🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

بی جمالت صوتِ مطرب مایۀ درد وُ غم است
بی رُخِ گُل نغمۀ بلبل نفیرِ ماتم است

کی به قانونِ طرب گردد مرا آهنگ راست
اینچنین کز بارِ دِل چون چنگ، پشتِ من خَم است

بر رُخت خوی هست عکسِ قطره هایِ اشکِ من
یا چکیده بر سَمَن باران وُ بر گُل شبنم است

دردِ هجران را نباشد نسبتی با رنجِ مرگ
دردِ هجران روزگاران، رنجِ مُردن یکدم است

هر طبیبی را که پرسیدم علاجِ عِشق، گفت*
دردِ عاشِق بی مُداوا، داغِ او بی مرهم است

خانه ام را سقفِ غَم، دیوارِ محنت، در بلاست
کس چنین خانه ندیده تا بنایِ عالم است

عاشِقان بسیار داری گرچه جامی از همه
کم بود در دامِ تو چون او گرفتاری کم است 🌷

پ.ن:

زِ خواهشِ دلِ خود دادمش خبر، گفتا:*
چه سود خواستنِ تو؟ چو من نمی‌ خواهم

چنان بر آن تنِ نازک همی برم غیرت
که دیدنش به تهِ پیرهن نمی خواهم

شَب نیست که از شوقِ رُخت زار نمیرم*
صد ره نشوم زنده وُ صد بار نمیرم

هر دم نتوان رویِ تو دید اینقدرم بس
کز محنتِ محرومیِ دیدار نمیرم (عبدالرحمن جامی) 🖤

حرف‌ هایت مرا می‌ برند
به جایی که جُز من،

و حرف‌ ها، و چشمانت،
چیزی نیست. (محمود درويش) 🖤

بسیار پیش‌ تر از امروز
دوستت داشتم، در گذشته‌ هایِ دور

آنقدر دور
که هر وقت به‌ یاد می‌ آورم

پارچِ بلورِ کنارِ سفرۀ من
اِبریق می‌ شود

کلاهِ کَپیِ من، دستار
کت و شلوارم، ردایِ سفید
کراواتم، زُنّار

اتاق، همین اتاقِ زیرشیروانیِ ما، غار
غاری پُر از تاریک و صدایِ بوسه‌ هایِ ما

و قرن‌ هایِ بعد تو را همچنان دوست خواهم داشت*
آنقدر که در خیال‌ بافیِ آن‌ همه عِشق

تو در سفینه‌ ای نزدیکِ من
من در سفینه‌ ای دیگر، بسیار نزدیک‌ تر از خودم با تو

دست می‌ کِشیم به گونه‌ هایِ هم
بر صفحۀ تلویزیون. 🌷

پ.ن:

نمی‌ دانم در من چه شُد که دیگر بی‌ تو نشُد‌‌‌... 🖤

وقتی تو با من نیستی، از من چه می ماند*
از من جُز این هر لحظه فرسودن، چه می ماند

از من چه می ماند، جُز این تکرارِ پی در پی
تکرارِ من در من، مگر از من چه می ماند

غیر از خیالی خسته از تکرارِ تنهایی
غیر از غباری در لباسِ تن، چه می ماند

از روزهایِ دیرِ بی فردا چه می آید
از لحظه هایِ رفتۀ روشن، چه می ماند

از من اگر کوهم، اگر خورشید، اگر دریا
بی تو میانِ قابِ پیراهن، چی می ماند

بی تو چه فرقی می کند، دنیایِ تنها را
غیر از غبار وُ آدم وُ آهن، چه می ماند

وقتی تو با من نیستی، از من که می پرسد
از شعر وُ شاعر، جُز شَب وُ شیون، چه می ماند 🌷

پ.ن:

تا سَوادِ سطری از رمزِ وفا روشن شود

صد نفس باید به تحقیقِ پرِ پروانه سوخت (بیدل دهلوی) 🖤

روحِ جنگل سرد وُ خاموش، شَب گرفته بیشه ها را
می زند دستی تبردار، ساقه ها وُ ریشه ها را

