق، ای عِشق، ای عِشق

چون به برگی که خزانش زده تیر
تسلیت می گویی، تسلیت می گویی

به بهاری شدنِ یک غنچه
تهنیت می گویی، تهنیت می گویی

تو مرا می فهمی، تو مرا می فهمی
ای تو نزدیک تر از من، به من از پیرهنم

ای زلالِ آبی، تو مرا دریابی
هرچه من باید در من شکنم 🌷

با یادِ روزِ آشنایی همراهِ اندوهِ نگاهت
رفتم که دیگر برنگردم، دیگر نمی مانم به راهت

یادِ تو همچون سایه با من، هر جا که رفتم همسفر بود
تو بی من وُ یادِ تو با من، عشقِ تو دیگر بی ثمر بود

من قصّۀ اندوه وُ دردم، رفتم که دیگر بر نگردم
من شعله ای خاموش وُ سردم، رفتم که دیگر بر نگردم

رفتم دگر بدرود بدرود، پایان گرفت افسانۀ ما
چون قایقی در دستِ طوفان، ما عِشقمان گُم شد به دریا

رفتم دگر بدرود بدرود، از من چه دیدی، من چه کردم
از من گذشتی، بی تو من هم، رفتم که دیگر بر نگردم

اکنون چو پاییزِ نگاهت، غمگینم وُ تنها وُ خسته
کی می توان برگشت افسوس، پشتِ سرم پلها شکسته 🌷

پ.ن:

آه از فراقِ دوست، فغان از وداعِ يار

مرگم از اين دو واقعه خوش‌ تر هزار بار - ‏مقالات شمس - 🖤

🟩‌ ما به جنگجویانِ مؤمن محتاجیم و سالیانِ سال نیز محتاج خواهیم بود.. فرزندانِ خود را برای کشته شدن در راهِ استقلالِ وطن به دنیا بیاورید. اگر زنده ماندند و عاشِق شدند و به شیرینی زندگی کردند. فَبِه المُراد.

🟥 به ایمان قسم، به عِشق، به آزادی، به حقیقت، به شرف، و به خداییِ خدا قسم که در قلبِ آنکس که خانه اش را می خواهد، زادگاهش را دوست دارد، و حُبِّ وطن فراوان دارد، همیشه نوری هست، همیشه چراغی، همیشه شعله یی، آفتابی، روشناییِ بی پایانی...

🟩‌ در قلبش، همیشه در تاریک ترین لحظه هایِ ناامیدی، امیدی هست... در متنِ سنگین ترین دردها، برایش، راهِ درمانی هست... در اندوه و عذابِ بی پایان، سبکبالی و نشاطی هست... در فقر، ثروتی هست؛ در اسارت، عِطرِ نجاتی هست، در دَمِ مرگ، روشناییِ توکّلی هست...

🟥 به فرزندانِ خود، اگر به راستی خواهانِ خوشبختیِ عمیقِ آنها هستید، و اگر می خواهید که در قلب هایشان همیشه مِهری باشد، عطوفتی، صفایی، شوقی و سلامتِ آرامش بخشی، حُبّ الوطن را بیاموزید...

➖ نوشته بود:

ما آرشِ کمانگیر رو شنیدیم ولی امیرعلی حاجی‌ زاده رو دیدیم.

هدیه به روحِ مطهر شهید؛ صلوات: ٱللَّهُمَّ صَلِّ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وعَجِّل فَرَجَهُم 💙

تا تو گسسته‌ ای زِ من تاب نمانده در تنم
کیست به یادِ چشمِ تو، مست؟ منم، منم، منم!

دور از آن نگاهِ تو، وز رُخِ همچو ماهِ تو
روز در آه وُ زاری‌ ام، شب به فغان وُ شیونم

ای که به غربت این زمان، باده کشی عیان،عیان
خونِ دِل است در وطن، جایِ شراب خوردنم

دِل زِ وطن بریده‌ ای، راهِ سفر گزیده‌ ای
نیست مرا دِلی چو تو، دِل نبوَد از آهنم

گرچه در آب وُ آتشم، سوزم وُ گریم وُ خوشم
گر بوَدم هزار جان، جمله فدایِ میهنم

چند تو خوانی‌ ام که: «ها! خانه رها کن وُ بیا!»
نیست وطن لباسِ تن، تا که زِ خویش برکَنم

غرب وطن نمی‌ شود، خانۀ من نمی‌ شود
شرقِ کهن نمی‌ شود، خانه چرا دگر کنم؟

مهرِ وطن سرشتِ من، دوزخِ آن بهشتِ من
روز وُ شبان وُ دم به دم، دم زِ وطن، وطن زنم 🌷

پ.ن:

ای زندگی! تن وُ توانم همه تو
جانی وُ دلی، ای دِل وُ جانم همه تو

تو هستیِ من شدی، از آنی همه من
من نیست شدم، در تو از آنم همه تو (مولوی جان) ❤️

پ.ن۲:

بر صلح وُ جنگِ اهلِ جهان اعتماد نیست
چون صلح می‌ کنند مُهیایِ جنگ باش!

