🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

اشکِ چشمم در دلِ خورشید بی تاثیر نیست
شبنمِ ما پولکِ پیراهنِ شب گیر نیست

تهمتِ دیوانگی بی خود به مجنون بسته اند
جز نشانِ پایِ ما در کوچۀ زنجیر نیست

ضامنِ حُسن وُ سلامت همنشینِ تازه روست
بیمِ لغزش نیست در جامی که دستِ پیر نیست

روزگارِ ظالم از مظلوم باشد تیره تر
خانه ای تاریکتر از خانۀ شمشیر نیست 🌷

یک جهان بر هم زدم کز جمله بگزیدم تو را
من چه می‌ کردم به عالم گر نمی‌ دیدم تو را*

با همه مشکل‌ پسندی‌ هایِ طبعِ نازکم
حیرتی دارم که چون آسان پسندیدم تو را!؟

یک بساطِ دهر شد زیر وُ زبر در انتخاب
زین جواهر تا به طبعِ خویش برچیدم تو را

من زِ خود گُم می‌ شدم چون می‌ شنیدم نامِ تو
خویش را گُم کرده‌ تر می‌ خواستم، دیدم تو را

کی قبولِ من شدی فیاض در رد وُ قبول
تا به میزانِ رهی صد ره نسنجیدم تو را 🌷

آغوشِ تو همهٔ خاطرات و آرزوهایم است آپامه 🖤

شد چو عالمگیرْ غفلت، جاهل وُ دانا یکی است
خانه چون تاریک شد، بینا وُ نابینا یکی است

نیست مجنون را زِ شورِ عِشق پروایِ تمیز
گردباد وُ محملِ لیلی درین صحرا یکی است

نیست تدبیرِ خرد را در جهانِ عِشق کار
ناخدا وُ تختۀ کشتی، درین دریا یکی است

زِ اختلافِ ظرف، گوناگون نماید رنگِ مِی
ورنه در میخانۀ وحدت، مِیِ حمرا یکی است

ما نفس بیهوده می سوزیم در آه وُ فغان
سرکشیّ وُ عجز پیشِ حُسنِ بی پروا یکی است

گوشه گیرانند پیشِ کوته اندیشان سبک
ورنه شانِ کوهِ قاف وُ شوکتِ عَنقا یکی است

آهِ ما رعناتر است از آهِ ماتم دیدگان*
آنچنان کز جملۀ شب ها، شبِ یلدا 🍉 یکی است

غافلان از کاهلی امروز را فردا کنند
ورنه پیشِ خود حساب امروز با فردا یکی است

نیست صدر وُ آستانی خانۀ آیینه را
خار وُ گُل را جای در چشم وُ دلِ بینا یکی است

اختلافِ رنگ، گُل را برنیارد زِ اتحاد
با دو رنگی پیشِ یکرنگان گُلِ رعنا یکی است

شق کنند از تیغ صائب گر سرِ ما چون قلم
سَر نمی پیچیم از توحید، حرفِ ما یکی است 🌷

پ.ن:

همّتِ مردانۀ ما از مِیِ حمرا گذشت
کشتیِ ما با دهانِ خشک ازین دریا گذشت

روزیِ دِل گشت از زُلفِ درازِ او مرا*
آنچه بر بیمار از طولِ شبِ یلدا 🍉 گذشت (صائب تبریزی) 🖤

البته سلیقۀ موسیقیِ هر کسی متفاوته، ولی تو خلوت، و با هدفون به این موزیک گوش کنید. چه شب هایی که فقط با موسیقی بود که دوام آوردیم و صبح رو دیدیم...

از من رَمَقی به سعیِ ساقی مانده‌ است
وَزْ صحبتِ خلق، بی‌ وفایی مانده‌ است

از بادهٔ دوشین قَدَحی بیش نماند
از عمر ندانم که چه باقی مانده‌ است!

ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم
وین یک دمِ عمر را غنیمت شمریم

فردا که ازین دیرِ فنا درگُذریم
با هفت‌ هزار سالگان سَر به‌ سَریم

تا دست به اتفاق بر هم نزنیم
پایی زِ نشاط بر سرِ غَم نزنیم

خیزیم وُ دمی زنیم پیش از دمِ صبح
کاین صبح بسی دَمَد که ما دَم نزنیم! 🌷

در کارگهِ کوزه‌ گری رفتم دوش
دیدم دو هزار کوزه، گویا وُ خموش

ناگاه یکی کوزه برآورد خروش
کو کوزه‌ گر وُ کوزه‌ خر وُ کوزه فروش!

از جملهٔ رفتگانِ این راهِ دراز
بازآمده کیست تا به ما گوید راز!؟

پس بر سرِ این دو راههٔ آز وُ نیاز
تا هیچ نَمانی که نمی‌ آیی باز

گردون نِگَری ز قدّ‌ِ فرسودهٔ ماست
جیحون اثری ز اشکِ پالودهٔ ماست

دوزخ شَرَری ز رنجِ بیهودهٔ ماست
فردوس دمی زِ وقتِ آسودهٔ ماست 🌷

از آمدنم نبود گردون را سود
وز رفتنِ من، جلال وُ جاهش نفزود

وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود
کاین آمدن وُ رفتنم از بهرِ چه بود

افسوس که بی‌ فایده فرسوده شدیم
وَز داسِ سپهرِ سرنگون سوده شدیم

دردا وُ ندامتا که تا چَشم زدیم
نابوده به کامِ خویش، نابوده شدیم!