تا نوازد روزگاران، نغمه هایِ آدمیّت
شُسته دیگر موجِ نفرت، نقشِ پایِ آدمیّت

در چنین قرنی بلاخیز، در شبِ تاریکِ تردید
یک نفر با قلبِ من گفت: مردی می آید زِ خورشید

مردی می آید ستم سوز، در نگاهش موجِ دریا
شیرمرد بیشۀ عِشق، مردِ مردستانِ طاها

می رسد آن غایب آخر، با بهاری نو رسیده
شَب شکافی همچو حیدر، دستش از جنسِ سپیده

می رسد از خطۀ نور، تا فروزد جانِ شَب را
شعلۀ تیغش بسوزد، پردۀ ایوانِ شَب را

مردی از نسلِ محمّد، بر تنش شولایِ طوفان
زین وُ برگِ اسبش از خون، آخرین منجیِ انسان

مردی از دنیایِ بهتر، روحش از آیینِ برتر
در گلویش نینوایی، اوجِ پروازِ کبوتر 🌷

فایل با کیفیت چاپ تابلو" سلام بر حضرت صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف"

مهتاب با شَب راه نیومد
خزون که کوتاه نیومد

چشمات که بارونی شدن
ابرا که زندونی شدن

اونکه غمِ بغضمو دید
اونکه به دادم نرسید

رفت وُ تو خوابِ قصّه مُرد
حرمتِ فریادمو بُرد

پردۀ آخرِ تگرگ
کوچِ تو بود وُ بغضِ برگ

قصّۀ عِشقی که هنوز
دلگیره وُ ترانه سوز

رو آسمونا بنویس
نایِ پریدن دیگه نیست

تو چشمایِ قاصدکا
شوقِ رسیدن دیگه نیست

تو ای همیشه همسفر
دوباره بچگی نکن

با این شکسته بال وُ پَر
دیگه غریبگی نکن

هنوزِ هراسِ کوچه ها
تو رو به یادم میارن

ستاره هایِ شَب زده
بغضِ چشاتو کم دارن

نذار گلایِ باغچه مون
محکومِ این خزون بشن

کبوترایِ نیمه جون
مَصلوبِ آسمون بشن

حادثۀ هق هقِ من
حیفه که ناتموم بشه

طلوعِ بی وقفۀ تو
به دستِ من حروم بشه

خورشیدِ دشنه خوردمو
تو سایه ها اَمون بده

تو بُهتِ این ثانیه ها
عِشقو به من نشون بده 🌷

پ.ن:

تر بود بسترِ دِل، از چشم وُ هق‌ هقِ من

در پایِ یادت ای گُل شبنم چکیده بودم (سید حسن حسینی) 🖤

مثلِ یِه پروانه ببین، اسیرِ مشتِ بسته ام
از این همه پرسه زدن، کوچه بِه کوچه خسته ام

تو لحظه هایِ بی کسی، اسیرِ ناباوری ام
تو قابِ خالیِ جنون، یِه عکسِ خاکستری ام

تویِ این ثانیه هایِ بی رمق، لحظه هایِ آبیتو حروم نکن
این روزا ابری وُ خاکستریه، شبایِ آفتابیتو حروم نکن

بگو خورشید از کدوم ور دراومد، که تو مثلِ قصّه رویایی شدی
ماهیِ زخمیِ پاشورۀ حوض، کیو خواب دیدی که دریایی شدی

آلوده ام آلوده ام، همرنگِ با مرداب
نفرینی ام در حسرتِ دیداری از این خواب

برایِ من که رفیقِ سفرم، مرهمِ زخمایِ خستگی تویی*
برایِ من که غریبِ جاده هام، آخرین همدمِ خونگی تویی

از رو گُل برگِ گلایِ کاغذی، اشکامو با دستِ آلوده بچین
منو تو آینه ها شستشو بده، تو چشام حادثۀ عِشقو ببین 🌷