از چشمه‌ سارِ تیغ بشو دست وُ رویِ خویش
در آفتابِ زردِ خزان لاله‌ رنگ باش (صائب تبریزی) ❤️

گویی که سرنوشتِ ما این‌ گونه رقم خورده است:
آویزان مانده‌ ایم در میانۀ همه چیز..

نه آنچه رُخ می‌ دهد را دوست داریم
و نه آنچه که دوست داریم اتفاق می‌ افتد..🕯

پ.ن:

در رگ‌ هایش، من بودم که می‌ دویدم

هستی‌ اش در من ریشه داشت، همۀ من بود.. (سهراب سپهری) 🖤

پ.ن۲:

عشقِ تو به گُل‌ ها

دلیلی‌ ست بی چون وُ چرا، که تو خودِ بهاری آپامه 🖤

زِ باغِ پیرهنت، چون دریچه‌ ها، وا شد
بهشتِ گُمشده، پشتِ دریچه، پیدا شد

رها زِ سلطهٔ پاییز در بهارِ اتاق
گلی به نامِ تو، در بازوانِ من، وا شد

به دیدنِ تو، همه، ذرّه‌ هایِ من شد چشم
و چشم‌ ها، همه سَر تا پا، تماشا شد

تمامِ منظره پوشیده از تو شد، یعنی
جهان به یُمنِ حضورت دوباره زیبا شد

زمانه ریخت به جامم، هر آنچه تلخانه
به نامِ تو که درآمیختم، گوارا شد!

فرشته‌ ها، تو وُ من را به هم نشان دادند
میانِ زهره وُ ماه، از تو گفت‌ و گوها شد

دوباره طوطیک شوکرانی شعرم
به خنده‌ خندهٔ شیرینِ تو، شکرخا شد

شتابِ خواستنت، این‌ چنین که می‌ بالد
به دوریِ تو مگر می‌ توان شکیبا شد؟

امیدوار نبودم دوباره از دلِ تو
که مهربان بشود با دلِ من، امّا شد

تنت هنوز به اندازه‌ یی لطافت داشت
که گُل در آینه از دیدنش شکوفا شد

قرار نامهٔ وصلِ من وُ تو بود آن که
به رویِ شانهٔ تو با لبِ من امضا شد 🌷

پ.ن:

من آخرینم، بر سرِ راهت

آخرین بهار، آخرین برف

آخرین نبرد، برای نمردن (پل الوار) 🖤

پ.ن۲:

عِشق مانندِ موسیقی است، با یک نت آغاز می‌ شود

و سپس به لحنی فراموش‌ نشدنی تبدیل می‌ گردد. (انيس منصور) 🖤

پ.ن۳:

با یه آهنگ بغلم کن آپامه.. شاید [شد] همدیگه رو دور و برِ اون ببینیم.. 🖤

جان خواهم از خدا، نه یکی بلکه صد هزار
تا صد هزار بار بمیرم برای یار

من زارم وُ تو زار، دلا، یک‌ نفس بیا
تا هر دو در فراق بنالیم زار زار

از بس که ریخت گریهٔ خون در کنارِ من
پُر شد از این کنار، جهان تا به آن کنار

در روزگارِ هجرِ تو روزم سیاه شد
بر روزِ من ببین که چه‌ ها کرد روزگار

چون دِل اسیرِ تست، زِ کویِ خودش مران
دلداری‌ ای کن وُ دلِ ما را نگاه دار

کامِ من از دهانِ تو یک حرف بیش‌ نیست
بهرِ خدا که لب بگشا، کامِ من برآر

چون خاک شد هلالیِ مسکین به راهِ تو
خاکش به گرد رفت وُ شد آن گرد هم غبار 🌷

پ.ن:

