🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

هر لحظه در بَرَم دِل از اندیشه خون شود*
تا منتهایِ کارِ من از عِشق چون شود

دِل برقرار نیست که گویم نصیحتی
از راهِ عقل وُ معرفتش رهنمون شود

یار آن حریف نیست که از در درآیدم*
عِشق آن حدیث نیست که از دِل برون شود

فرهاد وارم از لبِ شیرین گزیر نیست
ور کوهِ محنتم به مَثَل بیسُتون شود

ساکن نمی‌ شود نفسی آبِ چشمِ من
سیمابْ طُرفه نبْوَد اگر بی‌ سکون شود

دَم درکَش از ملامتم ای دوستْ زینهار
کاین دردِ عاشِقی به ملامت فزون شود

جُز دیده هیچ دوست ندیدم که سعی کرد
تا زعفرانِ چهرهٔ من لاله‌ گون شود

دیوارِ دِل به سنگِ تعَنُّت خراب گشت
رختِ سرایِ عقلْ به‌ یغما کنون شود

چون دورِ عارضِ تو برانداخت رسمِ عقل*
ترسم که عِشق در سرِ سعدی جنون شود 🌷

پ.ن:

گر دیده‌ ام زِ جورِ تو گردابِ خون شود
باور مکن که مهرِ تو از دِل برون شود

دِل از کجا و راحتِ وصلِ تو از کجا؟
بگذار در شکنجهٔ هجرِ تو خون شود

من عافیت‌ طلب نی‌ ام ای مهربان طبیب!
کاری بکن که دردِ دلِ من فزون شود

عاقل زِ رشک خون خورَد آن‌ دم که والهی
رویِ تو را ببیند وُ مستِ جنون شود (والهی قمی) 🖤

چشمات می‌ دونن، من خیلی وقته منتظرِ تواَم آپامه؟! 🖤

غافل دوید طفلی وُ مرغِ دِلم گرفت
خونم بر او حلال که خوش غافلم گرفت

در کنجِ خانه فکرِ تو چندان مرا نشانْد
کز پرده عنکبوت درِ منزلم گرفت

آن کس که دوخت زخمِ دِل وُ چاکِ سینه‌ ام
غیرت زِ خنجرِ ستمِ قاتلم گرفت

گفتم کشم زِ بحرِ بلا رَخت بر کنار
موجی رسید از پی وُ در ساحلم گرفت

آهن ندارد این بُرش، آیا چه جوهر است؟
تیغی که غمزهٔ تو بی‌ بسملم گرفت

تا شد زِ خونِ دخترِ رَز ساغرم تهی
دورانْ طلاقِ خوشدلی از محفلم گرفت

عاشق کجا وُ مدرسه وُ بحث والهی!
سَر کن طریقِ میکده کاینجا دِلم گرفت 🕯

چون در لَحَدَم نکیر وُ منکر دیدند
اعضایِ گنه کارِ مرا بوییدند

شمعِ دِلم از مهرِ علی روشن بود
پروانه صفت بِه گردِ من گردیدند 🌷

پ.ن:

چون در لَحَدَم نکیر وُ منکر دیدند
اعضایِ گنه کارِ مرا بوییدند

چون مهر وُ محبّتِ علی داشت دِلم
از آمدنِ خویش خجل گردیدند (والهی‌ قمی) ❤️

پ.ن۲:

زایرانِ درگهت را بر درِ خُلدِ بَرین

می‌ دهند آوازِ طِبتُم فَادخُلوها خالدین (حسن کاشی) ❤️

🌸 کتیبهٔ شعر پارسی، ایوان طلای حرم حضرت امیرالمؤمنین (ع) 🌸

چنان زد آتشِ عشقِ تواَم بِه جان شعله
که جایِ ناله برون زد سَر از دهان شعله

مگر اجل عَلَمِ آه والهی افکند
که سَر نمی کِشد امشَب بر آسمان شعله؟ 🕯

پ.ن:

گر از مزارِ من آتش عَلَم زند، چِه عجب

که آتشی چو من اندر دلِ مزارِ من است 🖤

آیی اگر بِه صیدِ دلِ دیر رامِ ما
اخگر بجایِ دانه فشان گِردِ دامِ ما

سعدِ فلک ستارهٔ ما را کند سجود
گر ملتفت شوی بِه جوابِ سلامِ ما

زان پیش که آسمان زرِ خود بر طبَق نهد
زد روزگار سکّۀ عِشقت بنامِ ما 🌷

نگردم رنجه از دشمن، اگر زوبین زند بر من
مرا آن گُل بِه درد آرَد، که یار از کین زند بر من