با كوچه آوازِ رفتن نيست، فانوسِ رفاقت روشن نيست
نترس از هجومِ حضورم، چيزی جُز تنهايی با من نيست*

وقتی تو نباشی من بِه من مشكوكم، بِه هر گُل بِه هر سايه روشن مشكوكم
مشكوكم بِه اشكِ كبوتر مشكوكم، مشكوكم بِه خوابِ خاكستر مشكوكم

بی تو بِه كابوس وُ بِه رويا مشكوكم، بِه شعله بِه پروانه حتی مشكوكم

ترسم نيست بی ترديد از جاده از سايه، تاريكِ تاريكم، من از من می ترسم
من از سايه هایِ شبِ بی رفيقی، من از نارفيقانه بودن می ترسم 🌷

الهی من بِه قربانت شوم، وردِ من‌ است امشَب*
بِه بزمت کارِ من، شعرِ مناسب خواندن‌ است امشَب

مگر هوشی گمان دارد بِه من دلدار، کز شوخی
بِه هر کس هر چِه می‌ گوید، نگاهش با من‌ است امشَب

چِه آتش در سرت افتاده است ای شمع، بهرِ جان
بِه بزمِ یار می‌ سوزی، چراغت روشن‌ است امشَب

غزل‌ خوانی کنم چون عندلیبانِ چمن هر دم
که بزمم از صفایِ رویِ خوبان گُلشن‌ است امشَب

نجات از من چِه می‌ پرسی نشانِ دِل، خدا داند*
که با بختِ سیاهش در کدامین گُلخن‌ است امشَب 🌷

پ.ن:

بی‌ تو بلبل در چمن آهنگِ نالیدن نداشت
غنچه ساز‌ و‌ُ برگِ رنگ‌ و‌ُ بو بِه‌ خود‌ چیدن ‌نداشت

گر سرِ زُلفِ ترا نسبت بِه سنبل کرده‌ ایم
چون سرِ زُلف اینقدر بر‌ خویش‌ پیچیدن نداشت

ای که قربانِ ادایِ لطفِ در جورت شوم!
داشت ضعفم پرسشی، از‌ غیر‌ پرسیدن نداشت

بنده تا جان دارم از بوسِ لبت دم می‌ زنم
غیر، بهرِ خویش می‌ گوید که بوسیدن نداشت

┄┅─═◈═─┅┄

دیدیم صفحه‌ صفحهٔ گل‌ های باغ را

یِک‌ شاخه گُلْ بهار ندارد بِه رنگِ او (نجات اصفهانی) 🖤

خانۀ دِل شد اگر منزلِ جانان زِ چِه روی
خانه ویران شد وُ هیچش خبر از خانه نبود

از چِه گِریان همه‌ شَب از غَم وُ حسرت بگُداخت
شمع اگر با خبر از حالتِ پروانه نبود؟ 🕯

پ.ن:

از دستِ ستم‌ هایِ تو دارم گِله بسیار
ما را گِله بسیار وُ تو را حوصله بسیار

تنها نه من آشفتۀ آن زُلفِ درازم
دیوانه چو من هست در این سلسله بسیار (قابل ایروانی) 🖤

پ.ن۲:

كاش باران بودم و بينِ تارهاىِ مويت و اندام هایِ تنت جارى مى گشتم آپامه 🖤

پرنده هم قفس هم خونۀ من
زمستون رفت وُ شد فصلِ پریدن

همین دیروز تو از این خونه رفتی
ولی از اومدن چیزی نگفتی

تو را در حنجره یِک دشت آواز
تو را در سر هوایِ خوبِ پرواز

من اینجا خسته وُ غمگین وُ تنها*
نمی دونم که می مونم تا فردا

چی میشد اون هوایِ برفی وُ سرد
تو رو راهی این خونه نمی کرد؟

بهارِ کاغذینِ خونۀ من*
تو رو راضی نکرد آخر بِه موندن

من عادت می کنم با دردِ تازه
جدایی شاید از من، من بسازه

دلم تنگه دلم تنگه برایت*
نگاهم با نگاهت داشت عادت

تو اونجا با گلایِ رنگارنگی
من اینجا پشتِ دیوارایِ سنگی

تو با جنگل تو با دریا تو با کوه
من وُ اندازۀ یِک فصل اندوه 🕯

پ.ن:

