🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

تیرت گذشت از تنِ همچون هلالِ من
این هم گذشت، فکرِ دگر کن به حالِ من

از هر شکافِ پهلویم آتش زبانه زد
شهبازِ اوجِ عِشقم وُ این است بالِ من 🌷

پ.ن:

زِ دوزخ است چه پروا نیازمندِ ترا؟
که ساخت شعله سویدایِ دِل سپندِ ترا

به بی قرارِ تو دوزخ چه می تواند کرد؟
که آتش است بهارِ طَرَب سپندِ ترا (صائب تبریزی) 🖤

پ.ن۲:

فقط، تو را می‌ خواهم با هر ذرّه از وجودم، آپامه 🖤

کارِ بتی به قصدِ من چشم سیاه کردن است
کُشت مرا به یک نگاه، این چِه نگاه کردن است

باز به حشمتی عجب می‌ گذرد بر این گدا
کی منِ دردمند را زَهرۀ آه کردن است

هر قدمی که می‌ نهد راه به جان همی‌ کند
وای چِه پا نهادن است، آه چِه راه کردن است

بادۀ ناب در قدح، رویِ نگار در نظر
هر چِه کسی جُز این کند، عمر تباه کردن است

کارِ دگر به جُز گنه در همه عمر کی کنم
خوردن اگر زِ لعلِ تو بوسه گناه کردن است

سوزشِ عِشق در درون، چیست نهفته داشتن
پارۀ آتشی نهان در دلِ کاه کردن است

رفت شهیدی از جهان، عاشِق وُ سُرخ‌ رو بُرون
سبزِ مرا چِه حاجتِ جامه سیاه کردن است 🌷

دِل وُ جانِ من گلستان شده از خیالِ رویش*
نَزَنَم نفس مبادا که بَرَند خلق بویش

به خیالِ خود درآرم رُخِ یار وُ چَشم پوشم
که زِ چشمِ خویش خواهم نگرم نهفته رویش

زِ غلوی کج‌ کلاهان به سراش چون درآیم
که زِ رَخشِ تاجداران نبُوَد گذر به‌ سویش

صفتِ کمالِ حُسنش به‌ هزار گونه گویم
نفسم زِ بیم ناید چو رسَم به وصفِ خویَش

چو نیافتم وصالش، به‌ فراق خو گرفتم
چه شدی اگر نبودی به‌ دلِ من آرزویش

بوَدم دو دیده حیران به‌ رُخش چو جان ببازم
دمِ مرگ هم نبندم نظر از رُخِ نکویش

چه عجب که جان سپارد به نظاره‌ ای شهیدی
نرسیده زخمِ تیغِ تو هنوز بر گلویش 🌷

این چِه پیچیدنِ دستار وُ بِه سر بر زدن است
وین چِه رُخساره وُ آتش بِه جهان در زدن است

این چِه مژگانِ دراز است وُ بِه هم چَشم زدن
نیست بر هم زدنِ چَشم، که خنجر زدن است

مجلس‌ آراییِ تو در زده آتش بِه دِلم
این چِه مِی خوردن وُ زانو زدن وُ سر زدن است؟

کج نهادن کُله وُ مست بِه میدان رفتن
قصدِ ما کردن وُ بر صد صفِ لشکر زدن است

خنجرِ کین بِه دلِ من زدن وُ از سرِ ناز
دیدن اندر دگری، خنجرِ دیگر زدن است

ساغرِ مِی که زِ دستِ دگران مِی‌ نوشی*
خوردنِ خونِ شهیدی‌ ست، نه ساغر زدن است 🌷

بِه گمان، زِ رشک، میرم، که بوَد در انتظارش
بِه سرِ رَهش، سواری، که عنان ‌کشیده بینم!