جامی است که عقل آفرین می‌ زَنَدش
صد بوسه زِ مهر بر جَبین می‌ زندش

این کوزه‌ گرِ دهر، چنین جامِ لطیف
می‌ سازد وُ باز بر زمین می‌ زندش 🌷

یا فاطمه‌ بنت‌ نبی‌، ای‌ همدل‌ وُ جان‌ِ علی‌
ای‌ تاج‌ِ نورِ دنیا، یا زهرا

یا فاطمه‌ سرِّ خدا، ای‌ گوهرِ تاج‌ِ وفا
ای‌ باشکوه‌، ای‌ والا، یا زهرا

ای‌ دُخت‌ِ گُل‌! ای‌ یاسمین‌! ای‌ اُسوۀ زن‌ در زمین‌!
ای‌ آسمان‌ از تو متین، ای‌ آسمان‌ از تو متین

غیرت‌ حسین‌ از شیرۀ جان‌ِ تو نوشید
شیرِ خدا تا پای‌ِ جان‌، بهرِ تو کوشید

شمع‌ِ تو از شیران‌ِ حق‌ پروانه‌ ها ساخت
از زینب‌ِ زهرا نشان‌ افسانه‌ ها ساخت

مریم‌ گُل‌ آرای‌ِ مسیح‌، چون‌ ژالۀ تو
باغ‌ِ نجابت‌ خرّم‌ از آلالۀ تو

ام‌ّ ابیها! ام‌ّ نور! ای‌ بی‌ نهایت‌!
ای‌ مظهرِ شور وُ شرف‌، شرم‌ وُ شفاعت‌!

حسن‌ برای‌ عشق‌ِ دین‌، مهرِ تو افروخت
حسین‌ برای‌ حفظ‌ِ دین‌، قهر از تو آموخت

یا فاطمه‌! یا فاطمه‌! یا طاهره‌! مطهره‌!
ای‌ تو صدیقه‌! زکیه‌! ام‌ّ ابیها! زهرا!

یا فاطمه‌! یا فاطمه‌! یا مرضیه‌! یا راضیه‌!
ای‌ شان‌ِ کوثر مهرِ تو! ای‌ هر چه‌ دریا! زهرا! 🌷

‏🌸 گوش کن نغمۀ بارانِ نجف یازهراست! 🌸

شکفت باغِ گُل از یادِ دخترِ گُلِ سرخ
سلام بر شبِ میلادِ دخترِ گُلِ سرخ

قیامتِ گُلِ سرخ است وُ جوشِ آتشِ سبز
معادِ لاله وُ میعادِ دخترِ گُلِ سرخ

به ابرویِ پسرِ نرگس از شقایق گیر
پیاله شادیِ شمشادِ دخترِ گُلِ سرخ

بهارِ سرمدی آمد، خجسته باد ای گُل
گُل محمدی آمد، خجسته باد ای گُل

شبِ جهان شبِ اَسراست، گر چه تاریک است
مَبین به زشتی از آغاز، عاقبت نیک است

به رغمِ خارِ مُغیلان، به طیِ وادی کوش
رَهَت به کعبۀ اولیاست، گرچه باریک است

شبِ أَلَیسَ به الصُّبْح قَریب، یلدا نیست
طلوعِ زُهرۀ زهراست، صبح نزدیک است

بهارِ سرمدی آمد، خجسته باد ای گُل
گُل محمدی آمد، خجسته باد ای گُل 🌷

پ.ن:

گُل‌ هایِ عالم را معطر کرده بویت

ای آنکه می‌ گردد زمین در جست‌و‌جویت (سید حمید رضا برقعی) ❤️

خدایا، وحشتِ تنهایی ام کُشت، کسی با قصّۀ من آشنا نیست
در این عالم ندارم همزبانی، به صد اندوه می نالم ــ روا نیست

شبم طی شد، کسی بر در نکوبید، به بالینم چراغی کس نیفروخت
نیامد ماهتابم بر لبِ بام، دلم از این همه بیگانگی سوخت

به رویِ من نمی خندد امیدم، شرابِ زندگی در ساغرم نیست
نه شعرم می دهد تسکین به حالم، که غیر از اشکِ غَم در دفترم نیست

بیا ای مرگ، جانم بر لب آمد، بیا در کلبه ام شوری بر انگیز
بیا، شمعی به بالینم بیاویز، بیا، شعری به تابوتم بیاویز!