آشفتۀ زُلفِ اوست هرجا تابی‌ ست
دیوانۀ چشمِ اوست هرجا خوابی‌ ست

زندانیِ آه ماست هرجا سوزی‌ ست
اخراجیِ چشمِ ماست هرجا آبی‌ ست! (سوادی گجراتی) 🖤

تو کی بودی ای مسافر که منو در من شکستی*
رفتی امّا در دلِ من تو همیشه زنده هستی

تو کی بودی که بِه یادت باید آواره بمونم*
پا بِه پایِ بادِ شبگرد برم وُ از تو بخونم

انتظارِ دیدنِ تو منو آروم نمی ذاره*
مثلِ بغضی که گلومو بسته امّا نمی باره

چِه نشستی که چشامو برقِ تنهایی ربوده*
چشمی از سحر نداشتم اگه داشتم از تو بوده

چِه نشستی که شکستم زیرِ بارِ غمِ غربت*
خالی از نغمۀ شوقم، پُرم از قصّۀ محنت

انتظارِ دیدنِ تو منو آروم نمی ذاره*
مثلِ بغضی که گلومو بسته امّا نمی باره

گُم شدم تو شهرِ ظلمت ردِّ پایی تو شبا نیست*
با صدایِ هق هقِ من کسی اینجا آشنا نیست

ای صدایِ آسمونی پُرم از هر چِه شنیدن*
کاشکی میشد پَر کشیدن بِه هوایِ با تو بودن

انتظارِ دیدنِ تو منو آروم نمی ذاره*
مثلِ بغضی که گلومو بسته امّا نمی باره 🌷

گفتم بِه دلِ شکسته، چون داری کار؟
با زُلفِ شکستۀ خَم‌ اَندر خَمِ یار

دِل گفت تو فارغی، زِ ما دست بِدار
ما هر دو شکسته را بِه‌ هم باز گُذار 🕯

پ.ن:

گر تو موسیقی بودی، بی وقفه بِه تو گوش می سپردم! 🖤 🪴

مستِ شرابِ صحبتِ جانانه‌ ام هنوز
بیرون نرفته بویِ گُل از خانه‌ ام هنوز

من مُردم از خمار وُ بِه گردش نیامده‌ ست
بر چرخِ کاسه‌ گر، گِلِ پیمانه‌ ام هنوز

بنیاِد دِل بِه آب رسیده‌ ست وُ روزگار
دارد گمانِ گنج بِه ویرانه‌ ام هنوز

جان دادم وُ تعلّقِ جانان زِ دِل نرفت*
بیرون شدم زِ عالم وُ در خانه‌ ام هنوز

خواهم که ترکِ عِشق کنم، بندم ای رفیق
از پای برمدار که دیوانه‌ ام هنوز

با آنکه آشنا شده با گوشهایِ خلق
خوابِ کسان گریزد از افسانه‌ ام هنوز

شاپور، عمر رفت وُ بِه قصدِ عروسِ دهر
راضی نگشته همّتِ مردانه‌ ام هنوز 🌷

پ.ن:

اگر نمی توانی پرواز کنی بِه موسیقی گوش بسپار 🤍 🪴

زندگی یِه جادۀ بی انتهاست، تویِ این جاده همه مسافرن
اونایی که اومدن باید برن، اونا که نیومدن منتظرن

یِکی تو حجلۀ رویا، مثلِ یِه تازه عروسه
یِکی تو جشنِ ستاره، گُلِ خورشید وُ میبوسه

مثلِ یِه زمزمه روشن، مثلِ یِه گِریه صمیمی
یِه صداقته همیشه، یِه رفاقته قدیمی

یِکی تو هوایِ پرواز، یِکی رو مخملِ آواز
یِکی تازه مثلِ گیلاس، یِکی شیرین مثلِ آواز

