🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

هرگز از گردشِ ایّام، دِل‌ آزرده مباش؛ بامدادیست پی هر شبِ تاری، آری! 🌷

🟦 گوشه‌ نشینی، ملازم با معرفت و یا موجبِ آن نیست، ولی کسی که می‌ خواهد اهلِ معرفت شود، باید معاشرتش را مخصوصا با اهلِ غفلت و اهلِ دنیا کم کند و فرشِ هر مجلسی نباشد؛

🟥 و کارِ شبانه روزیِ او، در مجالسِ بیهوده صرف نشود و از معاشرت هایِ بیهوده و بی مغز تا می‌ تواند اجتناب نماید و طوری نشود که با همه و در هر مجلسی حاضر شود؛

🟪 هم چنین برایِ کسی که می خواهد اهلِ معرفت شود، لازم است در خوردنِ حتی حلال، میانه‌ رو باشد و افراط نکند و شِکمو و پُرخور نباشد، بلکه تا گرسنه نشده سرِ سفره حاضر نشود و تا اشتها دارد، دست از غذا خوردن بر دارد و از لحاظِ خواب و سخن گفتن نیز باید حدِّ اعتدال را مراعات نماید. 🌷

🟦 پنج چیز را پیش از پنج چیز غنیمت بشمار، جوانی‌ ات را پیش از پیری؛ معنایِ این بیتِ خواجه حافظ چیست که می‌ گوید: نوبهار است، در آن کوش که خوش‌ دِل باشی، که بسی گُل بدمد باز و تو در گِل باشی؛

🟥 نوبهار کنایه از ایّامِ جوانی و نشاطِ زندگیِ انسانی است. خواجه در این بیت بِه سالک خطاب می‌ کند که دورانِ جوانی را پیش از فرارسیدنِ فصلِ کهولت و فرسودگی و پیری مغتنم شمار که همیشگی نیست؛ و روزگارِ عمر و حیات را پیش از حلولِ موت و نیز خود را دریاب که همیشه نیستی و قدمِ همّتی در راه رسیدن بِه کمالات و حیاتّ طیبۀ دیدارِ حضرتِ حق که بِه منظورِ آن آفریده شده‌ ای، بردار.

🟩‌ چنان که در روایت می‌ فرماید: پنج چیز را پیش از پنج چیز غنیمت بشمار: جوانی ات را پیش از پیری و زنده بودنت را پیش از مرگ و کوشش کن تا با ذکر و مراقبه و توجه بِه حضرتِ حق سبحانه و انس با او اضطراب و غفلت و نگرانیِ باطنی را زدوده و بِه خوش‌ دِلی و آرامش و اطمینانِ قلبی بِه حیاتِ طیبه، جوار و دیدار حضرتِ حق راه یابی؛ که: هان تنها بِه یادِ خدا دِلها آرام می گیرد. 🌷

وقتی‌ گِره‌ های‌ کور بِه‌ شما‌ هجوم‌ آورد، با ذکرِ صلوات‌ سِیلی‌ راه‌ بیندازید تا تمام‌ِ مشکلات‌ را‌ با خود ببرد. 🌷

عیبِ رندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزه سرشت
که گناهِ دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم وُ گر بد تو برو خود را باش
هر کسی آن دِرَوَد عاقبتِ کار، که کِشت

همه کس طالبِ یارند چِه هشیار و چِه مست*
همه جا خانهٔ عِشق است چِه مسجد چِه کِنِشت

سرِ تسلیمِ من وُ خشتِ درِ میکده‌ ها
مدعی گر نکند فهمِ سخن، گو سر وُ خِشت

ناامیدم مکن از سابقهٔ لطفِ ازل
تو پسِ پرده چِه دانی که که خوب است وُ که زشت

نه من از پردهٔ تقوا بِه درافتادم وُ بس
پدرم نیز بهشتِ ابد از دست بهشت

حافظا روزِ اجل گر بِه کف آری جامی
یِک سر از کویِ خرابات بَرَندَت بِه بهشت 🌷

پ.ن:

🍀 خطاطی زیبای علامه طباطبایی ره (شعر حافظ) 🍀

دوش که غَم پردۀ ما می درید
خارِ غَم اندر دلِ ما می خلید

در برِ استادِ خرد پیشه ام
طرح نمودم غَم وُ اندیشه ام

کاو بِه کف آیینه تدبیر داشت
بختِ جوان وُ خردِ پیر داشت

پیرِ خرد پیشه وُ نورانی ام
بُرد زِ دِل، زنگِ پریشانی ام

گفت که در زندگی آزاد باش
هان گذران است جهان شاد باش

رو بِه خودت نسبتِ هستی مده
دِل بِه چنین مستی وُ پستی مده

زآنچه نداری، زِ چِه افسرده ای
وز غَم وُ اندوه، دِل آزرده ای

گر ببرد ور بدهد دستِ اوست*
ور ببرد ور بنهد ملکِ اوست

ور بکِشی ار بکُشی دیوِ غَم
کج نشود دستِ قضا را قلم

آنچِه خدا خواست همان می شود*
وآنچِه دلِت خواست نه آن می شود 🌷

تصویری نادر از کودکی علامه طباطبایی و برادرشان سید محمّد حسن آقا الهی طباطبایی (ره)

همی گویم وُ گفته ام بارها، بود کیشِ من مهرِ دِلدارها
پرستش بِه مستی است در کیشِ مهر، برون اند زین جرگه هشیارها

بِه شادی وُ آسایش وُ خواب وُ خور، ندارند کاری دِل افگارها
بِه جُز اشکِ چَشم وُ بِه جُز داغِ دِل، نباشد بِه دست گرفتارها

کشیدند در کویِ دِلدادگان، میانِ دِل وُ کام، دیوارها
چِه فرهادها مُرده در کوهها، چِه حلاجها رفته بر دارها

چِه دارد جهان جُز دِل وُ مهرِ یار، مگر توده هایی زِ پندارها
ولی رادمردان وُ وارستگان، نبازند هرگز بِه مردارها

مهین مهر ورزان که آزاده اند، بریزند از دامِ جان تارها
بِه خونِ خود آغشته وُ رفته اند، چِه گُلهای رنگین بِه جویبارها

بهاران که شاباش ریزد سپهر، بِه دامانِ گلشن زِ رگبارها
کشد رخت، سبزه بِه هامون وُ دشت، زند بارگه، گُل بِه گلزارها

نگارش دهد گلبنِ جویبارها، در آیینۀ آب، رخسارها
رود شاخِ گُل در برِ نیلُفر، برقصد بِه صد ناز گلنارها

دَرَد پردۀ غنچه را بادِ بام، هزار آورد نغزِ گفتارها
بِه آوایِ نای وُ بِه آهنگِ چنگ، خروشد زِ سرو وُ سمن، تارها

بِه یادِ خم ابرویِ گُل رُخان، بکش جامِ در بزمِ می خوارها
گره از رازِ جهان باز کن، که آسان کند باده، دشوارها

جُز افسون وُ افسانه نبود جهان، که بستند چشمِ خشایارها
بِه اندوه آینده خود را مباز، که آینده خوابی است چون پارها

فریبِ جهان مخور زینهار، که در پایِ این گُل بود خارها
پیاپی بکش جام وُ سرگرم باش، بهل گر بگیرند بیکارها 🌷

مهرِ خوبان، دِل وُ دین از همه بی پَروا بُرد
رُخِ شَطرنج نبُرد، آنچِه رُخِ زیبا بُرد

تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت
از سَمَک تا بِه سُهایش، کششِ لیلی بُرد

من بِه سرچشمۀ خورشید، نه خود بُردم راه*
ذرّه یی بودم وُ مهرِ تو، مرا بالا بُرد

من خَس بی سر وُ پایم، که بِه سیل افتادم
او که می رفت، مرا هم بِه دلِ دریا بُرد

جامِ صَهبا زِ کجا بود، مگر دستِ که بود
که درین بزم بگردید وُ دلِ شیدا بُرد؟

خَمِ ابرویِ تو بود وُ کفِ مینویِ تو بود
که بِه یِک جلوه زِ من، نام وُ نشان یکجا بُرد

خودت آموختِیَم مهر وُ خودت سوختِیَم
با برافروخته رویی که، قرار از ما بُرد

همه یاران بِه سرِ راه تو بودیم ولی
خمِ ابروت مرا دید وُ زِ من، یغما بُرد

همه دِل باخته بودیم وُ هراسان که غَمت*
همه را پشتِ سر انداخت، مرا تنها بُرد 🌷