دلم در سینه کوبد سر به دیوار، که: «این مرگ است وُ بر در میزند مُشت»
بیا ای همزبانِ جاودانی، که امشَب وحشتِ تنهایی ام کُشت! 🕯

پ.ن:

و هر شب به این فکر می کنم که آیا من برایِ تو کافی نبودم ...؟‌‌‌

بیا به پرسشِ من پیش از آنکه زار بمیرم
روا مدار که از دردِ انتظار بمیرم

تو جور کن که کند زنده شوقِ وصلِ تو بازم
اگر زِ جورِ تو روزی هزار بار بمیرم

اجل برایِ خدا آن قدر مکش از فراقم
که یار آید وُ از شوقِ وصلِ یار بمیرم

چه بی کسم که نیایم دگر به یادِ کسی [من]
اگر به گوشۀ محنت درین دیار بمیرم 🌷

پ.ن:

وقتی تو را دوست می‌ دارم
ماه از من طلوع می‌ کند

و تابستانی زاده می‌ شود
گنجشکانِ مهاجر باز می‌ آیند

و چشمه‌ ها سرشار می‌ شوند
وقتی به قهوه‌ خانه می‌ روم

دوستانم گمان می‌ کنند
که بوستانم... (نزار قبانی) 🖤

دستتو بذار تو دستِ من امروز

و بهم بگو دوری برایِ ما دو تا خلق نشده ♥️

کتابِ دستانت
شاهزادۀ کتاب‌ ها است

با شعرهایِ آغشته به زر
متن‌ هایِ مُرصّع به یاقوت

و جویبارانی از شراب
مجالسِ شعرخوانی

و خنیاگری و طرب
دستانت بستری از پَر است

که وقتِ خستگی
رویِ آن‌ چُرت می‌ زنم

دستانت،
در فرم و در معنا شعرند

اگر دستانت نبود نه شعری بود
نه نثری و نه چیزی به نام "ادبیات" 🌷

پ.ن:

چون قهوه به دست گیرد آن حبِّ نبات
از عکسِ رُخش قهوه شود آبِ حیات

عکسِ رُخِ او به قهوه دیدم گفتم
خورشید بُرون آمده است از ظلمات (شاطرعباس صبوحی) 🖤

دوستم‌ داشته‌ باش‌، دستت‌ را به‌ من‌ بده‌، که‌ در امتدادِ دستانت‌، بندری ست‌ برای‌ِ آرامش‌ 💙

باز هم به خون نشست، بی کرانِ آسمان
باز ماتمِ زمین، باز حسرتِ زمان

باز هم جهانِ جان، در غمش سیاه پوش
ذرّه ذرّۀ وجود در فغان وُ در خروش

ماه چهره اش گرفت، آسمان زِ پا نشست
سرو قامتش خمید، پشتِ عاشقی شکست

سینه سینه ناله شد، بانگِ نایِ نینوا
لاله لاله خون گریست، آسمانِ کربلا

زخمه زخمه تازه شد، شور وُ شینِ عاشقان
پَر گرفته تا خدا، یاحسینِ عاشقان 🌷

پ.ن:

🟦 خداوند می‌ فرماید: خشمِ من شدید و سخت است بر آنكه ستم کند به کسی كه فریادرسی جُز من ندارد. - حضرت محمّد (ص) - 💙

آنکه نادیده بگیرد آنچه که در غزه اتفاق می‌ افتد، او مُرده است؛ مُردۀ قلب، مُردۀ عقل و مُردۀ روح.

غزه و کودکانِ غزه، هرشب در زیرِ آتشِ رژیم صهیونی

به زیرِ تیغ نداریم مُدعا جُز تو
شهیدِ عشقِ تو را نیست خون‌ بها جُز تو

به جُز وصالِ تو هیچ از خدا نخواسته‌ ایم
که حاجتی نتوان خواست از خدا جُز تو

خدای می نپذیرد دعایِ قومی را
که مدعا طلبیدند از دعا جُز تو

مریضِ عشقِ تو را حاجتی به عیسی نیست
که کس نمی کند این درد را دوا جُز تو

کجا شکایتِ بی مهریت توانم بُرد
که هیچ کس ننهاده‌ ست این بنا جُز تو

فغان اگر ندهی دادِ ما گدایان را
که پادشاه نباشد به شهرِ ما جُز تو

مرنج اگر بر بیگانه داوری ببریم
که آشنا نخورد خونِ آشنا جُز تو

دلا هزار بلا در ولایِ او دیدی
کسی صبور ندیدم در این بلا جُز تو

فروغی از رُخ آن مه گرت فروغ دهند
به آفتاب نبخشد کسی ضیا جُز تو 🌷

پ.ن:

هزاران ساله راه از خودپرستی دور گردیدم
همان از خود کمندِ زُلفِ یارم می کِشد بیرون

مرا هر کس که بیرون می کِشد از گوشۀ خلوت
ستمکاری است کز آغوشِ یارم می کِشد بیرون (صائب تبریزی) 🖤

پشتِ دِلبازترین پنجره، تَنگ است دلم...

