🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

تا درآیی زِ دَرَم چَشم بِه راهم هر شَب
برنخیزد زِ درِ خانه نگاهم هر شَب

می‌ کشم منّتِ شَب بهرِ تو ای صبحِ امّید
ورنه باز است رهِ شامِ سیاهم هر شَب

تنِ رنجور وُ دلِ خسته کجا می‌ بردم
گر نمی‌ داد خیالِ تو پناهم هر شَب

همنشینِ غَم وُ همخانۀ دردم هر روز
همدمِ ناله وُ همخوابۀ آهم هر شَب*

سعی در کیفرِ من چند، که پا تا سرِ خویش
شستم از اشک وگر بود گناهم هر شَب

خواستم دِل زِ تو بردارم وُ گیرم رهِ خویش
زُلفِ شبرنگِ تو شد ظلمتِ راهم هر شَب

ماهِ پرتو تویی ای پرتوِ مه پیشِ تو خوار
چِه ثمر بی‌ رُخت ای ماه زِ ماهم هر شَب 🌷

پ.ن:

اینجا شَب تمامی ندارد
مثلِ شهرهایِ قطبی

یا بِه چَشمهایت فکر می کنم
یا بِه موهایت؛ یا بِه رویِ ماهت (احمد دریس) 🖤

پ.ن۲:

شَبی بِه خلوتِ پُر ماهتابِ من بگذر
زِ کوچه‌ هایِ گُل افشانِ خوابِ من بگذر

چو شبنمی تو بِه گلبرگِ بسترم بنشینی
زِ باغ هایِ تَرِ عطرِ نابِ من بگذر (منوچهر آتشی) 🖤

پ.ن۳:

➖ بِه چِه گناهی کُشته شدی؟
➕ دوستش داشتم!

➖ و چطور؟
➕ حرفِ سردی؛ بِه قلبم شلیک کرد. 🕯

رنجِ عِشق اَر برده‌ ای، از روزگارِ ما مپرس*
روزِ هجر اَر دیده‌ ای، از شامِ تارِ ما مپرس

می‌ رود عمری که در غمخانۀ عجز وُ نیاز*
چَشم بر در مانده‌ ایم، از انتظارِ ما مپرس

تا نشان زآن بی‌ نشان جوییم، چون پیکِ صبا*
خانه بر دوشیم، از شهر وُ دیارِ ما مپرس

تا مگر روزی نشیند گَردِ ما بر دامنش*
خاکِ ره کردیم خود را، از غبارِ ما مپرس

چشمِ بی‌ نوریم، فرقِ روز وُ شَب از ما مخواه*
شاخِ خشکیم، از خزان وُ از بهارِ ما مپرس

منتهایِ عزّتِ ما حاصل از بی‌ عزّتی‌ ست
ذلّت اینجا دولت است، از اعتبارِ ما مپرس

هر کجا شاخِ گُلی همرنگِ خون روید زِ خاک*
کُشتۀ عِشقی‌ ست مدفون، از مزارِ ما مپرس

نیستی رُجحان بِه هستی دارد اَندر کیشِ ما
ای اسیرِ حرص! از دار وُ ندارِ ما مپرس

از کلیمم این غزل سرمشق‌ شد پرتو! که‌ گفت*
دیده را کردی سفید، از انتظارِ ما مپرس 🌷

پ.ن:

دیده را کردی سفید از انتظارِ ما مپرس
صبحِ ما را دیدی از شبهای تارِ ما مپرس

می‌ دهد طُغیانِ اشکِ ما خبر از شورِ عِشق
گُل بِه دامن بنگر وُ از خار خارِ ما مپرس (کلیم کاشانی) 🖤

حدیثِ حُسنِ تو بی‌ کمّ‌ وُ کاست باید گفت*
تو خوب‌ تر زِ مَهی، حرفِ راست باید گفت

تو را بِه سرو مَثل می‌ زنند وُ این گفتار*
اگر چِه پیشِ قَدَت نارساست، باید گفت

بِه خاکِ راهِ تو ای دوست، توتیا گویند*
بلی! بِه پایِ تو گر آشناست، باید گفت

رسد بِه گوشِ تو تا التماسِ اهلِ نیاز*
و گر بِه قاصدِ بادِ صباست، باید گفت

بِه کنجِ لعلِ تو جا کرده خال وُ ممکن نیست*
نهفتنش، که سخن چون بِه‌ جاست باید گفت

زبانِ عِشق نیفتد بِه بندِ علمِ کلام*
در این مکالمه دِل هر چِه خواست، باید گفت

غزل بِه سبکِ دگر نیست دلنشین پرتو!*
اگر بِه طرزِ خوشِ صائب است، باید گفت 🌷

بی سبب هرگز کسی، نمی گردد یارِ کسی
یار بسیار است، تا گرم است بازارِ کسی

تا توانی سایۀ دیوارِ خود را بیش کن
تا نگردی سایه جوی، پایِ دیوارِ کسی

بر مشامِ خلق گُل شو، در گُلستانِ جهان*
ور ندانی گشت گُل، باری مشو خارِ کسی

پرتوِ خورشید یکسان است، بر گیتی مباش*
بهرِ نفعِ دیگری، در فکرِ آزارِ کسی

مردمی را، باری از دوشِ رفیقان بارگیر
ور نمیگیری، نباید بود سر بارِ کسی 🌷

پ.ن:

یار جستم که غَم، از خاطرِ غَمگین ببرد

نه که جان کاهد وُ دِل خون کند وُ دین ببرد. (جسمی همدانی) 🖤