🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

هزار آینه در گردش، دلِ شکفته در آوارم
هزار جادۀ سرگردان، دو پایِ مانده زِ رفتارم

مرا نمانده در این سامان، سَری که بَر شود از دامان
به کنجِ خانه چو بَد نامان، نشسته در پسِ دیوارم

دِلا! نه تابِ کَسان داری، نه ذوقِ هَم‌ نفسان داری*
نه بیمی از عَسَسان داری، که با تو کَرد گرفتارم؟

چو موجِ رو به گُریز از خود، نه وا شدم نه گِره بستم
نه ساحلی وُ نه گردابی، سپرده اند به تکرارم

تو می روی وُ نمی دانی که ناتوان تر از آن بودم
که بارِ این شبِ سنگین را زِ رویِ دوشِ تو بردارم 🕯

تمامِ خاک را گشتم به دنبالِ صدایِ تو
ببین باقی است رویِ لحظه هایم جایِ پایِ تو

اگر مومن اگر کافر، به دنبالِ تو می گردم
چرا دست از سرِ من بر نمی دارد هوایِ تو؟

دليلِ خلقتِ آدم! نخواهی رفت از يادم
خدا هم در دلِ من پُر نخواهد كرد جایِ تو

صدایم از تو خواهد بود، اگر برگردی ای موعود
پُر از داغِ شقایق هاست آوازم برایِ تو

تو را من با تمامِ انتظارم جستجو کردم
کدامین جادّه امشَب می گذارد سَر به پایِ تو؟

نشانِ خانه ات را از تمامِ شهر پرسیدم
مگر آنسو تر است این تمدّن روستایِ تو؟ 🌷

زُلفِ رها در بادت آخِر داد، بر بادم
لایق نبودم بندگی را، کردی آزادم

بُردم شکایت از تو پیشِ مستیِ چَشمت
لب وا نکرد امّا صدایِ سُرمه بنیادم

در هر کجا باشی فراموشت نخواهم کرد
گفتی وُ در آغوشِ چَشمت، بُردی از یادم

یک روز چون زنجیر، بر پایِ من اُفتادی
یک عمر همچون سایه در پایِ تو اُفتادم

خواهد شنید آخِر، تو می گفتی دِلا! دیدی؟
پشتِ درِ بی اعتنایی ماند فریادم

آیینه ای بودم پُر از شیرین، که خسرو زد
بر سنگم اکنون سایۀ سنگینِ فرهادم

جای شگفتی نیست آتشزاییِ شعرم
آذرپرستی چون اَوِستا، بوده اُستادم

یوسف دِلت پیشِ زلیخا بود وُ فرسودی
بیهوده عمری، پای در زنجیرِ بیدادم 🌷

از تو دورم تا تو هستم، بی‌ تو حتّی با تو هستم
تو، منی، دریا و بی‌ تردید، من آیا تو هستم؟

گاه می‌ پندارم آنجا آفتابم زیرِ پایت
گاه می‌ بینم که اینجا سایه‌ ام، امّا تو هستم

گفته‌ ای: من با تو هر جایی که باشی، هر که باشی
پس تو هستی‌ اینکه در من می‌ دمد، گویا تو هستم

دیوِ دیروزم تو، پرهیزِ پریروزم تو بودی
گر چه امروز از تو دورم، بی‌ گمان فردا تو هستم

یافتم آخر بِه یُمنِ با تو بودن پاسخم را
پرسشم را گوش‌ کن، یک بارِ دیگر با تو هستم 🌷

هزار آینه در گردش، دلِ شکفته در آوارم*
هزار جادۀ سرگردان، دو پایِ مانده زِ رفتارم

مرا نمانده در این سامان، سَری که بَر شود از دامان
بِه کنجِ خانه چو بدنامان، نشسته در پسِ دیوارم

دِلا! نه تابِ کَسان داری، نه ذوقِ هَم‌ نفسان داری*
نه بیمی از عسسان داری، که با تو کَرد گرفتارم؟

چو موج رو بِه گُریز از خود، نه وا شدم نه گره بستم
نه ساحلی وُ نه گردابی، سپرده‌ اند بِه تکرارم

تو می‌ روی وُ نمی‌ دانی، که ناتوان‌ تر از آن بودم
که بارِ این شبِ سنگین را، زِ رویِ دوشِ تو بردارم 🌷