خدایا خدایا خدایا، خسته ای بی پناهم
پریشان، روحِ آواره ام را صدا کن

اسیرِ تنم مانده در خواب، بی نصیبی غریبم
هراسان، با خود ای جان، مرا آشنا کن

به هر سو به هر جا، چه پنهان چه پیدا
تو را می ستایم، خدایا خدایا

تویی غمِ پنهان، به سینۀ سوزان
ندارم، اگر شعله ای به شبِ سردِ بی سحرم

به شوقِ تو غَم را به سینه سپردم
اسیرِ توام، دام وُ دانۀ تو بسته بال وُ پَرَم

سکوتم صدایم، حضورم، تویی تو
امیدم، ای امیدِ دلِ من، خدایا

شکوهِ شکفتن، بهارم تویی تو
قرارم، از تو آب وُ گِلِ من، خدایا

به هر سو به هر جا، چه پنهان چه پیدا
تو را می ستایم، خدایا خدایا 🌷

پ.ن:

خدایا! کسی که تو را گُم کرده چه یافته؟! و کسی که تو را یافته چه گُم کرده؟ - امام حسین (ع) - دعایِ عرفه 💙

باور کن، باور کن، تنها ماندی دِلا
دردا من، دردا تو، دردا از عشقِ ما

باور کن، باور کن، غربت را، غصّه را
ای آشنا

باور کن، می میری، می سوزی، در گناه
سرگردان، بی سامان، بی یاور، بی پناه

مرگت را باور کن، تنها، بی تکیه گاه
ای همصدا

می سوزی، می سازی، با دردی اینچنین
بی شعله، بی آتش، بی باور، بی یقین

دلها را باور کن، باور کن، یارا 🌷

پ.ن:

منم کز هر طرف دردی دِلم را پیش می‌ آید
به هرجا پای راحت می‌ نهم بر نیش می‌ آید

به کویش هر که را در خاک‌ و خون اُفتاده می‌ بینم
زِ رویِ پیش‌ بینی گریه‌ ام بر خویش می‌ آید (طالب آملی) 🖤

تصویری از گرفتگی ماه در آسمان حرم مطهر امام رضا علیه السلام

اگر به جمعِ خستگان، به گوشِ دِل شكستگان
پيامِ ما، ترانۀ ما نمی رسد، سرودِ عاشقانۀ ما نمی رسد

بدان كه با همه خموشی، امّيدِ من، پُر از ترانه وُ پيامم
مَبَر زِ يادِ خود تو ما را، امّيدِ من، مَزَن به سنگِ فتنه جامم

اگرچه سَر به زيرِ پَر دارم، گره چو غنچه بر جگر دارم
هوایِ نغمه خوانی ام نرفته از ياد، سروشِ آسمانی ام نرفته از ياد

به صفایِ چمن چه سحرها رهِ صحرا نگرفتم
زِ نسيمِ صبا چه خبرها كه زِ گُل ها نگرفتم

شبی زِ قدسيان نشانه، زِ پرتوِ سحر بگيرم
مگر چو مهرِ جاودانه، دوباره بال وُ پَر بگيرم

دِل اگر بدهی بازم، به فلك رسد آوازم
به فرازم اگر خواهی، بگشا پرِ پروازم 🌷

ای خیالِ سبزِ خُم، خفته در خماریت
شد مسیرِ سُرخِ عِشق، مستِ رهسپاریت

با شتاب رفته ای، آتشین شهابِ من
آنچنان که گُم شده ست، ردِّ خونِ جاریت

دوست داشتم شَبی هم رکاب می شدیم
مهلتم ولی نداد خویِ تک سواریت

تا همیشه خانه ات در میانِ لاله هاست
غبطه می خورم بر این حسِّ همجواریت

در کنارِ پنجره باز گرمِ گفتگوست
با نگاهِ خیسِ من، عکسِ یادگاریت

از زبانِ موجها قصّه ات شنیدنی ست
در توانِ من که نیست شرحِ بی قراریت

از سروده هایِ خویش غرقِ در خجالتم
پس کجاست ای عزیز، دستهایِ یاریت؟ 🌷

ای غمِ تو، شوقِ به خود رسیدن
خود شدن وُ غیرِ خدا ندیدن

ای تو هوایِ رُستن وُ شکُفتن
از تو شنیدن، به تو از تو گفتن

همنفسِ محرمِ آرزویی
آینه در آینه روبرویی

گریه تویی، خنده تویی، هوا تو
ای همه تو، درد تویی، دوا تو

شور تویی، نغمۀ بی نوا من
شعر تویی، زخمۀ بی صدا من

بی تو به شک، بی تو به شَب رسیدم
جان شدم وُ بی تو به لب رسیدم

جان شدم وُ با تو به دِل نشستم
یکسره از غیرِ تو دِل گسستم

آینه تو، نور تویی، نظر تو
خانه تویی، راه تویی، سفر تو 🌷

پ.ن:

از تو، و با تو، و برای تو، عِشق و زندگی را می‌ نویسم. ❤️

من، در دشوارترین لحظه هایِ زندگی، و در اوجِ خستگی و واماندگی، کلامی از مولایم علی را به یاد می آورم، لرزش از زانوهایم می رَوَد، تردید از قلبم، ناامیدی از روحم...

