🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

خاک بودم آب گشتم‌ گِل شدم
عالَمی گُل کردم آخِر دِل شدم

غیرتِ حُسن اقتضایِ شرم داشت
لیلیِ بی‌ پردهٔ مَحمل شدم

تشنه ‌کامِ امن بودم زین محیط
خاک مالیدم به لبْ ساحل شدم

كس مباد آفت نصيبِ امتياز
سوختم تا شمعِ اين محفل شدم

جوهرِ تیغش پرِ طاووس داشت
رنگها گُل ‌کرد تا بِسمِل شدم

نغمه‌ ها دارد مقاماتِ ظهور
او غنا ورزید وُ من سائل شدم

بس که کردم عقدهٔ اوهام جمع
خوشهٔ این کشتِ بی‌ حاصل شدم

در من وُ او غیرِ حق چیزی نبود
فرقی اندیشیدم وُ باطل شدم

همچو اشکم لغزشی آمد به پیش
گامِ اوّل مَحرمِ منزل شدم

ناخنِ تدبیر پیدا کرد وهم
بیدل اکنون عقدهٔ مشکل شدم 🕯

رِندان سلامت می‌ کنند، جان را غلامت می‌ کنند
مستی زِ جامت می‌ کنند، مستان سلامت می‌ کنند

در عِشق گشتم فاش‌ تر، وز هَمگِنان قلّاش‌ تر
وز دلبران خوشباش‌ تر، مستان سلامت می‌ کنند

غوغایِ روحانی نگر، سیلابِ طوفانی نگر
خورشیدِ ربّانی نگر، مستان سلامت می‌ کنند

افسون مرا گوید کسی، توبه زِ من جوید کسی
بی پا چو من پوید کسی، مستان سلامت می‌ کنند

ای آرزویِ آرزو، آن پرده را بردار زو
من کس نمی‌ دانم جُز او، مستان سلامت می‌ کنند

ای ابرِ خوش‌ باران بیا، وی مستیِ یاران بیا
وی شاهِ طرّاران بیا، مستان سلامت می‌ کنند

حیران کن وُ بی‌ رنج کن، ویران کن وُ پُر گنج کن
نقدِ ابد را سَنج کن، مستان سلامت می‌ کنند

شهری زِ تو زیر وُ زبر، هم بی‌ خبر هم باخبر
وی از تو دِل صاحب‌ نظر، مستان سلامت می‌ کنند

آن میرِ مَه‌ رو را بگو، وان چَشم جادو را بگو
وان شاهِ خوش‌ خو را بگو، مستان سلامت می‌ کنند

آن میرِ غوغا را بگو، وان شور وُ سودا را بگو
وان سروِ خضرا را بگو، مستان سلامت می‌ کنند

آنجا که یک با خویش نیست، یک مست آنجا بیش نیست
آنجا طریق وُ کیش نیست، مستان سلامت می‌ کنند

آن جانِ بی‌ چون را بگو، وان دامِ مجنون را بگو
وان دُرّ مکنون را بگو، مستان سلامت می‌ کنند

آن دامِ آدم را بگو، وان جانِ عالم را بگو
وان یار وُ همدم را بگو، مستان سلامت می‌ کنند

آن بحرِ مینا را بگو، وان چشمِ بینا را بگو
وان طورِ سینا را بگو، مستان سلامت می‌ کنند

آن توبه‌ سوزم را بگو، وان خِرقِه‌ دوزم را بگو
وان نورِ روزم را بگو، مستان سلامت می‌ کنند

آن عیدِ قربان را بگو، وان شمعِ قرآن را بگو
وان فخرِ رِضوان را بگو، مستان سلامت می‌ کنند

ای شه حسام‌ الدینِ ما، ای فخرِ جمله اولیا
ای از تو جان‌ ها آشنا، مستان سلامت می‌ کنند 🌷

اِی یوسفِ خوش‌ نامِ ما، خوش می‌ روی بر بامِ ما
ای دَر شکسته جامِ ما، ای بَر دَریده دامِ ما

ای نورِ ما، ای سورِ ما، ای دولتِ منصورِ ما
جوشی بِنِه در شورِ ما، تا مِی شَوَد انگورِ ما

ای دلبر وُ مقصودِ ما، ای قبله وُ معبودِ ما
آتش زدی در عودِ ما، نَظّاره کُن در دودِ ما

ای یارِ ما، عیّارِ ما، دامِ دلِ خَمّارِ ما
پا وامَکش از کارِ ما، بِستان گِرو دَستارِ ما

در گِل بِمانده پایِ دِل، جان می‌ دهم چِه جایِ دل
وَز آتشِ سودایِ دِل، ای وایِ دِل، ای وایِ ما 🌷

خاک بودم، آب گشتم‌، گِل شدم*
عالمی گُل کردم، آخِر دِل شدم

غیرتِ حُسن اقتضایِ شرم داشت
لیلی‌ِ بی‌ پردۀ محمل شدم

تشنه ‌کامِ امن بودم زین محیط
خاک مالیدم بِه لب ساحل شدم

کَس مباد آفت نصیبِ امتیاز
سوختم تا شمعِ این محفل شدم

جوهرِ تیغش پرِ طاووس داشت
رنگ‌ ها گُل ‌کرد، تا بِسمِل شدم

نغمه‌ ها دارد مقاماتِ ظهور
او غنا ورزید وُ من سائل شدم

بس که کردم عقدۀ اوهام جمع
خوشۀ این کِشتِ بی‌ حاصل شدم

در من وُ او غیرِ حقّ چیزی نبود
فرقی اندیشیدم وُ باطل شدم

همچو اشکم لغزشی آمد بِه پیش
گامِ اوّل مَحرمِ منزل شدم

ناخنِ تدبیر پیدا کرد وهم
بیدل اکنون عقدۀ مشکل شدم 🕯

پ.ن:

کشتزارِ عالم از چشم تَر ما خرَّم است
در زمانِ ما ندارد، حاجتی دهقان بِه ابر

آستین از گریۀ من، حلقۀ گرداب شد
می شود دریا چو بگذارد کسی دامان بِه ابر (سیدای‌ نسفی) 🖤

پ.ن۲:

تا ماه 🌙 رسیده آهم امشَب
آه ار نرسد بِه ماهم امشَب

بی ماهِ رُخش نخفته چَشمم
ای ماه 🌙 توئی گواهم امشَب

دیشب زِ تو دیده ام نگاهی
در حسرتِ آن نگاهم امشَب

مرغِ سحری رفیق نالید
از نالهٔ صبحگاهم امشَب

┄┅─═◈═─┅┄

هر کس که محوِ رویِ تو باشد بِه روز وُ شَب
کی آگه است ماه چِه وُ آفتاب چیست

يك بوسه بیش نیست سؤالِ من از درت
با من بِه تلخی از لبِ شیرین جواب چیست (رفیق اصفهانی) 🖤

زاهدِ خلوت نشین دوش بِه میخانه شد
از سرِ پیمان بِرَفت با سرِ پیمانه شد

صوفیِ مجلس که دی جام وُ قدح می‌ شکست
باز بِه یِک جرعه می، عاقل وُ فرزانه شد

شاهدِ عهدِ شباب آمده بودش بِه خواب
باز بِه پیرانه سر عاشِق وُ دیوانه شد

مُغْبَچه‌ ای می‌ گذشت راهزنِ دین وُ دِل
در پِی آن آشنا از همه بیگانه شد

آتشِ رُخسارِ گُل خرمنِ بلبل بسوخت*
چهرهٔ خندانِ شمع آفتِ پروانه شد

گِریهٔ شام وُ سحر شُکر که ضایع نگشت*
قطرهٔ بارانِ ما گوهرِ یکدانه شد

نرگسِ ساقی بِخوانْد، آیتِ افسونگری
حلقهٔ اورادِ ما مجلسِ افسانه شد

منزلِ حافظ کنون بارگهِ پادشاست*
دِل بَرِ دِلدار رفت، جان بَرِ جانانه شد 🌷

پ.ن:

در دلتَنگیِ تو عاقبت خواهم مُرد آپامه، ای صاحبِ خَنده‌ هایِ زیبا 🖤

مدامم مست می‌ دارد نسیمِ جَعدِ گیسویت*
خرابم می‌ کند هر دَم، فریبِ چشمِ جادویت

پس از چندین شکیبایی شَبی یا رب توان دیدن*
که شمعِ دیده افروزیم در محرابِ ابرویت

سوادِ لوحِ بینش را عزیز از بهرِ آن دارم
که جان را نسخه‌ ای باشد زِ لوحِ خالِ هندویت

تو گر خواهی که جاویدان جهان یکسر بیارایی
صبا را گو که بردارد زمانی بُرقِع از رویت

و گر رسمِ فنا خواهی که از عالم براندازی
برافشان تا فرو ریزد هزاران جان زِ هر مویت

من وُ بادِ صبا مِسکین دو سرگردانِ بی‌ حاصل*
من از افسونِ چَشمت مست وُ او از بویِ گیسویت

زهی همّت که حافظ راست از دنیی وُ از عقبی*
نیاید هیچ در چَشمش بِه جُز خاکِ سرِ کویت 🌷

سلطانِ منی سلطانِ منی*
و اندر دِل وُ جان ایمانِ منی

در من بدمی من زنده شوم*
یِک جان چِه بود صد جانِ منی

نان بی‌ تو مرا زهرست نه نان*
هم آب ِمنی هم نانِ منی

زهر از تو مرا پازهر شود*
قند وُ شکرِ ارزانِ منی

باغ وُ چمن وُ فردوسِ منی*
سرو وُ سمنِ خندانِ منی

هم شاه منی هم ماه منی*
هم لعلِ منی هم کانِ منی

خاموش شدم شرحش تو بگو*
زیرا بِه سخن برهانِ منی 🌷

یاران ره عِشق، منزل ندارد
این بحرِ مواج، ساحل ندارد

بذرِ غمِ عِشق، در مزرعِ دِل
جُز درد وُ محنت، حاصل ندارد

عِشق است کاری مشکل، که عالم
کاری بدینسان، مشکل ندارد

باری که حملش، ناید زِ گردون
جُز ما ضعیفان، حامل ندارد

چون ما نباشیم، مجنون که لیلی
غیر از دلِ ما، محمل ندارد

چون ما نگردیم، پروانه کانشمع
جُز مجلسِ ما، محفل ندارد

مقتول عِشق است، خود قاتلِ خویش
این کشته در حشر، قاتل ندارد

هر کس نبندد، بر دِلبری دِل
یا آدمی نیست، یا دِل ندارد

با چشمِ حق بین، نقشِ جهان بین
این نقشِ حق است، باطل ندارد

جانِ صغیر است، بینایِ جانان
از دیده یی کان، حایل ندارد 🌷