🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

روح در تن می‌ دمد بادِ بهاری غنچه را
می‌ رسد گویا زِ طَرْفِ روضۀ خُلدِ بَرین

یعنی از خاکِ حریمِ روضۀ شاهِ نجف*
گُلبنِ باغِ حقیقت، سروِ بستانِ یقین

حیدرِ صَفدر، شَه عنبر کش خیبر گشا*
سرورِ غالب، سَرِ مردان، امیرالمومنین

تا چرا خود را نمی‌ بیند زِ نامش سَر فراز
رخنه‌ ها در سینه کرد از رشکِ عینش حرفِ سین

کیست کو سرکردۀ سَر شد بدورِ عدلِ او
کش زِ سَر نگذشت حرفِ ناامیدی همچو شین 🌷

پ.ن:

از مهرِ علی طینتِ هر کس که سرشت
هر چند بود منزلِ او دیر وُ کِنِشت

در دوزخ اگر درآورندش بِه مَثَل
جا گرم نکرده می بَرندش بِه بهشت (طاهر قزوینی) ❤️

پ.ن۲:

ای حیدرِ شهسوار! وقتِ مَددست
ای زبدهٔ هشت‌ وُ چار! وقتِ مَددست

من عاجزم از جهان وُ دشمن بسیار
ای صاحبِ ذوالفقار! وقتِ مَددست (ابوسعید ابوالخیر) ❤️

🔹 جابر بن عبدالله گوید: امیرالمومنین على (ع) در جنگ با یهودیانِ خیبر، دربِ قلعه را روىِ دست بلند کرد، و مسلمانان دسته دسته از رویِ آن عبور کردند و واردِ قلعه شده و آن را فتح کردند، و سپس خواستند آنرا برایِ امتحان بلند کنند که چهل نفری توانستند آنرا حمل کنند. منبع: مصنف ابن أبی شيبة، نویسنده: ابن أبی شيبة، جلد ۶ صفحه ۳۷۴

🔹 نبردِ لشکرِ اسلام بِه فرماندهی رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم با یهودیانِ خائن و پیمان‌ شکنِ مدینه که منجر بِه فتحِ قلعه خیبر بِه دستِ حضرت امیرالمؤمنین علی علیه‌ السلام و نابودیِ یهود در آن منطقه گردید.

🌸 نگاره‌ ای از غزوه خیبر 🌸

گر کُنَد رویِ تو روشن شبِ یلدایِ 🍉 مرا*
مِهر در دیده کشد سُرمۀ شبهایِ مرا

گر فتد پرتوِ رُخسارِ تو در ساغرِ مِی
جدولِ نور کند چون مُژه رگهایِ مرا

بلبلانِ چمن از تنگدلی خاموشند
بِه گلستان برسانید غزلهایِ مرا

روزِ شوریدگی‌ ام آینۀ حشر نماست
می‌ توان دید در او صورتِ فردایِ مرا

بر دلِ نازکِ من بار بُوَد دیدنِ گُل
رنگِ مِی می‌ شکند ساغر وُ مینایِ مرا 🌷

بِه یِک شَب دوری از کویت توان دانست احوالم
که مدّی از برایِ امتحانِ خامه بس باشد

چِه بنویسم بِه کاغذ قصهٔ شب‌ هایِ هجران را
اگر داری سوادی، پیچ‌ وُ تابِ نامه بس باشد 🕯

پ.ن:

بِه صد چاکِ جگر آهی نجست از سینۀ تنگم

درِ زندان شکست امّا نشد آزاد محبوسی (بیدل دهلوی) 🖤

پ.ن۲:

زآنم بِه گلو گِریه گره کرد نفس را

تا دردِ دلِ خویش نگویم همه کس را (ملولی) 🖤

خونِ من گیراست، می‌ ترسم که بعد از کُشتنم؛ پاک نتوانی نمودن، تیغِ خون‌ آلود را 🕯

داشت هرکس غصّه‌ ای زین‌ پیش امروز از من است؛ وارثم گویا من این غمهایِ صاحب‌ مُرده را. 🕯