من، بارها و بارها، کلامِ علی را کاسۀ آب کرده ام، تکیه گاه کرده ام، عصا کرده ام، نیرو کرده ام، داروی مُسکّن کرده ام و سر پناه... - نادر ابراهیمی - مردی در تبعید ابدی.

باغ ها را گرچه دیوار وُ در است
از هواشان راه با یکدیگر است

شاخه از دیوار سَر بَر می کشد
میلِ او بر باغِ دیگر می کشد

باد می آرد پیامِ آن به این
وه از این پیک وُ پیامِ نازنین

شاخه ها را از جُدایی گر غَم است
ریشه ها را دست در دستِ هم است

تو نه کمتر از درختی سر برآر
پای از زندانِ خود بیرون گذار

دستِ تو با دستِ من دستان شود
کارِ ما زین دست کارستان شود 🌷

پ.ن:

از دست نَده کسی را که وقتی اِسمت را می‌ بَرَد،

گویی مکانِ اَمنی را توصیف می‌ کند. - محمود درویش - ❤️

پ.ن۲:

مُزدِ عاشِقی «رنج» است
امّا اين رنج «روشنی» می‌ بخشد

از دلی عاشِق که می‌ شکند
«موسيقی» و «ترانه» می‌ تراود. - جبران خليل جبران - ❤️

یه مسافر، یه غریبه، یه حضورِ رهگذر
با غم وُ غصّۀ غربت، یه همیشه همسفر

یه تنه خاکیه خسته، یه سکوته بی صدا
یه مسافرِ قدیمی، یه غریبه آشنا

خسته از ما وُ من، امّا دِل به مهرِ تو سپرده
بارِ مرگ وُ زندگی رو جُز به عشقِ تو نبرده

زائرِ باغِ بهاره، اگه همسفرِ خزونه
نگو اهلِ خاکه، وقتی پا به راهِ آسمونه

واسه غربتِ غریبش، تو پناهِ آخرینی
واسه شِکوه هاش صبوری، واسه غصّه هاش امینی

یه مسافر، یه غریبه، یه نفر که پا به راهه
میاد از تو جون بگیره، خسته ای که بی پناهه 🌷

دریا، آیینه وار، می درخشد، در پیشِ رو
چون رود، ما قطره ها، سویِ دریا، در جستجو

این رود، نتواند، که بماند، بی عبور
رو کرد، بِه گذشتن، گرچِه نزدیک، گرچِه دور

چندی اگر در خاکم نهان، چون دانه ای، در باغِ جهان
تاب وُ تبِ رویش در دِلم، تا برکِشم سَر بر آسمان

دِل را پَر می دهم، تن را وا می نهم، می پویم تا شهرِ جان
از هر بندی رها، منزلگاهم کجا، آن سویِ هفت آسمان 🌷

جماعت برایِ گریه، چشمۀ چشمِ شماییم
در غمِ سوختنِ قریه، آتشِ خشمِ شماییم

سرو وُ کاجیم وُ صنوبر، ریشه مون امّا جُدا نیست
گاهی دوره ساقه هامون، ریشه مون امّا جُدا نیست

جنگلِ مُردۀ زردیم، وقتی که ما وُ شماییم
شاخه هامون اگه دست به دست بِدَن باغِ خداییم

دِلی که غَمی نباشه، خاکِ گوره، سنگِ سرده
شاید آدمی نباشه، کسی که بی غَم وُ درده

اگه نادار اگه دارا، شاخ وُ برگِ یه درختیم
خوبامون ابرِ بهارن، بَدامون صخرۀ سختیم

خوب میدونی که سبکباره دِلی که سخت وُ سرده
حملِ بارِ دردِ مردم، هنرِ مَردونِ مَرده 🌷

پ.ن:

اگر خواستی به خدا نزدیک شَوی، به دل‌ هایِ مردمِ آگاه نزدیک شو. دلِ مؤمن عرش الرحمان است؛ جایگاهِ خداست. کعبۀ حقیقی، دلِ انسان است.

در راهِ خدا دو کعبه آمد حاصل
یک کعبۀ صورت و یک کعبۀ دِل

تا بتوانی زیارتِ دل‌ ها کُن
کَافزون زِ هزار کعبه آید یک دِل - استاد ابراهیمی‌ دینانی - 🖤

سه چیز خواست خدا از حسین درعالمِ ذرّ
یکی گواه و دویم حجّت و سیُم محضر

حسین به راهِ خدا از سه چیز دست کشید
یکی زِ جان و دوم زینب و سیُم اکبر

سه چیز داد خدا در عوض به آن سرور
یکی بهشت و دوم امّت و سیُم کوثر

سه چیز کارِ حسین ساخت روزِ عاشورا
یکی سنان و دویم ناوک و سیُم خنجر

سه زخمِ تیر، حسین را به رویِ خاک انداخت
یکی به سینه، دوم پهلوی، سیُم از سَر

سه چیز از تنِ سلطانِ دین بُرون کردند
یکی لباس و دویم جوشن و سیُم مِغفَر¹

سه شعله از سه طرف رو به خیمه آوردند
یکی به آه و دویم ناله و سیُم آذر

سه کس زِ تشنه لبی سوخت روزِ عاشورا
یکی سکینه، دوُم عابد و سیُم اصغر

سه چیز از سرِ زینب به کربلا بردند
یکی نقاب و دویم چادر و سیُم مِعجَر

در این عزا سه نفر صاحب عزا بودند
یکی خدا و دوم مصطفی، سیُم حیدر

سه کس به روزِ جزا مَظهَرا شفیعِ تواند
یکی حسین و دوم قاسم و سیُم اکبر² 🌷

پ.ن:

۱. مِغفَر: کلاهخود
۲. میرزا عبّاسقلیخان بن زین العابدین متخلّص به مظهر، اهل خوی.

