🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

یارب دیگر طاقتم طی شد، یا بسوزانم، یا نجاتم ده
عاشِق عاشِق گشته ام یارب، یا بكُش دیگر، یا حیاتم ده

من كجا، او كجا، نه او خبر زِ من دارد، نه من نشان از او دارم
او جُدا، من جُدا، به سینه سوزِ غَم دارم، زِ دیده اشكِ خون بارم

روز وُ شب نصیبِ من، آهِ آتشین بود
صبح و شامِ عاشِقان، وای اگر چنین بود

من آتشی زِ سوزِ دِل به سینه دارم
چه همدمی ببین نشسته در كنارم

مكن فغان ای دِل، در این جهان ای دِل، دوایِ درد آنگه پیدا شود
كه عاشِق از هجران رسوا شود

حكایتی اگر ازین زمانه گفتم
به یادِ آن گذشته این ترانه گفتم 🌷

پ.ن:

به‌ جای همۀ آنها که تو را دیدند و گذر کردند نیز، دوستت دارم آپامه 🖤

تنِ محنت کشی دیرم خدایا
دلِ با غَم خوشی دیرم خدایا

زِ شوقِ مَسکن وُ دادِ غریبی
بِه سینه آتشی دیرم خدایا

نمی دانم که سرگردان چرایُم
گهی نالان، گهی گریان چرایُم

همه دردی بِه دوران یافت درمان
ندانم مو که بی درمان چرایُم

خوشا آنانکه پا از سَر ندونند
مثالِ شعله خشک وُ تر ندونند

کِنِشت وُ کعبه وُ بتخانه وُ دیر
سرایی خالی از دلبر ندونند

زِ هجرانت هزار اندیشه دیرم
همیشه زهرِ غَم در شیشه دیرم

زِ ناسازیِ بخت وُ گردشِ چرخ
فُغان وُ آه وُ زاری پیشه دیرم

بِه سَر غیر از تو سودایی ندارم
بِه دِل جُز تو تمنّایی ندارم

خدا دونه که در بازارِ عِشقت
بِه جُز جان هیچ کالایی ندارم

بِه عمرِ خویشتن تا یاد دیرم
زِ هجرت ناله وُ فریاد دیرم

ندارم خاطرِ شادی بِه خاطر
همیشه خاطرِ ناشاد دیرم

مو که آشفته حالم چون ننالم
شکسته پَر وُ بالم چون ننالم

همه گویند فلانی چند نالی
تو آیی در خیالم چون ننالم

چِه خوش بی‌ مهربانی هر دو سَر بی
که یک سَر مهربانی دردسر بی

اگر مجنون دلِ شوریده‌ ای داشت
دلِ لیلی از آن شوریده تر بی

فلک کی بشنود آه وُ فغانم
بِه هر گردش زَنَد آتش بِه جانم

یِک عمری بگذرانم با غم وُ درد
بِه کامِ دِل نگردد آسمانم 🌷

پ.ن:

اگر یارِ مرا دیدی بِه خلوت
بگو ای بی‌ وفا ای بی‌ مروّت

گریبانم زِ دستت چاک چاکو
نخواهم دوخت تا روزِ قیامت (بابا طاهر همدانی) 🖤

داغ از حرارتِ جِگرم داد می ‌زند*
آتش بِه سوزِ سینهٔ من باد می ‌زند

هر لاله‌ ای که از جگرِ سنگ می‌ دمد
دامن بِه آتشِ دلِ فرهاد می ‌زند

از دِل نمی ‌رسد نفسِ عاشِقان بِه لب
بلبل زِ بی غَمی است که فریاد می ‌زند

در خانمان خرابیِ خود سعی می ‌کند
چون غنچه هر که دم زِ دلِ شاد می ‌زند

آیینه خانهٔ دلِ من از خیالِ او*
چون کوه قاف موجِ پریزاد می ‌زند

از تُرکتازِ عِشق، کسی جان نمی ‌برد
این سیل بر خرابه وُ آباد می ‌زند

صائب بِه پایِ خویش زند تیشه بی ‌خبر
آن بی ‌ادب که خنده بِه استاد می ‌زند 🌷

پ.ن:

دهم تیر ماه روزِ بزرگداشت نابغهٔ اندیشه و ادب مولانا میرزا محمّد علی صائب گرامی باد.

گر همچو من افتادهٔ این دام شوی
ای بس که خرابِ باده وُ جام شوی

ما عاشِق وُ رند وُ مست وُ عالم سوزیم
با ما منشین اگر نه بدنام شوی (جناب حافظ) 🪴

🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻

گر با غمِ عِشق سازگار آید دِل
بر مرکبِ آرزو سوار آید دِل

گر دِل نبود کجا وطن سازد عِشق
ور عِشق نباشد بِه چِه کار آید دِل (ابوسعید ابوالخیر) 🪴

🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻

وه وه که بِه دیدارِ تو چونم تشنه
چندانکه ببینمت فزونم تشنه

من بندهٔ آن دو لعلِ سیرابِ توام
عالم همه زانست بِه خونم تشنه (مولوی جان) 🪴

پ.ن:

گر با غمِ عِشق سازگار آید دِل از سعدالدّین حموی و اوحدالدّین کرمانی هم نقل گردیده است!

از خونِ دِل نوشتم: بِه راستی که من از دوریِ تو دنیا را قیامت می بینم! 🌷

پ.ن:

آخ این آهنگ با دلِ آدم چکار می کنه؛ چِقدر دِلم برایِ این آهنگ تنگ شده بود. 🖤

حالِ خونین دِلان، که گوید باز
وز فلک، خونِ خُم که جوید باز

شرمش از چشمِ می پرستان باد
نرگسِ مست، اگر بروید باز

جُز فلاطون خُم نشینِ شراب
سرِ حکمت، بِه ما که گوید باز

هر که چون لاله، کاسه گردان شد
زین جفا، رُخ بِه خون بشوید باز

نگشاید دِلم، چو غنچه اگر
ساغری از لبش، نبوید باز

بس که در پرده چنگ گفت سخن
ببرش موی، تا نموید باز 🌷