یادِ او در دِلم، از دیدۀ تر آگه نیست؛ خفته در خانه چِه داند، که برون باران است. 🌷

گر کُنَد رویِ تو روشن شبِ یلدایِ 🍉 مرا
مِهر در دیده کشد سرمۀ شبهایِ مرا

گر فتد پرتوِ رُخسارِ تو در ساغرِ مِی
جدولِ نور کند چون مژه رگهایِ مرا

بلبلانِ چمن از تنگدِلی خاموشند
بِه گلستان برسانید غزلهایِ مرا

روزِ شوریدگی‌ ام آینۀ حشرنماست
می‌ توان دید در او صورتِ فردایِ مرا

بر دلِ نازکِ من بار بُوَد دیدنِ گُل
رنگِ می می‌ شکند ساغر وُ مینایِ مرا. 🌷

سویم گذری شبَی، عجب نیست؛ یِک شَب مه من، هزار شَب نیست. 🌷

پ.ن۱:

بی رویِ دِلفروزت، ما را سرِ طرب نیست؛

با ما شَبی بسر کن، یِک شَب هزار شَب نیست. (نصیبی شیرازی) 🕯

پ.ن۲:

هر چند کلبهٔ ما، جایِ تو نوش لب نیست؛

با ما شَبی بِه روز آر، یِک شَب هزار شَب نیست. (هاشمی قمی) 🪔

پ.ن۳:

هر تارِ زُلفِ جانان، باشد شبِ درازی؛

کو آنکسی که می‌ گفت: یِک شَب هزار شَب نیست؟ (غیاث شیرازی) 🕯

پ.ن۴:

با ما شَبی بِه روز آر، روزی بِه ما بِه شَب کن؛

یِک روز نیست صد روز، یِک شَب هزار شَب نیست. (صائب تبریزی) 🪔

پ.ن۵:

گر تار زُلفِ او را گفتیم شَب، عجب نیست؛

دیگر نمی‌ توان گفت، یِک شَب هزار شَب نیست. (وحید قزوینی) 🕯

پ.ن۶:

در انتظارِ وصلت شَبها بِه روز بُردم؛

با ما شَبی بِه روز آر، یِک شَب هزار شَب نیست. (گلچین معانی) 🪔

بِه هر عنوان که باشد، از تو کامِ خویش می‌ گیرم؛ تو را یا خونِ من، یا دستِ من، در گردن است امشَب. 🌷

از تو دارند، گُل وُ غنچه وُ آهو وُ مسیح؛ خوش‌ لبی، خوش‌ دهنی، خوش‌ نگهی، خوش‌ سخنی. 🌷

با یارِ خویش، همچو قلم با زبانِ دِل؛ گفتیم بی ‌صدا وُ ندا، یِک کتابْ حرف. 🌷

ندیده‌ ام بِه جهان، کشوری چو شهرِ خیال؛ چِه عالمی‌ ست، که پیوسته یار با یار است. 🌷

فریبِ الفتِ مردم مخور، که چون شَب وُ روز؛ رفیقِ یکدگر وُ خصمِ جانِ یکدگرند. 🪔

شَب‌ ها سیاه‌ پوشند، میرد اگر چِراغی؛ بیچاره دِل که هرگز، مرگش عزا ندارد! 🌷

دردا که جانِ زارم، از ضعف وُ ناتوانی؛ در حبسِ جاودان ماند، چون رازِ بی‌ زبان‌ ها. 🌷

بُوَد خموشیِ دائم، پیامِ اوّلِ عِشق
خبر نداشتن از خود، کلامِ اوّلِ عِشق

چو درسِ اوّلِ طفلان، که حرفِ منفصل است
بریدن از دو‌ جهان است، گامِ اوّلِ عِشق. 🌷