پ.ن۲:

کاش آن روزی که می‌ گفت «العطش» بگریستی
ورنه بعد از کُشتَنَش، چِل روز خون بیجا گریست

چون کفی آبش نداد و سَر بُرید او را چه سود
آسمان بعد از شهادت گر بر او دریا گریست 💔
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نسخه خطی بیت‌ الاحزان ملا عبدالخالق یزدی مشهدی، مجلس.

اربعین آمد وُ اشکم زِ بصر می آید
گوییا زینبِ محزون زِ سفر می آید

باز در کرب و بلا شیون وُ شَینی برپاست
کز اسیرانِ ره شام خبر می آید - صامت بروجردی -

از ساحتِ کربلا که بحرِ جود است
تا صحنِ نجف که جنّتِ موعود است

یک گام زِ کامِ دو جهان خالی نیست
این راه تمام منزلِ مقصود است - حاجی اسد بیگ -

گریان زِ چه ختمِ مرسلین است امروز
نالان زِ چه جبریلِ امین است امروز

ماتم کده گشته محفلِ عرشِ برین
دریاب که روزِ اربعین است امروز - وفای شیرازی -

آسودۀ کربلا به هر حال که هست
گر خاک شود، نمی شود قدرش پست

بر می دارند و سُبحه اش می سازند
می گردانندش از شرف دست به دست - سحابی استرآبادی -

خود را چندی زِ غَم جُدا می خواهم
در روضۀ شاهِ اولیا می خواهم

لختِ دِل را زِ دیده چون طفلِ شهید
اُفتاده به خاکِ کربلا می خواهم
***
راهم همه درد است وُ دوا می خواهم
گم گشته به خویش وُ رهنما می خواهم

چون رشتۀ تسبیح، تنِ زارم را
آسوده به خاکِ کربلا می خواهم - ابوتراب حافظ -

🟦 پس زنهار که به علمِ ظاهر و صلاحِ بی بصیرت، مفتون و مغرور نگردی، که هر شقاوتی که به مَردودان راه یافت؛ از غرورِ علمِ ظاهر و عملِ بی اصل راه یافت. و آنچه در قصص الانبیاء خوانده ای یا از احوال شهداء و اولیاء شنیده ای، از مصیبتها و محنتها که به خاندانِ نبوّت و ولایت و اهل بیتِ عصمت و طهارت راه یافته، اگر نیک دریایی، آنها همه از نفاق وُ کیدِ اهلِ شید و ریا و غدر و حيلۀ متشبّهان به اهلِ علم و تقوی برخواسته.

🟥 علىّ مرتضى عليه السّلام نه به ضربِ ابن ملجم بر زمین افتاد، بلکه به سكنجبينِ شهدِ صلاح ابوموسی اشعری و سرکۀ نفاقِ عمرو بن عاص شربتِ شهادت نوشید؛ و امام حسين عليه السّلام نه به خنجرِ بیدادِ شمر ذی الجوشن خوابید، بلکه به معجونِ افیونِ پُر سمّ مکر و افسون، و تریاقِ پُر زهرِ اتفاقِ اهلِ نفاق خونش با خاكِ كربلا آمیخته شد که « قُتِلَ الحُسَيْنُ يَوْمَ السَّقِيفة».

🟦 و همچنین پاره هایِ جگرِ حسن مجتبی علیه السّلام از کید و غدرِ نهانیِ معاویه به خاكِ محنت ریخت و بر این قیاس هر چه به سایرِ ائمه علیهم السّلام واقع شده همه به زورِ شیدِ اعدا و مکر و تلبیسِ اربابِ رزق و ریا بوده،

🟥 و با این همه ظلم و بیداد و فتنه و فساد که از ایشان سَر زد، ذرّه ای از جاه و قدر و منزلتِ اهلِ ولایت و حقیقت کم نگشت، و در دنیا و آخرت معزّز و مکرّم بودند و خواهند بود. بلکه این طایفۀ اعداء خود را در دین و دنیا رسوا کردند و به عذابِ سرمد و سخطِ الهی تا ابد خویشتن را مبتلی ساختند.

