🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

جَرَس آسا بنال ای مایلِ عِشق
که باشد گرمِ رفتن محملِ عِشق

قدم باید نهادن بر سرِ جان
که راهی نیست تا سر منزلِ عِشق

بسوزان شمعِ جان را بی محابا
اگر خواهی فروزان محفلِ عِشق

در این محضر رَوَد منصور بر دار
که باید لب ببندد قائلِ عِشق

زِ عِشق آسانیِ عِشق آرزو کن
که درمانَد خرد در مشکلِ عِشق

یکی مردانه زين گردابِ مواج
سلامت زد قدم در ساحلِ عِشق

حسین آن گوهرِ یکتایِ هستی*
که هست از آفرینش حاصلِ عِشق

چنان افروخت از شوقِ شهادت
که می‌ سوزد به حالِ او دلِ عِشق

فدایِ تربتِ پاکش دو عالم
که ایزد آفریدش از گِلِ عِشق

به نورِ عِشق صاعد! جان برافروز
زهی آن جان که گردد قابلِ عِشق 🌷

ما بِه دشتِ نامرادی تشنه‌ کامِ رحمتیم؛ رَشحهٔ لطفت دریغ از ما مدار، ای ابرِ اشک! 🕯

بِه جامِ عِشق، میِ نورِ ناب می‌ خواهم
دِلی بِه روشنیِ آفتاب می‌ خواهم

مریز دُردِ تعلق بِه جامِ من، ساقی!
من از زلالِ تجرد شراب می‌ خواهم

هوایِ میکده‌ ام باشد وُ سرِ مستی*
هلاکِ عِشقم وُ حالِ خراب می‌ خواهم

شرابِ اشک زند موج در پیالهٔ چشم*
زِ شرحه شرحهٔ دِل هم کباب می‌ خواهم

مرا چِه کار بِه تسنیم وُ کوثر است که من*
زِ چشمهٔ عطشِ عِشق، آب می خواهم

زِ جسم، پرورشِ روح مدّعای من است
زِ باده نشأه وُ از گُل، گلاب می‌ خواهم

سرِ تفرّجِ آفاقِ عِشق را دارم!
دِلی چو مهرِ فلک هم رکاب می‌ خواهم

کجاست طورِ تجلی؟ غریبِ این دشتم
بِه جلوه طلعتِ او بی‌ حجاب می‌ خواهم!

فسرده است کسی در من ای طراوتِ عِشق!
برایِ گُلشنِ جان آب وُ تاب می خواهم

مگر دریچهٔ صبحی شود بِه رویم باز*
زِ آه نیمه شَبی فتحِ باب می خواهم

بِه پیری آینه‌ ام را گرفته زنگِ ملال
صفایِ سینهٔ عهدِ شباب می‌ خواهم

ندیده ام زِ جهان کام وُ طُرفه این صاعد
که جمله اهلِ جهان کامیاب می‌ خواهم! 🌷

بِه زرق وُ برقِ جهان هر کسی نظر بسته است
تلألؤ صدفش چشم از گهر بسته است

گشاده جبههٔ آن کس بِه هر دو عالم باد
که بهرِ خدمتِ نوعِ بشر کمر بسته است

گره گشایِ تو گردد گره گشائی ها*
که کارِ مردمِ عالم بِه یکدگر بسته است

نگاه لطف زِ دلخستگان دریغ مدار*
که گاه رشتهٔ جانی بِه یِک نظر بسته است

گشوده است بِه لطفِ حق بِه ما صاعد*
چِه غَم که بر رویِ ما هر درِ دگر بسته است 🌷

بسانِ دود از آتش، گریزانم زِ غَم، امّا غمِ جانان اگر باشد، بلاگردان شوم غَم را 🌷

دوباره دِل هوایِ کربلا کرد
عنانِ گِریه از دستم رها کرد

بِه خاطر، یادِ گُلبو تربتش رفت‌
زِ اشکِ دیده دِل را با صفا کرد

خرد مفتون وُ حیرانِ حسین است‌
از این شوری که در عالم بِه پا کرد

نبودی بیش از این از عِشق نامی‌*
بنایِ عاشِقی را او بنا کرد

مرا بیگانه کرد از هر دو عالم‌
چو با مهرش مرا عِشق آشنا کرد

ثنا خوانش وفاکیشانِ عالم‌
که او تصنیفِ دیوانِ وفا کرد

فدایِ جانِ پاکش جانِ هستی‌
که جان را در ره جانان فدا کرد

زِ خونِ خویش خاکِ کربلا را
بِه چشمِ اهلِ بینش توتیا کرد

از او درمان طلب، گر دردمندی*‌
که او هر دردِ بی‌ درمان دوا کرد

اگر مؤمن، اگر کافر بِه اخلاص‌
چو حاجت برد پیشِ او روا کرد

بِه جُز زینب که غَم پرورد هستی است‌
که می ‌داند غَمش با ما چِه‌ ها کرد

مسِ جان شد طلایِ ناب صاعد
غَمش نازم که کارِ کیمیا کرد 🌷

پ.ن:

🌸 رنگ و روغن روی بوم اثر حسن روح الامین 🌸

بلبلم امّا سرِ ترانه ندارم
آتشِ افسرده‌ ام، زبانه ندارم

گوهرِ اشکم که اوفتاده ‌ام از چَشم
بحرِ غَم وُ غصه ‌ام؛ کرانه ندارم 🕯