🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

دشتها را سوار باید وُ نیست
شیهه ای در غبار باید وُ نیست

خفته روحِ جرقه در باروت
غیرتِ انفجار باید وُ نیست

خوابِ پس کوچه هایِ مستی را
نعرۀ جان شکار باید وُ نیست

بغضِ شَب در گلویِ تلخِ من است*
هق هقی غمگسار باید وُ نیست

تا نمیرد صدایِ بدعتِ باغ
غنچه ای پایِ خار باید وُ نیست

بر سپیدارِ عاشقانۀ پیر*
عِشق را یادگار باید وُ نیست

پاره هایِ تبسّم گُل را
مومیایِ بهار باید وُ نیست

یا شبِ چیره یا تسلطِ نور
صحنۀ کار زار باید وُ نیست

سازِ خاموشِ شَب نشینان را
زخمه ای سازگار باید وُ نیست

در کویرِ شقاوتِ خورشید
تشنه را سایه سار باید وُ نیست

زخمم از کهنگی پلاسیده است*
التیامی بِه کار باید وُ نیست 🌷

هنوز در سفرِ گُم شدن، دیاری هست
برایِ گوشه گرفتن، کنارِ یاری هست

چو موجِ خسته اگر پای از رکاب کشی
به قدرِ یک دو سه پهلو زدن کناری هست

همه هواییِ کوهم مرا چِه می بندید
سزایِ صحبتِ دیوانگان، دیاری هست

سیاه شد، نفسِ خانه از دمِ تکرار
برایِ تازه شدن طرفِ جویباری هست

اگرچِه روزنه ای نیست شب پُر از سقف است
پسِ نگاه ستاره امیدواری هست

بِه بویِ بستن ابریشمی بِه شاخۀ باد
بِه روستایِ ستاره مزار داری هست

بِه پیشِ چشمِ تو با خویش می توان گفتن
ملولِ کوچۀ آیینه ها غباری هست

چو شعرِ شیونیان شمعِ تیره روزانی*
بسوز وُ شکوه مکن این چِه روزگاری هست 🌷

بی ابرِ چَشمم، آسمان اشكی ندارد
من پاره پاره می شوم، تا او ببارد

صحرای مِه آلود مهتابم كه مجنون
بر شانه هایِ بيدِ من سر می گذارد

چونان انارم ميوۀ پاييزیِ غَم*
دستانِ دِلتنگی، دِلم را می فشارد

آيينه وُ من هر دو مأنوسيم ليكن
چَشمت مرا، حيران تر از او می شمارد

نقشی نمی بندد خيالم جُز تو ای عِشق*
دنيایِ من، رويایِ شيرينی ندارد

وقتی نگاهم می كنی انگار موجی
اين تشنه ماهی را، بِه دريا می سپارد

ای كاش می شد دست خونگرم نوازش
در خاكِ بغضم، بذرِ اندوهی نكارد

شيون چنان رنگِ فراموشی گرفتم*
غَم هم اگر بيند، مرا خاطر نيارد 🌷

در شیشۀ شبنم آفتابت نکنند
می تابی و آئینه حسابت نکنند

تا سینه برازندۀ زخمی نکنی
بر قلۀ عاشِقی عقابت نکنند 🌷

عاشِق است مه
معشوق است درّه

دِلشوره هایم را می سراید
توکایِ جوان

بر مازویِ پیر
می خواهمت، می خواهمت

چون نرینۀ مِه
درّه هایِ دشوار را. 🌷

بی دهن چون غنچه می خندی بِه رویِ آفتاب
فصلِ عطر افشانیِ باغِ تماشا دیدنی است

از دو سویِ پُل اگر یِک روز روی آور شویم
چشم بندی هایِ اشکِ شوق آنجا دیدنی است

جلوه کُن ای ماه در ایوانِ دِل هایِ خراب
هم از این آیینه، آن رویِ دِل آرا دیدنی است

آب از تو پُر تلاطم، خاک از تو پُر طنین*
از تو هر نقشی که می بندم، بِه رویا دیدنی است

پچ پچی با ساحلِ خاموش دارد از تو موج
می رسی در مقدمت، آشوبِ دریا دیدنی است

من نه ققنوسم، ولی گردِ سرت پروازِ من
با دو بالِ آتشین پروانه آسا دیدنی است

جویباری از سرشک آورده ام نازی برم
سرکشی هایت ولی ای سروِ بالا دیدنی است

خارِ حسرت می خورم، از چشمِ خرما رنگِ تو
دستِ ما کوتاه وُ بر نخلِ تو خرما دیدنی است

با کسی جُز با غَمش شیون نمی جوشد دِلم
در کنارِ دیگران، تنهائیِ ما دیدنی است 🌷

برگرد، با تنهایی ات کُجا می گریزی؟
برگرد، گیسوانت را در باد هایم رها کُن

در من فرشتگانی ست، با چشمانی ابریشمین
پروانه هایم را کودکی باش، با خال هایِ سرخی بر سیب

برگرد، با تنهایی ات کُجا می گریزی؟
برگرد، من آبادیِ توام. 🌷

بِه یکبار درّه ای پُر از پروانه می شود آغوشم،
چنگ می اندازم،

شعرهایی کوتاه در دستانِ شَب پرپر می زنند،
رهایشان می کنم در ماه،

خرده ریزِ واژه ها فانوس بر می دارند،
بِه جستجویِ تو 🌷

اگر تو آمده بودی، بهار می آمد
بهار با همۀ برگ وُ بار می آمد

گلویِ زمزمه تَر می شُد از ترانۀ رود
تَرنُّمی بِه لبِ جویبار می آمد

سپیده ای که پُر از پلکِ بازِ پنجره هاست
بِه صبحِ آیینه ها بی غُبار می آمد

شکوفه بود وُ شکُفتن بِه بانگِ نوشانوش
دوباره آن عسلی روزگار می آمد

اگر تو آمده بودی، بهار می آمد*
زمانه با دلِ عاشِق، کنار می آمد

بِه شادیِ رُخِ گُل جامۀ سیاه دگر
کُجا بِه چلچلۀ سوگوار می آمد

هزار شاخه غزل چون انار گُل می کرد
دلِ شکستۀ ما هم بِه کار می آمد 🌷