یِه نفر هست که واسه اون دلِ من می خواد بباره*
میونِ ذکرِ نسیمه، تو سجودِ آبشاره

اسمِ اون رو لبِ روده، میونِ سینۀ کوهه
بی نیازه، مهربونه، بی نظیره، باشکوهه 🌷

بِه نظر می رسد مردانی هستند که فقط از درون می توان آنها را کُشت! 🕯

بِه کسی ندارم الفت زِ جهانیان بِه جُز تو؛ اگرم تو هم برانی، سرِ بی‌ کسی سلامت 🕯

پ.ن:

این موسیقی روحِ غَمگینم رو بِه پرواز در میاره. 💙

زینگونه ام که در غمِ غربت شکیب نیست
گر سر کنم شکایتِ هجران غریب نیست

جانم بگیر وُ صحبتِ جانانه ام ببخش یارا
کز جان شکیب هست وُ زِ جانان شکیب نیست

گمگشتۀ دیارِ محبَّت کجا رود؟
نامِ حبیب هست وُ نشانِ حبیب نیست

عاشِق منم که یار بِه حالم نظر نکرد*
ای خواجه درد هست ولیکن طبیب نیست 🌷
✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧

آسیمه سر رسیدی از غربتِ بیابان
دِل خسته دیدمت در آوار خیسِ باران

وا مانده در تبی گنگ ناگه بِه من رسیدی
من خود شکسته از خود در فصلِ نا امیدی

در برکۀ دو چَشمت نه گریه وُ نه خنده
گُم کرده راه شَب را سرگشته چون پرنده

من ره بِه خلوتِ عِشق هرگز نبرده بودم*
پیدا نمی شدی تو شاید که مُرده بودم

من با تو خو گرفتم از خنده ات شکفتم
چشمِ تو شاعرم بود تا این ترانه گفتم

در خلوتِ سرایم یِک باره پَر کشیدی
آن گاه ای پرنده بارِ دگرِ پریدی 🌷

این حریمِ کیست کز جوشِ ملائک روزِ بار
نیست در وی پرتوِ خورشید را راهِ گذار

همچو اوراقِ خزان بالِ ملائک ریخته‌ ست
هر کجا پا می‌ نهی در روضۀ آن شهریار

هر که باشد در شمارِ زائرانِ درگهش
می‌ تواند شد شفیعِ عالمی روزِ شمار

آتشِ دوزخ نمی‌ گردد بِه گِردش روزِ حشر
از سرِ اخلاص هر کس گشت گِرد این مزار

می‌ شود همسایۀ دیوار بر دیوارِ خُلد
در جوارِ روضۀ او هر که را باشد مزار

هر که شمعِ نیمسوزی بُرد با خود زین حریم*
ایمن از تاریکیِ قبرست تا روزِ شمار

می گشاید چشم زیرِ خاک بر رویِ بهشت
هر که از خاکِ درش با خود بَرَد یِک سرمه وار

بر جبینِ هر که بنشیند غبارِ درگهش
داخلِ جنّت شود از گردِ ره بی انتظار

هر که را چون مهر در پا خارِ راهش بشکند
سوزنِ عیسی برون آرد زِ پایش نوکِ خار

آن که باشد یِک طوافِ مرقدش هفتاد حج
فکرِ صائب چون تواند کرد فضلش را شمار؟ 🌷

بِه نامِ تو امروز آواز دادم سحر را
بِه نامِ تو خواندم

درخت و پُل و باد و
نیلوفرِ صبحدم را

تو را باغ نامیدم و صبح در کوچه بالید
تو را در نفس هایِ خود آشیان دادم

ای آذرخشِ مقدس
میانِ دلِ خویش و دریا

برایِ تو جایی دگر بایدم ساخت
در ایجاز باران و جایی

که نشنفته باشد
صدایِ قدم ها و هیهایِ غَم را 🌷

پ.ن:

آیا خداوند (مهربان) برایِ (نجات و حفظ) بنده‌ اش کافی نیست؟ و امّا مردم (مشرک) تو را از قدرتِ غیرِ خدا می‌ ترسانند! در حالیکه هر کس را خداوند بِه واسطه (گناه و ظلم) در گمراهیِ خود واگذارد دیگر او را هیچ راهنمایی نخواهد بود. (آیه ۳۶ - سوره زمر)

همه هست آرزویم كه ببینم از تو رویی*
چِه زیان تو را كه من هم برسم بِه آرزویى؟

بِه‌ كسى جمالِ خود را ننموده‌‏ اى وُ بینم
همه‌ جا بِه‌ هر زبانى بوَد از تو گفت‌ وُ گویى

غَم وُ درد وُ رنج وُ محنت همه مستعدّ‌ِ قتلم
تو ببُر سر از تنِ من، ببَر از میانه گویى

بِه ره تو بس‌ كه نالم، زِ غمِ تو بس‌ كه مویم*
شده‌‏ ام زِ ناله نالى، شده‌ ‏ام زِ مویه مویى

همه خو‌شدِل اینکه مطرب بزند بِه تار چنگی
من از آن خوشم كه چنگى بزنم بِه تارِ مویى

چِه شود كه راه یابد سوىِ آب، تشنه‌ کامى؟
چِه شود كه كام جوید زِ لبِ تو، كام‌ جویى؟

شود این‌ كه از ترحّم، دمى اى سحابِ رحمت
منِ خشک‌ِ لب هم آخر زِ تو تَر كنم گلویى؟

بشكست اگر دلِ من، بِه فداىِ چشمِ مستت*
سرِ خُمّ‌ِ مى سلامت، شكند اگر سبویی

همه موسمِ تفرّج بِه چمن روند وُ صحرا*
تو قدم بِه چشمِ من نِهْ، بنشین كنارِ جویى!

نه بِه‌ باغ ره دهندم، كه گُلى بِه كام بویم
نه دِماغِ این‌ كه از گُل شنوَم بِه‌ كام، بویی

بنموده تیره‌ روزم، ستمِ سیاه‌ چَشمى*
بنموده مو سپیدم، صنمِ سپید رویى

نظرى بِه سوىِ رضوانىِ دردمندِ مسكین
که بِه‌ جُز درت، امیدش نبوَد بِه هیچ‌ سویى‏ 🌷

پ.ن:

وقتی تو نیستی؛ من با خیالِ داشتنت؛ بِه موسیقی پناه می برم آپامه عزیزم. 🤍 🪴

وقتی تو نباشی، همۀ پنجره ها بسته می مونه
با زمزمۀ بادِ صبا، حتی قناری نمی خونه

وقتی تو نباشی، دِلها پُرِ درده
شادی نمیشه مهمونِ دِلها، خورشیدِ محبَّت بی تو سرده

ای دِل گِله کم کن، که مسیحا نفسی می رسه از ره
با آینه وُ فانوس، سویِ این خانه کسی می رسه از ره

وقتی تو نباشی، از غصّه میمیرم*
از گِریه میشم ابرِ بهاری، یِک لحظه هم آروم نمی گیرم

یارا دلِ ما را، بِه دو عالم تو پناهی
ما را بود آیا، بِه جُز عشقِ تو گناهی

امشَب بِه امیدی، سرِ راه تو نشستم
تو ماه شَبم شو، کمکم کن بِه نگاهی

وقتی تو رو دارم، بِه کسی دِل نسِپارم*
هر دم نفسم را، بِه هوایِ تو برارم

گفتی که صدام کن، بِه کلامی بِه پیامی
من جُز گُلِ نامت، بِه زبان حرفی ندارم 🌷

پ.ن:

آه از این آهَنگ؛ چِقدر دِلم برایِ این آهَنگ تنگ شده بود؛ آپامِه جانَم که دیگر جایِ خود‌ 🪔

ای عاشِقان ای عاشِقان، هنگامِ کوچ است از جهان
در گوشِ جانم می رسد، طبلِ رحیل از آسمان

