🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

جُدا از چشمِ او، تن در تب وُ جان بر لب است امشب
شبی کاو را زِ پی صبحی نباشد، آن شب است امشب

ببین بر چنبرِ کاکل، رُخِ آن ماهِ سنگین‌ دِل
مبند ای ساربان مَحمِل، قمر در عقرب است امشَب

جَرَس در ناله وُ صبحِ وداع وُ جسم وُ جان در پی
مَخُسب ای دِل که وقتِ ذکرِ یارب یارب است امشب

خدا را آسمان لَختی عِنانی صبح در هم کَش
که پنهان با لبش دِل را هزاران مطلب است امشب

به هنگامِ رحیل آهسته‌ تر ران، ناقه را جانا
که پایِ رفتنم لرزان، زِ تیمارِ تب است امشب

زِ هجرِ وصلِ او امشب، میانِ گریه می‌ خندم
که دستی بر دِل وُ دستی به سیبِ غبغب است امشب

تو هم افتان وُ خیزان بهْ که گویی از قضایِ دین
چو جان پا در رکاب وُ دِل روان با مرکب است امشب

دلا این تیرِ آه از سینه سَر بر کن، که نیّر را
سخن‌ ها با سپهر وُ جنگ‌ ها با کوکب است امشب 🌷

پ.ن:

شبِ وصل است وُ با دلبر مرا لب بر لب است امشب
شبی کز روز خوشتر باشد آن شب امشب است امشب

به چشمی رویِ آن مه بینم از شوق وُ به صد حسرت
زِ بیمِ صبح چشمِ دیگرم بر کوکب است امشب

دلا بردار از لب مُهرِ خاموشی وُ با دلبر
سخن آغاز کن هنگامِ عرضِ مطلب است امشب (هاتف اصفهانی) 🖤

چند در بند کِشم این دلِ هر جایی را
بیش از این صبر نباشد سرِ سودایی را

غَمت آن روز که در کلبهٔ دِل بار انداخت
بِه ادب عذر نهادیم شکیبایی را

مُصحَفِ رویِ تو با این خطِّ زیبا چِه عجب
گر خطِ نَسخ کِشد دفترِ زیبایی را

ناصِحم گفت که چاه است در این رَه هشدار
بست دیدارِ توام دیدهٔ بینایی را

صنما رشتهٔ جان بسته بِه نوشِ لبِ تُست
مبر از آب بُرون ماهیِ دریایی را

خاکسارانِ رهت را زِ نظرگاه مَران
هیچ سلطان نکند منع تماشایی را

تا دگر تلخیِ بیجا نکند قند لبی
بِه تکلّف بچشان مفتی حلوایی را

ترکِ این بُت نتوان گفت زِ من عذر برید
زاهدِ مسجد وُ قِسّیسِ کلیسایی را

از سرِ زُلفِ درازِ تو تمنّا دارم
که زِ عمرم نشمارد شبِ تنهایی را

گُل اگر ناز کند شیوهٔ معشوقیِ اوست
گِله از خار بود بلبلِ شیدایی را

تا هوایِ خطّ نوخیزِ تو در سَر دارم
دوست دارم همه جا سبزهٔ صحرایی را

رو حدیثِ لبِ دلبند بیاموز فقیه
کان حلاوت نبود دفترِ دانایی را

کفر وُ دین گو سرِ خود گیر که زُلفِ رُخِ او
بِه هم آمیخت مسلمانی وُ ترسایی را

گر زِ شعری گذرد پایهٔ شعرم چِه عجب
که گذشته است زِ حدّ پایه دِل‌ آرایی را

نه گرفتاریِ نام وُ نه کله‌ داریِ ننگ
نیّر از دست مده عالمِ رسوایی را 🌷

پ.ن:

ما که می‌ سازیم خود را در فراقِ او هلاک
از وفایِ او بِه جانیم، از برایِ او هلاک

من که تنگ آوردنش در بَر تصور کرده‌ ام
می‌ شوم از رشکِ تنگیِ قبایِ او هلاک

گر بجنبد باد می‌ میرم که از بی‌ تابیم
بهرِ جنبش هایِ زُلفِ مُشگسایِ او هلاک

ای فلک یِک روز کامم از وفایِ او بده
پیش از آن روزی که گردم از جفایِ او هلاک (محتشم کاشانی) 🕯

پ.ن۲:

خطّش دمید وُ بِه نازش نیازِ من باقی ست
هزار بوسه مرا پیشِ آن دهن باقی ست

حدیثِ دردِ دلِ من نمی شود آخِر
سخن نماند وُ مرا با تو صد سخن باقی ست

هزار سال زِ مرگم گذشته است وُ هنوز
زِ حسرتِ تو مرا آب در دهن باقی‌ ست

چو شمعِ کُشته برونم زِ انجمن مبرید
هنوز در دلِ من شوقِ سوختن باقی ست (سلیم‌ تهرانی) 🕯

پ.ن۳:

از همه چیز بِه سویِ عشقِ تو گریزانم، کاش پایانِ این فراق، تو را در آغوش بگیرم آپامه 🖤

همّتی کز پا نشستم یا علی
مانده ام بر گیر دستم یا علی

تا بِه دیدارِ تو چَشمم باز شد*
از جهان دِل بر تو بستم یا علی

مردم ار مستِ مِیِ خمخانه اند
من زِ مینایِ تو مستم یا علی

من ندانم چیستم یا کیستم
از تو هستم هر چِه هستم یا علی

خواجگی کن عهدِ خود مشکن، من ار
عهدِ خود با تو شکستم یا علی

پایه از چرخِ بلندم برتر است
بر درت تا خاک پستم یا علی

از گیاه خاکِ بستانِ توام
گر تبرزد وَز کیستم یا علی

برعطایِ تُست چَشمم کز خطا
تیرِ فرصت شد زِ شستم یا علی

خلق اگر دِل بر گدایان بسته اند
من گدایِ شه پرستم یا علی

ایعصایِ رهروان دستی که من
پایِ خویش از تیشه خستم یا علی

زاهدان در انتظارِ کوثرند
من خوش از جامِ اَلَستم یا علی

پای مردی کُن زِ لطفم دستگیر
نیرِ بی پا وُ دستم یا علی 🌷

گر چون تو در آفاق، جفا کار نباشد
انصاف زِ شوخی، چو تو بسیار نباشد

نزدیکِ من از لذتِ عِشقش خبری نیست
آن دِلشه کش یار دِل آزار نباشد

ایکاش بخوابیت¹، کِشد تنگ در آغوش*
بختِ منِ سرگشته، چو بیدار نباشد

خواهم شبِ وصلِ تو، کُشم شمع بِه غیرت*
تا سایۀ تو، همکشِ دیوار نباشد

زان ناله کِشم بر سرِ این دام، که ترسم
من میرم وُ صیّاد خبردار نباشد

نی زنده هله نی بکشد نی کند آزاد
کافر بِه کمندِ تو، گرفتار نباشد

گویم که چو بر من گذری، پویمت از پی
بینم چو ترا، طاقتِ رفتار نباشد

تا بوسه بِه جانست، بده گرم که آید
روزی که فروشی وُ خریدار نباشد 🌷

پ.ن:

۱. بخوابیت: بِه خوابی تو را