آغوشِ من باز است آیا می‌ پری سویم؟*
داوودیِ پژمرده‌ ام من، می‌ کنی بویم؟

اردیبهشتت می‌ شود همراه با مهرم؟
ماهت نمی‌ پوشد شبانگه چشم از رویم؟

مویِ سیاهت صبحدم تسخر نخواهد زد
بر تودۀ برفِ بِه دوش افتاده از مویم؟

با اینکه گاهی دیده‌ ام در عالمِ رؤیا
چون زهره داری پنجه‌ ای بر چنگِ گیسویم

بی ‌هیچ پروایی زِ محرم یا زِ نا محرم
مست‌ وُ خرامان داده‌ ای بازو بِه بازویم

گفتن ندارد، می‌ شوم بیدار وُ می‌ بینم*
تو آن سویِ خوابی وُ من وامانده این سویم

جرئت نمی‌ کردم بگویم دوستت دارم
آخر بِه گفت آوردی ای سروِ سخن‌ گویم

با شورِ شعرت فتنه‌ ای انگیختی در من*
با چشمِ جادویت درآوردی بِه زانویم

آن شَب که گامی چند با من راه پیمودی*
گویی خدا می‌ زد قدم پهلو بِه پهلویم 🌷

بِه رُخ‌ برتافتن از من مپوشان آفتابم را*
زمستانِ توام لبریز کن از خویش خوابم را

مشو آشفته گر حرفی بِه لب می‌ آیدم گاهی
دلِ بیچاره گنجایش ندارد التهابم را

فرو می‌ ریزدم همواره چون ساحل بِه دریایت
نمی‌ دانی بِه کف دارد چِه موجی اضطرابم را

برآورد از تو خورشیدم، شدم باران بِه کوهستان
بِه دریایت که خواهد برد پیغامِ حبابم را

کلامِ تلخ وُ کامِ تلخِ من شیرین شد از نامت*
بِه بارانِ عسل سر داده‌ ای گویا سرابم را

خدایان را پرستیدم، تو را لایق‌ ترین دیدم*
جنونم رهنمونی کرد حُسنِ‌ انتخابم را

پُرم از عطرِ پیغامت، چنان کز بردنِ نامت*
تو گویی باغِ اندامت در آغوش است خوابم را

بِه عشقِ زهرۀ چنگی گرفتارم، کز او دارم
بِه لب ناورده پرسش در دِل آهنگِ جوابم را

بِه رسوایی زلیخا داشت پاسِ عصمتم يوسف
چِرا نشناختم آیینۀ امّ‌ الکتابم را؟ 🌷

مرا بدونِ تو در چشم، گُل چو خار‌ گذشت*
خزان بِه داغِ تو، از کوچۀ بهار گذشت

هنوز با توام ای یار، می تپد رگِ درد*
اگر چِه بر دلِ من، زخمِ بی شمار گذشت

بِه رویِ آینه، هرگاه دیده وا کردم*
نگاه شعله ورت، گرم وُ بی قرار گذشت

دریغ رفتنت ای آفتاب با من ماند
اگرچِه روز، فنا گشت وُ روزگار گذشت

کدام خاطره از من تو را بِه گِریه نشاند
که شَب چو خاطرِ من، سرد وُ سوگوار گذشت

پیاده ایم وُ پُر از شعله هایِ سرزنشیم
من وُ دِلی که بِه موجِ غَمت سوار گذشت 🌷

از تو پنهان می کنم، رنگِ صدایم را هنوز
پیشِ چَشمت می کنم، گُم دست وُ پایم را هنوز

غربتم را با تو، قسمت می کنم از راه دور
می پذیری دست هایِ بینوایم را هنوز؟

بشنو آوازِ مرا، از سایه ها وُ سنگ ها
مُردم امّا نیست پایان، ماجرایم را هنوز

چیست آیا جرمِ انسان، جُز بِه دنیا آمدن؟
آنکه می آرد، نمی بخشد خطایم را هنوز؟

در زمین جایی ندارم، آرزویم مُردن است*
آسمان نشنیده می گیرد دعایم را هنوز 🌷

پ.ن:

از شبِ ما قیرگون‌ تر گر ندیدی، روزِ ماست. (طالب آملی) 🪔

ای هستیِ من، ای تپشِ نبضِ نیستی
رازِ کدام رابطه‌ ای، رمزِ چیستی؟

عقلِ جنون؛ روانِ سکون؛ مشتِ خون؛ بگو
پروازِ بی‌ پرندۀ پنهانِ کیستی؟

ای پرسشِ همیشه، من اینجا چِه می‌ کنم
در زیرِ بار زندگی وُ رو بِه نیستی؟

گردون زِ پا نشست وُ نشانِ مرا نیافت*
من سایۀ خیالِ تو هستم، تو کیستی؟

در من شَبی بِه خنده گشودی دهان چو روز
ابری شدی پس آنگه وُ بر من گِریستی 🌷