این بانگ‌ ها از پیش وُ پس، بانگِ رحیل است وُ جرس
هر لحظه‌ ای نفس وُ نفس، سر می کِشد در لامکان

زین شمع‌ هایِ سرنگون، زین پرده‌ هایِ نیلگون
خلقی عجب آید برون، تا غیب‌ ها گردد عیان

زین چرخِ دولابی تو را، آمد گران خوابی تو را
فریاد از این عمرِ سبک، زنهار از این خوابِ گران

ای دِل سویِ دِلدار شو، ای یار سویِ یار شو*
ای پاسبان بیدار شو، خفته نشاید پاسبان

هر سوی شمع وُ مشعله، هر سوی بانگ وُ مشغله
که امشَب جهانِ حامله، زاید جهانِ جاودان

تو گِل بدی و دِل شدی، جاهل بدی عاقل شدی
آن کو کشیدت این چنین، آن سو کشاند کش کشان

در کف ندارم سنگ من، با کس ندارم جنگ من
با کس نگیرم تنگ من، زیرا خوشم چون گلستان

پس خشمِ من زان سر بود، وز عالمِ دیگر بود
این سو جهان آن سو جهان، بنشسته من بر آستان 🌷

اگر مخیرم کنند، دوباره عاشقِ تو می‌ شوم. 🌷

پ.ن:

دِلم‌ نیومد این آهنگ وُ تنها گوش کنم. 🪴

زان زهرِ چشم، بس که دِلم تلخکام شد
بر کامِ او، شرابِ تمنّا حرام شد

کردم سلام وُ فایده این یافتم که دِل
نومید بعد ازین، زِ جوابِ سلام شد

بیرون نرفت، لذتِ وصلِ تو از دِلم*
هر چند هجر، در صددِ انتقام شد 🌷

آيا شک داری بِه اینکه زيباترين
و با ارزش ترين بانویِ دنيا هستی!؟

و همچنين مهم‌ ترين بانویِ دنیا؟!
آیا شک داری که ورودت بِه قلبم

با شکوه‌ ترين روزِ تاریخِ
و بهترين خبرِ جهان بود؟! 🌷

🟦 من تو را بِه اندازۀ ناکامی ام در داشتنت می خواهم، و می توانم تو را بِه همان اندازه که این کار را رد می کنی داشته باشم؛ لذا می دانم اگر تو را از دست بدهم، دنیایم را از دست می دهم؛ تو همان بانویِ سخاوتمندی، ای زیبایِ سنگدِل؛ و چیزی جُز چشم بِه راه ماندنم در حضور و نبودنت نخواهد بود؛

🟥 دوستت دارم آن سان که در زندگی ام سابقه نداشته دوست بدارم، و جرئتِ گفتنش را دارم؛ آن سان که هیچ انسانِ دیگری قادر بِه انجامش نیست و این چنین باقی خواهم ماند؛ می خواهمت؛ منتظرت می مانم و برخواستن و بِه انتظار نشستنت خواهم ماند، چِرا که حقِ من و گذشته و تنها آیندۀ من است؛ زیرا در آن برایم درخت و ابر و سایه و آفتابِ تابانی هست، و ابرهایی که بخشایش می بارند و ریشه هایی که تن بِه کنده شدن نمی دهند؛ اکنون برایم بنویس و بِگو: با تو می مانم و با هم خواهیم ماند. 🌷

یار را در بر گرفتن، کی فراموشم شود؟؛ کی رود از یادِ کس، چیزی که از بَر می‌ کند! 🌷

🟦 خیلی دربارۀ تو صحبت کردم، بِه تو فکر کردم، تنها بِه خودت؛ و تو باور نمی کنی؛ و تو وقتی شَب هنگام خودم را عذاب می دهم، در مای فر کافه، در کنارِ مردم و تلفن ها و خنده ها حضور داری؛

🟥 سعی کن برایم بنویسی: زیباترین چیزی که در بازگشتم با آن رو بِه رو خواهم شد، نامه ای از تو خواهد بود؛ زیرا می دانم که تو نخواهی آمد؛

آه... عزیزم! 🌷