آنان که رهِ دوست گزیدند همه
در کویِ شهادت آرمیدند همه

در معرکۀ دو کون، فتح از عِشق است
با آنکه سپاهِ او شهیدند همه

خرد مست است وُ دِل مست است وُ جان مست
به سودایت روانِ ناتوان مست

زِ حدّ بگذشت مستیهایِ ذرّات
فلک مست وُ زمین مست وُ زمان مست

بیا در باغ وُ شورِ بلبلان بین
سمن مست وُ چمن مست، ارغوان مست

شرابِ نابِ رحمان را چه گویم؟
کز او دلداده مست وُ دلسِتان مست

زِ دنیی تا به عقبی گر ببینی
همه رَه کاروان در کاروان مست

دلی کز ما وُ من آزاد آید
چه در کعبه، چه در دیرِ مغان مست

جهان مست اند وُ زِ مستی ندانند
جهان اندر جهان اندر جهان مست

درین دریا، که عالم قطرهٔ اوست
زِ قطره تا به بحرِ بی‌ کران مست

به قولِ قاسمی این سِکرِ عام است
خرد مست وُ یقین مست وُ گمان مست 🌷

پ.ن:

🟦 خونِ حسین و اصحابش كهكشانی است كه بر آسمانِ دنیا، راهِ قبله را می‌ نمایاند. بگذار اصحابِ دنیا ندانند. كِرمِ لجن‌ زار چگونه بداند كه بیرون از دنیایی كه او تن می‌ پرورد، چیست؟ زمین و آسمانِ او همان است، و اگر او را از آن لجن‌ زار بیرون كشند، می‌ میرد.

🟥 امّتِ محمّد را آن روز جُز حسین ملجاً و پناهی نبود. چه خود بدانند و چه ندانند، چه شكرِ نعمت بگزارند و چه نگزارند. واقعۀ عاشورا دروازه‌ ای از نور است كه آنان را از ظلم آبادِ یزیدیان به نورآبادِ عِشق رهنمون می‌ شود. اگر نبود خونِ حسین، خورشید سرد می‌ شد و دیگر در آفاقِ جاودانۀ شَب نشانی از نور باقی نمی‌ ماند. حسین چشمۀ خورشید است.

🟦 و بدان که سینۀ تو نیز آسمانِ لایتناهی است با قلبی که در آن خورشید می‌ جوشد، و گوش کن که چه خوش ترنّمی ‌دارد در تپیدن: «حسین، حسین، حسین» آن شرابِ طهور که شنیده‌ ای بهشتیان را می‌ خورانند، میکده‌ اش کربلاست و خراباتیانش این مستان‌ اند، که این چنین بی‌ سَر وُ دست وُ پا اُفتاده‌ اند.

🟥 آن شرابِ طهور را که شنیده‌ ای تنها به تشنگانِ راز می‌ نوشانند. ساقی‌ اش حسین است: حسین از دستِ یار می‌ نوشد و ما از دستِ حسین. عالم همه در طوافِ عِشق است و دایره‌ دارِ این طواف، حسین است: اینجا در کربلا، در سرچشمۀ جاذبه‌ ای که عالم را بر محورِ عِشق نظام داده است. (شهید سید مرتضی آوینی) ❤️

🌸 مسیر ظهور؛ اثر: استاد رضا بدرالسماء 🌸

عمرها شد بی‌ نصیبِ راحتم از چشمِ خویش
چون نگه پا در رکابِ وحشتم از چشمِ خویش

زین چمن صد رنگ عریانی تماشا کرده‌ ام
همچو شبنم در گُدازِ خجلتم از چشمِ خویش

بس که در یادِ نگاهت سُرمه شد اجزایِ من*
کس نمی‌ خواهد جُدا یک ساعتم از چشمِ خویش

شوقِ دیدارم به هر آیینه توفان می‌ کند*
عالمی دارد سراغِ حیرتم‌ از چشمِ خویش

جوهرِ بینش خَسَک ریزِ بساط‌ِ کس مباد
می‌ پَرَد چون شمع رنگِ طاقتم از چشمِ خویش

نسخهٔ موهومِ امکان نقشِ نیرنگی نداشت
اینقدر روشن سَوادِ عبرتم از چشمِ خویش

نیست ایمن خانهٔ آیینه از آفاتِ زنگ
دستگاهِ خوابِ چندین غفلتم از چشمِ خویش

غیر موهومی دلیلِ مرکزِ آرام نیست
می‌ گشاید ذرّه راهِ خلوتم از چشمِ خویش

نُه فلک را یک قفس می‌ بیند اندازِ نگاه
تا کجاها در فشارِ وسعتم از چشمِ خویش

چون شرر هر گه درین محفل نظر وا می‌ کنم
می‌ زند چشمک وداعِ فرصتم از چشمِ خویش

نازِ هستی در نیاز آبادِ حُسن آسوده است
نیست بی‌ سیرِ نگاهت فطرتم از چشمِ خویش

یا رب این ‌گلشن تماشاخانهٔ نیرنگِ کیست
کرد چون آیینه پنهان حیرتم از چشمِ خویش

خواه دریا نقش بندم، خواه شبنم‌ گُل ‌کنم
رفتنی پیداست در هر صورتم از چشمِ خویش

امتحانِ آگهی بیدل سراپایم گُداخت
همچو شمع‌ افکند آخِر همّتم از چشمِ خویش 🌷

پ.ن:

چون بگذرد خیالِ تو در کویِ سینه‌ ها

پایِ برهنه دِل به در آید که جان کجاست - مولوی جان - ❤️

پ.ن۲:

کسی که با تو نَشد آشنا، کِه را دارد؟

تو را کسی که ندارد، چِه آشنا دارد؟ - صائب تبریزی - ❤️

تا فراقت دیده‌ ام، خون می‌ چکاند دیده‌ ام
برکَن از سَر دیده‌ ام، گر جُز خیالت دیده‌ ام

رحم کن بر من،‌ که بی‌ رویت زِ پا افتاده‌ ام
سَر مپیچ از من،‌ که چون زُلفت به سَر گردیده‌ ام

بارها پیشت زِ غربت نامه‌ ها بنوشته‌ ام
و اندرین مدّت سلامی از کسی نشنیده‌ ام

یادِ من بر خاطرت نگذشت تا باز آمدم
بر من ار بادی گذر کرد از تو واپرسیده‌ ام

بر تو آسان است، از من پرس کاندر هر شَبی
تا به روز آورده‌ ام صد ره به خون غلتیده‌ ام

چون دلت بر من نبخشاید؟ که من با عجزِ خویش
نیم‌ جانی داشتم از غَم به غَم بخشیده‌ ام

گر قبولم می‌ کنی، ورنه چه گویم؟ حاکمی
کارِ من عِشق است باری من تو را بگزیده‌ ام

پیش ازین بودم نزاری، بعد ازین آن نیستم
تا به تو پیوسته‌ ام از خویشتن ببریده‌ ام

بر لبم کس خنده‌ ای هرگز ندید الّا مگر
در میانِ گریه بر احوالِ خود خندیده‌ ام 🕯

پ.ن:

دعاهایِ سحر گویند می‌ دارد اثر آری

اثر می‌ دارد امّا کی شبِ عاشِق سحر دارد (وحشی بافقی) 🖤

پ.ن۲:

بگذار به تمامِ زبان‌ هایی که می‌ دانی
و نمی‌ دانی بگویم: «تو را دوست دارم»

بگذار لغت‌ نامه را زیر وُ رو کنم
تا واژه‌ ای بیابم، هم‌ اندازۀ اشتیاقم، به تو.. (نزار قبانی) 🖤

به فجر وُ عاشورا، به صبحِ بی آغاز
که تا ابد آید زِ کُشتگان آواز

در این درنگستان، غریوِ خون جاریست
نمانَد از کُشتن، پرنده از پرواز

نه روحِ ایمان مُرد، نه نینوا افسرد
نه پردگی شد عِشق، نه پرده در شد راز

غروبِ عِسیان را، طلوعِ انسان را
سپیده عاشورا، ستاره عاشوراست

کران نگیرد ره، به قرن وُ سال وُ مَه
همیشه عاشورا، هماره عاشوراست

اَلا که از آهن، حصارِ رویین کن
کتاب وُ میزان را، اسیرِ حِرمان کن

قرینِ شیطان کن، خدا سِتیزان را
نه چاهِ بیژن بین، نه خزّ اَدکَن بین

نه برقِ جوشن بین، به صبحِ بهمن بین
که جامه در خون زد، سپیده خیزان را

غروبِ عِسیان را، طلوعِ انسان را
سپیده عاشورا، ستاره عاشوراست

کران نگیرد ره، به قرن وُ سال وُ مَه
همیشه عاشورا، هماره عاشوراست 🌷

پ.ن:

کُلُّ یُومٍ عاشورا به چه معنی است؟ یعنی هر روز صحنه تقابلِ حقّ و باطل است. همان‌ طور که در کربلا حق و باطل در مقابلِ هم قرار گرفتند، هر روزِ این عالم دارایِ حق و باطل است. انسان ترکیبی است از جنبۀ رحمانی و شیطانی. این تقابل هر روز و هر لحظه هست. - استاد ابراهیمی‌ دینانی - ❤️

فایل با کیفیت و قابل چاپ

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت*
بازآید وُ بِرهانَدَم از بندِ مَلامت

خاکِ رهِ آن یارِ سفرکرده بیارید
تا چشمِ جهان بین کُنَمَش جایِ اقامت

فریاد که از شش جهتم راه بِبَستند
آن خال وُ خط وُ زلف وُ رخ وُ عارض وُ قامت

امروز که در دستِ توام مرحمتی کن
فردا که شَوَم خاک چه سود اشکِ ندامت

ای آن که به تقریر وُ بیان دم زنی از عشق
ما با تو نداریم سخن، خیر وُ سلامت

درویش مکن ناله زِ شمشیرِ اَحِبّا
کاین طایفه از کُشته ستانند غرامت

در خرقه زن آتش که خمِ ابرویِ ساقی
بر می‌ شکند گوشهٔ محرابِ امامت

حاشا که من از جور وُ جفایِ تو بنالم
بیدادِ لطیفان همه لطف است وُ کرامت

کوته نکند بحثِ سرِ زُلفِ تو حافظ
پیوسته شد این سلسله تا روزِ قیامت 🌷

آه از این آهنگ 💔