🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

علی علی علی علی جان
علی علی علی علی جان

من آمده ام به کویِ علی، که سَر فکنم به پایِ علی
گُداخته از جفایِ همه، گُریخته در وفایِ علی

علی است مبتدایِ همه، علی است منتهایِ همه
علی است مقتدایِ همه، خداست مقتدایِ علی

گُریخته دِل، گُداخته جان، به روز وُ شَب، روان دوان
روان به درِ وفایِ علی، دوان به رهِ صفایِ علی

صفایِ علی، صفایِ علی، رضایِ علی، رضایِ نبی
علیست مرتضایِ نبی، نبیست مصطفایِ علی

بُریده نفس، گُسسته سخن، شکسته به جان، شکسته به تن
به دوشِ من است کشتۀ من، که در فکنم به پایِ علی

خداست های وُ هویِ علی، علیست هوی وُ هایِ همه
علیست هوی وُ هایِ همه، خداست های وُ هویِ علی

زِ هستیِ خویش رَسته شدم، زِ هوش وُ خِرَد گسسته شدم
گسسته زِ کارِ بسته شدم، زدم چو مِی از سبویِ علی

علی علی علی علی
علی علی علی علی 🌷

🌸 روایتگر ولایت امام علی (ع)، اثر: رضا بدرالسماء 🌸

صبا گر از دیارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی*
اگر پیغامِ یارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

چو از کویش گُذر داری بِه خاکِ آستانِ او*
حديثِ حالِ زار من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

سخن از مشکِ تاتاری بسی گفتی بِه گوشِ من*
زِ گیسویِ نگارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

چو بر زُلفِ پریشانش زمانی می‌ رسد دستت*
سخن از روزگارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

پریشان ساختی اوراقِ زرّینِ خزانی را*
حکایت از بهارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

زِ دردِ بی‌ کرانِ من نمی‌ پرسی چِه می‌ پرسی*
زِ رنجِ بی‌ کنارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

زِ کویِ گُل‌ عذارِ من نمی‌ آیی چِه می‌ آیی*
پیامِ گُل‌ عذارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

اگر خاکِ سرِ کویش نمی‌ آری چِه می‌ آری*
زِ رویِ خاکسارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

اگر بر روزگارِ من نمی‌ گِریی چِه می‌ گِریی*
اگر از شامِ تارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

بِه های وُ هویِ تو عمری است تا من گوش می‌ دارم
تو هیچ از خارخارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

دلِ بی غمگسارِ من نمی‌ جویی چِه می‌ جویی*
زِ چشمِ اشکبارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

بِه زخمِ خستگان گر نیستی مرهم چِرا هستی
زِ نخلِ زخم‌ دارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

سرودِ خون خاموشان نمی‌ خوانی چِه می‌ خوانی
زِ خونین لاله‌ زارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

بِه محرومانِ بی‌ یاور بِه مظلومانِ بی‌ داور
ثنایِ بی‌ شمارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

بِه خون‌ خوارانِ بد آیین، ستم‌ کارانِ خصمِ دین
هجایِ آشکارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

زِ دربندانِ آزاده زِ آزادانِ اُفتاده
نشانی از تبارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

چو حلّاج ار بگویی حق کشد کارت بِه دار آخر
زِ کارِ من زِ دارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

بِه گردِ کعبۀ ایران نمی‌ گردی چِه می‌ گردی
گر از حالِ دیارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی

زِ دم‌ سازی سراندازی بِه گوشِ جانِ من رازی
صبا ای رازدارِ من نمی‌ گویی چِه می‌ گویی 🌷

روز وُ شَبم شد از ستمِ روز وُ شَب سیاه
روزم سیاه شد زِ غَم وُ شَب زِ تب سیاه

تا مهرِ تابناکِ وجودت غروب کرد
گردید آسمانِ زبان وُ ادب سیاه

شاهینِ اعتدال نو وُ کهنه دیدمت
رویِ کلام بی‌ حسب وُ بی‌ نسب سیاه

از فخرِ بی‌ حسابِ کهن‌ پرورانِ گول
شد روز وُ روزگارِ حسیب وُ حسب سیاه

شعرِ بدیع تُست ترازویِ آفتاب
از شعرِ تُست منتحل وُ مکتسب سیاه

بنیادِ من بکَند غَمت در شبِ فراق*
رویِ فراق وُ رویِ غَم وُ رویِ شَب سیاه 🌷

آسمان یِک‌ نفس اندوه‌ شکن بود؟ نبود؛ چرخ یِک‌ لحظه بِه کامِ دلِ من بود؟ نبود. 🌷

بِه خود گفتم از عمرِ رفته چِه ماند؟
دلِ خسته لرزید وُ گفتا: دریغ!

بِه دِل گفتم از عِشق، چیزیت هست؟
بگفتا که هست، آری، امّا دریغ!

بلی، از من وُ عمرِ ناپایدار
نمانده‌ ست بر جای الّا دریغ!

شَب وُ روزها وُ مه وُ سال‌ ها
گذشتند وُ ماندند برجا دریغ!

رسیدند هر روز وُ شَب با فسوس
گذشتند هر سال وُ مه با دریغ!

رسیدند وُ گفتم فسوسا فسوس!
گذشتند وُ گفتم دریغا دریغ! 🌷

غَمت مباد اگر بی‌ وفات می‌ بینم
که من رضایِ خود اندر رضات می‌ بینم

سزایِ صحبتِ گُل نیستم نکو گفتی
بدین صواب که دیدی، سزات می‌ بینم 🌷