زِ غَم تلخ است کامم، شکّرین لب را اجازت ده
که در شور آید وُ یِک خندۂ شیرین زند بر من

زِ نافرمانیِ طالع شود بر آتشم روغن
اگر بادی کفِ آبی، پیِ تسکین زند بر من

چنان گشتم ضعیف از غَم، که ریزد پیکرم از هم
اگر بادِ صبا، برگِ گُلِ نسرین زند بر من 🌷

کاری مکن که شَب ‌ها دستِ دعا برآرم؛ پیش از دعا بِگریم، بعد از دعا بِنالم. 🕯

چو شَب پنهان خیالت در دلِ ناشاد می‌ آید
نهانی آمدن‌ هایِ تو سویم یاد می‌ آید

مگر قاصد نویدِ وصلِ جانان خواهد آوردن
که بویِ آشنایی دم بِه دم از باد می آید

مكن تکلیف جویِ شیر بر پرویز، ای شیرین
که این صنعت زِ نوکِ تیشۀ فرهاد می آید

نه لبِ پُر خنده داری والهی، نه نقدِ جان بر کف*
چنین عاشِق بِه زیرِ خنجرِ جلّاد می آید 🌷

پ.ن:

غرق بشیم تو این آهنگ ..

همره غیر است وُ با من صد عنایت می‌ کند
یا رب این لطف است یا رفعِ خجالت می‌ کند؟

دی بِه تیغم میزد وُ می‌ گفت پنهان زیرِ لب:*
این سزایِ آن که اظهارِ محبَّت می‌ کند

من نمی گویم که چَشمم بی نصیب است از رُخت
می کند سویت نظر، امّا بِه حسرت می کند

 مهرِ لیلی را زِ دِل نتوان بِه آبِ پند شست
هرزه گو بیهوده مجنون را نصیحت می کند 🌷

پ.ن:

خدا دوباره شما رو سرپا میکنه؛ دقیقا جلویِ کسایی که شما رو شکستن. 💙 🪴

اینکه گویند بود چارۀ عاشِق بِه سفر؛ این سفر نیست عزیز، آن سفرِ آخرت است. 🌷

عاشِق از هر یِک نگه صد مدّعا گوید بِه یار؛ عِشق چون این رتبه دارد، قاصد وُ پیغام چیست؟ 🌷

می تپد بس که زِ شوقت، دلِ بی کینۀ ما    
شده نزدیک که بیرون فتد، از سینۀ ما    

چِه نگاری تو که ما روی بِه هر سو که کنیم  
غیرِ حُسنت نکند، جلوه در آیینۀ ما   

ما چو طفلیم وُ جهان مکتب وُ عشقِ تو ادیب    
هجر وُ وصلِ تو در او، شنبه وُ آدینۀ ما     

تا کی ای شوخِ من و والهی از ساده دِلی     
سخن از مهرِ تو گوییم وُ تو از کینۀ ما 🌷

معذورم اگر جُز تو دِلم با دگری نیست*
آفاق بگشتم زِ تو محبوب تری نیست

عالم همه حیرانِ تو وُ من متحیّر
کآنجا که تویی رُخصتِ پیکِ نظری نیست

قربان شوم او را که بِه من حرفِ محبّت
می گوید وُ زان حرف دِلش را خبری نیست

با ظلمتِ غَم خوی کُن ای دِل که شَبت را
جُز روزِ جهانسوزِ قیامت سحری نیست

می گفتمت ای والهی، اندیشۀ خود کُن
کاین راه که من می نگرم، بی خطری نیست 🌷

گر دیده‌ ام زِ جورِ تو گردابِ خون شود
باور مکن که مهرِ تو از دِل برون شود

دِل از کجا وُ راحتِ وصلِ تو از کجا؟*
بگذار در شکنجهٔ هجرِ تو خون شود

من عافیت‌ طلب نی‌ ام ای مهربان طبیب
کاری بکن که دردِ دلِ من فزون شود

عاقل زِ رشک خون خورَد آن‌ دم که والهی
رویِ تو را بیند وُ مستِ جنون شود 🌷