ذوقِ وصال می‌ گزد از دور، پشتِ دست
گرم است بس که صحبتِ من با خیالِ تو (صائب تبریزی) 🖤
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تویی شاهِ من و امّیدگاهِ من، پناهِ من
منم مستِ تو، هشیارِ تو، غمگینِ تو، شادِ تو (واعظ قزوینی) 🖤

پ.ن۲:

چه نشئه‌ ای تو ندانم در این سرایِ وجود
که تن به‌ جان نبُوَد رام وُ جان به تن بی‌ تو

پیاله بی‌ مِی وُ گُل بی‌ شمیم وُ دِل بی‌ عِشق
چنان زِ خویش نباشد خجل که من بی‌ تو (طالب آملی) 🖤

پ.ن۳:

شاید از تو دور باشم، امّا بیشتر از کسانی که تو را از نزدیک می‌ بینند، دوستت دارم آپامه 🖤

خرّم آن کس که غمِ عشقِ تو در دِل دارد
وز همه مُلکِ جهان مهرِ تو حاصل دارد

جور وُ بیداد وُ جفا کردن وُ عاشِق کُشتن
زیبَد آنرا که چنین شکل وُ شمایل دارد

عاشقِ دلشده را پندِ خردمند چه سود
رِندِ دیوانه کجا گوش به عاقل دارد

مبتلائیست که امیدِ خلاصش نبود
هرکه بر پایِ دِل از عِشق سَلاسِل دارد

تا دمِ بازپسین غرقهٔ دریایِ غمش
مدعی باشد اگر چَشم به ساحل دارد

هرکه خواهد که کند از تو مُرادی حاصل
حاصل آنست که اندیشهٔ باطل دارد

می کُشد ساعدِ سیمینِ تو ما را وُ عبید
میلِ بوسیدنِ سرپنجهٔ قاتل دارد 🌷

پ.ن:

رهروِ عِشق کی اندیشۀ منزل دارد؟
کشتیِ بی جگران چشم به ساحل دارد

موج سدّ رهِ طوفان نشود دریا را
دلِ دیوانه چه پروایِ سَلاسِل دارد؟ (صائب تبریزی) 🖤

پ.ن۲:

مَرا هیچ خانه نباشد اِلا تو
قَبیله نباشد اِلا تو...

مَرا هیچ وطَن نباشد
که خویش را به آن بازخوانم اِلا تو... (سعاد الصباح) 🖤

پ.ن۳:

مِثلِ خانه می‌ مانی؛ حتی فکرِ برگشتن به تو دِلم را گَرم نگه می‌ دارد آپامه! 🖤

دلربا، دلنشین، شیرین ادا، نازنین
به کجا رفتی بیا، تب وُ تابم را ببین

چه شَبی دارم تنها، تنهایی وُ تنهایی
گره از گیسو بگشا، تا زِ سحر در بگشایی

بهار اومد که گُل ها رنگ وُ وارنگه جونم
دیدنِ یارِ سرِ چشمه قشنگه جونم

بچینم گُلی بیارم در سرایت جونم
ببینم رویت ریزُم در پیشِ پایت جونم

گُلِ نارم، گلنارم، غمِ تو بر دِل دارم
نفسی بنشین یارا، من تشنۀ دیدارم

گُل به گیسویت بستی، ما را پریشان داری
به پریشانی شادم، گر تو روا می داری 🌷

پ.ن:

آمده‌ ام تا گلی تقدیمت کنم،

امّا تو لایقِ همه باغِ منی، باغِ من از آنِ تو باد (رابیندرانات تاگور) 🖤

پ.ن۲:

من به معجزه ای نیاز دارم که من را در دستانِ تو بسپارد آپامه...

موسیقی بهترین راهی است که با آن بگویم دوستت دارم ❤️

آه حریرِ مهتاب، مستیِ شبان، می بینم در نگاهت*
ای چهرۀ هستی، با شور و مستی، سَر نهادم به راهت

آه نازم بکش باز، که دارم نیاز، به گریۀ خاموشت*
وای این را می دانم، که عشقِ سوزانم، شد فراموشت

ای عطرِ پریده، بویِ تو را من، در جان نهفته دارم*
در عالمِ خیال، امّیدی محال، بیهوده خُفته دارم

آه با تو که بودم، بی تو چه هستم، این را کس نمی داند
وای دریغ و افسوس، که عشقِ جاودان تا ابد نمی ماند 🌷

پ.ن:

محبوبم! قربانیانِ تبسّمِ تو در اطرافِ پاییز افتاده‌ اند. در حوالیِ سیمایِ عاشِق. ای دهانت باغ‌ ها، ای نگاهت آسمان مهتاب‌ ها. بی‌ تو بودن آسان نیست. کجاست؟ دست‌ هایت که روزِ عاشِق را روشن می‌ کرد.

