🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

یک شرار از سینۀ ما آتشِ موسی بود
آنچه عالم را کند روشن، چراغِ ما بود
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نوگرفتارم، زِ من چشم ترحّم وامگیر
نومسلمان گشته را یک چند عزّتها بود
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بیمارِ غمت خطّ امانی دارد
مقبولِ تو عمرِ جاودانی دارد

خاکسترِ آن که در تمنّایِ تو سوخت
خاصیّتِ آبِ زندگانی دارد
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
من از برایِ غمت عمرِ نوح می خواهم
اجل زِ سنگدلی در پیِ هلاکِ من است
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
جانا گرت از همدمیِ ما ملال نیست
تنها مخور شراب، که تنها حلال نیست

بی ما نشسته ای تو وُ ما با خیالِ تو
داریم صحبتی که تو را در خیال نیست
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
به کنجِ هجرِ تو آن بی کسم که گر میرم
کسی به پرسشِ من جُز بلا نمی آید
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
قطره زنان به راهِ او اشک فشانم از مُژه
کز نمکِ آب بِه کنم آبله هایِ پا را
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
به هر زمین که کنم سجده پیشِ قامتِ یار
ملائک از مُژه روبند سجده گاهِ مرا
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
گلخن نشینِ عشقم وُ مشتاقِ آذرم
گر آتش است خویِ تو، من هم سمندرم
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مسلمانی دهد یا رب، خدا آن نامسلمان را
نمک می ریزد امّا کس نمی داند نمکدان را

زِ بی تابی به بزمی می روم ناخوانده هرساعت
که جُز خونِ جگر چیزی نمی آرند مهمان را
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
حُسنِ روزافزونِ او آتش به عالم در زند
قامتش چون در خرام آید درِ محشر زند

قاتلی دارم که چون از ناز خنجر برکشد
روحِ قدس آید که خود را بر دمِ خنجر زند

ما تهیدستان به بویی قانع از بستانِ وصل
مدّعی گلهایِ عشرت چیند وُ بر سَر زند

چون به خون غلتم زِ شمشیرِ تو در میدانِ عِشق
بعدِ مُردن ارغوان از تربتم سر برزند

چون کنم یا رب به آن بدخو که هر ساعت زِ ناز
من درِ دیگر گشایم، او درِ دیگر زند

اسیرِ عِشق کجا میلِ نوبهار کند
گُل وُ شراب برِ گلخنی چه کار کند

از وعده هایِ تو الماس ریزه در جگر است
اجل به کس نکند آنچه انتظار کند 🌷