حسدم کُشد، که ترسم زِ پی‌ اش دویده باشد
بِه رهش، بِه رویِ هرکس، عرقی دویده بینم! 🌷

بر‌ خاکِ شهیدی بنویسید بِه‌ خونش: از یار جُدا مانده وُ بیچاره وُ تنها! 🕯

پ.ن:

بعدِ مُردن بِه سرِ تربتِ من بنویسید

ک‍این عجب سوختۀ بی‌ سر وُ پایی بوده‌ ست! (هلالی جغتایی) 🖤

پ.ن۲:

در زیرِ زمین یافته شد گُم‌ شدۀ ما

بر لوحِ مزارم، بنویسند همین را! (عالی شیرازی) 🖤

بِه دلِ شکستهٔ من نکنی نظّاره هرگز
نبوَد میِ سلاطین بِه سفال پاره هرگز

زِ لبت بِه بوسه‌ ای کن دلِ من تسلّی از خود
نی‌ ام آن گدا که چیزی طلبم دوباره هرگز

زِ عدم شهیدی آمد بِه وجود اشک‌ ریزان*
بِه جهان کسی نیامد بِه چنین ستاره هرگز 🕯

رقیبا زِ آتشِ رویش، منِ مهجور می‌ سوزم؛ نمی‌ سوزی تو از نزدیک وُ من از دور می‌ سوزم. 🌷

زِ هجران بس که دارد آرزویِ مرگِ خود عاشِق؛ نوایِ نوحه ای گر بشنود جایی، شگون گیرد. 🌷

تیرت گذشت، از تنِ همچون هلالِ من
این هم گذشت، فکرِ دگر کن بِه حالِ من

از هر شکافِ پهلویم، آتش زبانه زد
شهبازِ اوجِ عِشقم وُ این است بالِ من 🌷

می‌ خَلَد در جانِ من خاری از آن گُل، چون کنم؟
خارخارِ جان، نه خارِ پاست تا بیرون کنم

ذرّه‌ یی از مهربانی، چون نگنجد در دِلش،
من که یِک‌ سر مِهر گشتم، در دِلش جا چون کنم؟

تا نمانَد جا برایِ مِهرِ او در هیچ دِل،
در جهان هرجا دِلی باشد، زِ ناله خون کنم

آشنا ناگشته با او فکرِ جان بایِست کرد،
کی بِه جائی می‌ رسد، فکری که من اکنون کنم؟

می‌ نهم بر داغِ عِشقش، مرهم از اندازه بیش
تا شود دردم فزون‌ تر، داغ را افزون کنم

عاشِقم، با طعنه خوش دارم، ازان باشم بِه شهر،
کی زِ بی‌ تابی بِه صحرا روی، چون مجنون کنم

من شهیدیِ بِه‌ خون آغشته‌ ام از تیغِ عِشق
نیستم رعنا که بر تن، جامهٔ گلگون کنم. 🌷

خوش آن شَبی که، در آغوش گیرمش تا روز؛ بِه زیرِ پهلویِ او، دستِ من بِه خواب رود 🌷

پ.ن:

خوشا شَبی که، بِه آرامگاه من باشی؛

من آسمانِ تو باشم، تو ماه من باشی. (فروغی بسطامی) ❤️

دل وُ جانِ من، گُلستان شده از هوایِ رویش
نزنم نفس، مبادا شنوند خلقْ بویش

بِه خیالِ خود درآرم رُخِ یار وُ چَشم پوشم
که زِ چشمِ خویش خواهم نگرم نهفته سویش

مست اگر در خواب بینم یِک شَبش
بوسمش چندان، که درد آید لبش 🌷

پ.ن:

اینک آن دست‌ هایِ اطمینان بخش را فقط در رویاها می‌ توانم ببوسم. (جوزپه اونگارتی) 💚

خوش آن زمان که نکویان کُنند، غارتِ شهر؛ مرا تو گیری وُ گویی که این، اسیرِ من است. 🌷

زِ بهرِ آن که دگر بار، قاتلش باشی؛ شهیدِ عشقِ تو محتاج شد، بِه جانِ دگر 🌷

زمانه بر سرِ آزارِ ماست، خویِ تو دارد؛ همین سزاست، کسی را که آرزویِ تو دارد. 🌷

زنده‌ ام بی تو، می‌ کُشم خود را؛ این‌ چنین زیستن، نمی‌ خواهم. 🌷