محبوبم! تو نیستی و من حتی سرِ خودم داد نمی‌ کشم. لعنت به نبودن. کجایی تا با جادویِ نگاهت ماه را تبدیل به گنجشک کنی. مُشتی مهتاب رویِ شبمان بپاشی. (محمّد صالح علاء) 🖤

با تو کشف کردم که بهار
برای گرامی‌ داشتِ تنها یک پرستو می‌ آید

پیش از تو، می‌ پنداشتم که پرستو
سازندۀ بهار نیست

با تو دریافتم که خاکستر، اخگر می‌ شود
و آبِ برکه‌ ها‌یِ گِل‌ آلودِ باران در گذرگاه‌ ها

دوباره، به ابر بدل می‌ شوند
و جوی‌ِ باران، در نزدیکیِ مَصبِ خویش

پالوده می‌ شوند و به سرچشمه‌ هایِ خویش باز می‌ گردند
و قطرۀ عطر، خانۀ مینایی‌ اش را رها می‌ کند

تا به گُل سُرخ اش بازگردد
و گُل‌ هایِ پژمرده در تالارهایِ ظروفِ سیمین

به غنچه‌ هایِ کوچک در کشتزارانِ خویش باز می‌ گردند
و جغدهایِ لطیف می‌ آموزند، چونان مرغِ عِشق، ترانه‌ هایِ غمگین سَر دهند

با تو به ریگ‌ هایِ کبود در ساعتِ شنی‌ ام خیره شدم
که از پایین به بالا فرو می‌ افتاد

و عقربه‌ هایِ ساعت به عقب می‌ شتافت
با تو کشف کردم که چگونه قلب

باغچۀ شیشه‌ ای گیاهانِ زندگی را
رها می‌ کند تا به باغ بدل شود

و با تو این حقیقتِ ناخوش را دریافتم
که عِشق، تنها برای آخرین معشوق است

آیا می‌ پنداری بر تو عاشِقم؟ 🌷

پ.ن:

غرق در عِشق نیستم!
با گام‌ هایی استوار در راهش قدم گذاشتم!

با چشم‌ هایی گشوده!
من با عِشق زنده می‌ مانم!

در عِشق غرق نمی‌ شوم!
فقط تو را می‌ خواهم، با هر ذرّه از وجودم! (غاده السمان) 🖤

پ.ن۲:

هزار سال است که دوستت می‌ دارم آپامه! 🖤

یارب این جانهایِ غربت دیده را فریاد رس!*
روح‌ هایِ گِل به رو مالیده را فریاد رس!

با کمندِ جذبه‌ ای، ای آفتابِ بی‌ نیاز
سایه‌ هایِ بر زمین چسبیده را فریاد رس

از کشاکش‌ هایِ بحر، ای ساحلِ آرام بخش
این خس وُ خاشاکِ طوفان‌ دیده را فریاد رس

از رهِ پنهان، به رویِ گرم ای پیر مغان
باده‌ هایِ خامِ ناجوشیده را فریاد رس

می شود از قطع، راهِ عِشق هر دم دورتر*
رهروانِ این رهِ خوابیده را فریاد رس

ای بهارِ عِشق کز رُخسارت آتش می‌ چکد
این زِ سرمایِ هوس لرزیده را فریاد رس

ای که رگ از سنگ، چون مو از خمیر، آری برون
رشتهٔ جانِ به تن پیچیده را فریاد رس

ای که کردی از صدف گهوارهٔ دُرّ یتیم
این گهرهایِ به گِل چسبیده را فریاد رس

بلبلان گلها زِ باغِ کامرانی چیده‌ اند
این گُل از باغِ جهان ناچیده را فریاد رس

گرچه می دانم به دادِ پاکبازان می‌ رسی*
این به خونِ آرزو غلتیده را فریاد رس

در جهانِ پُر ملال ای کیمیایِ خوشدلی
رحمتی کن، صائبِ غَم دیده را فریاد رس!* 🌷

پ.ن:

در مسیرِ عشقِ من از خیلی چیزها باید بگذری. - خداوند - قرآن، آل‌ عمران، آیه ۹۲

پ.ن۲:

ای هلالِ مَهِ نو، خوش به حالِ تو، که از اوجِ فلک، نورِ هر پنجره را می‌ بینی. 💙

🌙 هلالِ ماهِ نو، قهرود (کاشان) 🌙

چه دانستم که این سودا، مَرا زین سان کند مجنون*
دِلم را دوزخی سازد، دو چَشمم را کند جیحون

چه دانستم که سیلابی، مرا ناگاه برباید
چو کشتی ام در اندازد، میانِ قُلزُمِ پُر خون

زَنَد موجی بر آن کشتی، که تخته تخته بشکافد
که هر تخته فرو ریزد، زِ گردش هایِ گوناگون

نهنگی هم بر آرد سَر، خورَد آن آبِ دریا را
چنان دریایِ بی پایان، شَوَد بی آب چون هامون

شکافد نیز آن هامون، نهنگِ بحر فرسا را
کِشد در قعر ناگاهان به دستِ قهر چون قارون

چو این تبدیل ها آمد، نه هامون ماند وُ نه دریا
چه دانم من دگر چون شد، که چون غرق است در بی چون

چه دانم هایِ بسیار است، لیکن من نمی دانم
که خوردَم از دهان بندی، در آن دریا کفی اَفیون 🌷

پ.ن:

البته سلیقه موسیقیِ هر کسی متفاوته ولی تو خلوت، و با هدفون به این موسیقیِ زیبا گوش کنید. و خودتونو به موسیقی بسپارید. می تونید دراز بکشید یا در مکانی امن بشینید و چشم هاتون رو برای لحظاتی ببندید و گوش بدید.

صدایِ تپنده قلب، این موسیقی رو همراهی میکنه و بعد کم کم در ادامۀ موسیقی، تپشِ قلب آروم تر میشه؛ با ذهنی کاملا ساکت و توجه به صدایِ تنفس، موسیقی رو با صدایِ کم و با هندزفری گوش بدید. و خودتونو به امواجِ رویاییِ موسیقی بسپارید.

آندره آرزومانیان عزیز روحش غرق در نور و روشناییِ آن جهانِ زیباتر باد. 💙 🪴

هیچ‌ وقت تو را ترک نمی‌ کنم
حتی اگر تویِ این دنیا نباشم

بانویِ من
هر وقت به دوست داشتن فکر می‌ کنم

ابدیّت و تمامیِ شَب‌ ها
با نامِ تو بر سینه‌ ام سنجاق می‌ شود

می‌ دانی؟
می‌ دانی از وقتی دلبسته‌ ات شده‌ ام

همه جا
بویِ پرتقال و بهشت می‌ دهد؟

هرچه می‌ کنم
چهار خط برایِ تو بنویسم

می‌ بینم واژه‌ ها خاک بر سَر شده‌ اند
هرچه می‌ کنم، چهار قدم بیایم

تا به دست‌ هات برسم
زانوهام می‌ خَمَد

نه اینکه فکر کنی خسته‌ ام
نه اینکه تابِ راه رفتن نداشته باشم

نه، تا آخرش همین است
نگاهت، به لرزه‌ ام می‌ اندازد! 🌷

پ.ن:

هر دم از شوقِ تو آغوش زِ هم باز کنم

مرغ خواهم شوم و سویِ تو پرواز کنم (خلقی یزدی) 🖤

پ.ن۲:

عاشِق که می شوی یِک موسیقیِ زیبا از تمامِ جهان، نشانی از معشوقه ات می شود، آری موسیقی می‌ تواند سرِ ما را بر سینه‌ اش بگذارد و برایمان آغوش بگشاید. 🖤 🎼

تمامِ خاک را گشتم به دنبالِ صدایِ تو
ببین باقی است رویِ لحظه هایم جایِ پایِ تو

اگر مومن اگر کافر، به دنبالِ تو می گردم
چرا دست از سرِ من بر نمی دارد هوایِ تو؟

دليلِ خلقتِ آدم! نخواهی رفت از يادم
خدا هم در دلِ من پُر نخواهد كرد جایِ تو

صدایم از تو خواهد بود، اگر برگردی ای موعود
پُر از داغِ شقایق هاست آوازم برایِ تو

تو را من با تمامِ انتظارم جستجو کردم
کدامین جادّه امشَب می گذارد سَر به پایِ تو؟

نشانِ خانه ات را از تمامِ شهر پرسیدم
مگر آنسو تر است این تمدّن روستایِ تو؟ 🌷

تو به من خندیدی و نمی‌ دانستی
من به چه دلهره از باغچۀ همسایه

سیب را دزدیدم
باغبان از پیِ من تند دوید

سیب را دستِ تو دید
غضب‌آلود به من کرد نگاه

سیبِ دندان‌ زده از دستِ تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز

سال‌ هاست که در گوشِ من آرام آرام
خش خشِ گامِ تو تکرارکنان، می‌ دهد آزارم

و من اندیشه‌ کنان غرق در این پندارم
که چرا، باغچۀ کوچکِ ما سیب نداشت 🌷

پ.ن:

جوابیه شعر از فروغ فرخزاد:

من به تو خندیدم
چون که می‌ دانستم

تو به چه دلهره از باغچۀ همسایه سیب را دزدیدی
پدرم از پیِ تو تند دوید

و نمی‌ دانستی باغبانِ باغچۀ همسایه
پدرِ پیرِ من است

من به تو خندیدم
تا که با خندۀ تو پاسخِ عشقِ تو را خالصانه بدهم

بغضِ چشمانِ تو لیک لرزه انداخت به دستانِ من و
سیبِ دندان‌ زده از دستِ من افتاد به خاک

دلِ من گفت: برو
چون نمی‌ خواست به خاطر بسپارد گریۀ تلخِ تو را...

و من رفتم و هنوز سال‌ هاست که در ذهنِ من آرام آرام
حیرت و بغضِ تو تکرارکنان، می‌ دهد آزارم

و من اندیشه‌ کنان غرق در این پندارم
که چه می‌ شد اگر باغچۀ خانۀ ما، سیب نداشت. ❤️

چِه داغهاست که بر سینۀ فگارم نیست
چِه دردهاست که بر جانِ بی قرارم نیست

دِلم زِ کوشش خون گشت وُ کامِ دِل نرسید
چه سود دارد بخشش، چو بخت یارم نیست

به خاکِ کوی بسازم، چو خاکِ یار نیَم
بر آستانه بمیرم چو پیش بارم نیست

خوشم به دولتِ خواری وُ مُلکِ تنهایی
که التفات کسی را به روزگارم نیست

مرا مپرس که دردم نهان نخواهد ماند
که اعتماد برین چشمِ اشکبارم نیست

نفس به آخِرم آمد، ازان دهن سخنی!
که بهرِ کویِ عَدَم، هیچ یادگارم نیست

ملامتش رسد از خونم، این همی کُشدم
وگرنه بیم زِ شمشیرِ آبدارم نیست

زِ بس که در دلِ خسرو سواریَش ننشست
به عمر یک نفسی بر پیِ غبارم نیست 🌷

پ.ن:

عِشق می‌ ورزم نهانی، با تو وُ دانم که دانی
آری آری عِشق ورزیدن خوش است، امّا نهانی

سرّ دِل سربسته بهتر، سوزِ عِشق آهسته خوش‌ تر
مخلص از این درد کمتر ناله کن، تا می‌ توانی (مخلص کاشانی) 🖤

پ.ن۲:

طوری رفت که انگار هرگز نبوده ام.. 💔

در پیشِ بی دردان چرا فریادِ بی حاصل کنم*
گر شِکوه ای دارم زِ دِل، با یارِ صاحب دِل کنم

در پَرده سوزم همچو گُل، در سینه جوشم همچو مُل
من شمعِ رسوا نیستم، تا گریه در محفل کنم

اوّل کنم اندیشه ای، تا برگزینم پیشه ای
آخر به یِک پیمانه مِی، اندیشه را باطل کنم

زآن رو ستانم جام را، آن مایۀ آرام را
تا خویشتن را لحظه‌ ای، از خویشتن غافل کنم

از گُل شنیده ام بویِ او، مستانه رفتم سویِ او*
تا چون غبارِ کویِ او، در کویِ جان منزل کنم

روشنگری افلاکیم، چون آفتاب از پاکیم
خاکی نیَم تا خویش را، سرگرمِ آب وُ گِل کنم

غرقِ تمنّایِ توام، موجی زِ دریایِ توام*
من نخلِ سرکش نیستم، تا خانه در ساحل کنم

دانم که آن سروِ سهی، از دِل ندارد آگهی*
چند از غمِ دِل چون رهی، فریادِ بی حاصل کنم 🌷

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر، با آن پوستینِ سردِ نمناکش

باغِ بی برگی
روز وُ شَب تنهاست

با سکوتِ پاکِ غمناکش
سازِ او باران، سرودش باد

جامه اش شولایِ عریانی ست
ور جُز اینش جامه ای باید

بافته بس شعلۀ زر تارِ پودش باد
گو بِروُید، یا نَروُید

هر چه در هر جا که خواهد، یا نمی خواهد
باغبان وُ رهگذاری نیست

باغِ نومیدان
چَشم در راهِ بهاری نیست

گر زِ چَشمش پرتوِ گرمی نمی تابد
ور به رویش برگِ لبخندی نمی روید

باغِ بی برگی
که می گوید که زیبا نیست؟

داستان از میوه های سَر به گردون سایِ اینک
خفته در تابوتِ پستِ خاک می گوید

باغِ بی برگی
خنده اش خونی ست اشک آمیز

جاودان بر اسبِ یال افشانِ زردش می چَمَد در آن
پادشاهِ فصل ها، پاییز! 🌷

پ.ن:

به موسیقیِ دلچسبِ نفس کشیدنت فکر می کنم آپامه 🎼

هزار آغوش در سینۀ من است تو اگر بیایی 🌷

پ.ن:

اکنون زمانِ هم‌ آغوشی‌ ست

من با تمامِ وجود خسته‌ ام و تو غمگینی. 🧡 🍂

پ.ن۲:

نبودنمان عادلانه نیست.. تو همه چیز را بُرده‌ ای

و مَرا در خود، فراموش کرده‌ ای. 🧡 🍂

پ.ن۳:

من گُم شده‌ ام، مَرا به خود بازگردان. 🧡 🍂

پ.ن۴:

فقط چَشم نیستند
بلکه تصویری کوچک

از وطنی هستند
که دوست دارم به آن متعلّق باشم. 🧡 🍂

خوش آن که سکۀ خورشید را دو پاره کنی
سپس دو نیمۀ آن را، دو گوشواره کنی

خوش آن که از سرِ شاخِ فصول بر چینی
بهار را وُ گُل دامنِ بهاره کنی

تو مثلِ عِشق، لطیفی، سَـزَد که خوابت را
زِ شعر بستر وُ از نغمه گاهواره کنی

شَبی، برابرِ آیینه، پاک عریان شو!
که بهتِ خود، همه در چشمِ من، نظاره کنی

دو آفتاب و دو گُل، از بلور، خواهد زد
اگر تو چاکِ گریبان زِ شور پاره کنی

زنده به راهِ تو طاق از کمانِ رنگینش
فلک، به گوشۀ ابرو اگر اشاره کنی

کویر بودم وُ بارانی از تو، باغم کرد*
بهار می شوم ار بارشی دوباره کنی

بکن که از همه خوبان تو در خوری تنها
که ناز بر فلک وُ حکم بر ستاره کنی 🌷

پ.ن:

بکن چندان که خواهی جور بر من
که دستت بر نمی‌ دارم زِ دامن

جهان روشن به ماه وُ آفتاب است
جهانِ ما به دیدارِ تو روشن (سعدی شیرازی) 🖤

چرا صبحِ مرا، زندانیِ پیراهنت داری؟*
تو که خورشید را، چون خونِ جاری در تنت داری

دو سار، از چشم‌ هایِ تو به یک دیگر نشان دادند
دو مُرغِ سینه سُرخی را که در پیراهنت داری

لبت را غُنچه کُن، پَر دِه به سویَم با نفس‌ هایت*
همه گُلبرگ‌ هایی را که رویِ ناخُنت داری

نسیمم من، کمند انداز می‌ آیم به سویت باز
اگر صد بار صد دیوار، گِردِ گُلشنت داری

خمار وُ سردم آری در رگم همواره جاری کن*
شراب وُ آفتابی را که در بوسیدنت داری

اگر یک می‌ دهی، صد می‌ ستانی از من، اینگونه است
اگر گلشن شنیدن، پاسُخِ گُل گفتنت داری

برایم با مُژه، پیراهنِ بختی بدوز، اکنون
تو که تارِ نخ از گیسویِ خود، در سوزنت داری

شبی صحرایی وُ سوزان، تمامم را بر افروزان
از آن تب‌ ها که خود در طبعِ چون آویشنت داری

نه از من، تا به خاکستر، تو نیز از عِشق می‌ سوزی
اگر از آذرخشم، آتشی در خرمنت داری

همه دنیایِ من، عِشق است و دُنیایِ عزیزم را
اگر ویران کُنی، خونِ مرا، بر گردنت داری 🌷

پ.ن:

در آغوشِ هم، در این دایرۀ بی پایان

من امتدادِ توام، یا تو امتدادِ منی؟ (شمس لنگرودی) 🖤

محبوبِ من! بعد از تو گیجم، بیقرارم، خالی‌ ام، مَنگم*
بردار بستی از «چه خواهد شد» «چه خواهم کرد» آونگم

سازی غریبم من که در هر پرده‌ ام، هر زخمه بنوازد
لحنِ همایونِ تو می‌ آید برون از ضرب وُ آهنگم

تو جرأتِ رو کردنِ خود را بِه من بخشیده ای، ورنه
آیینه ای پنهان درونِ خویشتن، از وحشتِ سنگم

صلح است عِشق، امّا اگر پایِ تو روزی در میان باشد
با چنگ وُ با دندان برای حفظِ تو، با هرکه می‌ جنگم

خود را بِه سویت می‌ کشانم گام‌ گام و سنگ‌ سنگ، امّا
توفان جُدا می‌ افکند با یک نهیب از تو بِه فرسنگم

در اشک وُ در لبخند وُ سوک وُ سور، رنگِ اصلی‌ ام عِشق است
من آسمانم، در طلوع و در غروب آبی‌ است پیرنگم

از وقت وُ روز وُ فصل، عصر و جمعه و پاییز دلتنگ‌ اند
و بی‌ تو من مانندِ عصرِ جمعۀ پاییز دلتنگم* 🌷

پ.ن:

زِ هجران روزِ ما دارد غبارِ عالمی بر دِل

نباشد در شبِ ما روشنی، گر صد سحر باشد (نظیری نیشابوری) 🖤

پ.ن۲:

آرزو دارم مرا در آغوش بگیری، آغوشی که تمام شدن را نشناسد، آپامه 🖤

شکّر از لعلِ لبش نی تو چشیدی وُ نه من
ای‌ دِل از عمر حلاوت نه تو دیدی وُ نه من

بوالهوس، ما وُ تو تهمت‌ زدۀ عِشق شدیم
نه درین کوچه تو بسیار دویدی وُ نه من

پشتِ دستی که ازو بویِ ندامت آید
زاهد از راهِ خطا نی تو گَزیدی وُ نه من

ای جَرَس در رهِ او ما وُ تو همدردِ همیم
زانکه آسودگیِ دِل نه تو دیدی وُ نه من

همچو گرداب درین بحر زِ سرگردانی
آخِر ای دِل نه بِه‌ ساحل تو رسیدی وُ نه من

بوالهوس، آن خمِ ابرو بِه‌ تو هم دست نداد
این کمان را نه تو یک‌ بار کشیدی وُ نه من

وحشتِ ما وُ تو ای مرغِ دِل از شادی بود
ورنه از دامِ غمش نی تو رمیدی وُ نه من

ای‌ دِل از آبِ دمِ تیغ کجا دور شدیم
که نه بر خاک، چو ماهی، تو طپیدی وُ نه من

چرخِ کجرو زِ جفاکاری خود گفت رفیع
عذرِ لنگی که نه او را تو شنیدی وُ نه من 🕯

‏ محبوبم! دور تا دور یادِ تو را پاییز گرفته. بحرانِ نبودنِ تو آشکار شده. کاش می‌ توانستم تنهایی‌ ام را بیاورم کنارِ تنهاییِ شما. پاییز بِه پهلویِ یادِ شما نشسته و خیره شده بِه دور دست‌ ها. روزگاری کبود.

من همه چیز را باور می‌ کنم جُز اینکه پاییز رد شود و روزگار بی‌ تو بهار شود. یکی می‌ گفت تو را دیده‌ اند توده‌ ای ابر شده‌ ای و می‌ خواهی بباری. یکی می‌ گفت تو را دیده‌ اند که ماه شده‌ ای و دور از ما در آنجایِ آسمانی. ای باد هایِ شرقی بر روزهایِ من بوزید که پاییز بهاری محرمانه است، بهاری خصوصی. حِصۀ عادلانه‌ ای از عِشق.

فعلن نمی‌ خواهم کسی بداند که پاییز شده، که هنوز خرمالویِ تنهایی بر شاخه آویزان است. پاییز شده و هنوز در دستهایِ من عطرِ تو باقی است. 🌷