🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

🟦 حالا من يک قضيۀ تاریخی را برایتان نقل می‌ کنم که غالب شما شنیده‌ اید: در جنگِ جمل، طلحه و زبير بيعتشان را با علی شکستند! علی «علیه‌ السلام» وقتی که با آنها مقابل شد، زبیر را صدا زد که زبير! بيا کارت دارم. حضرت خودش را خلع سلاح کرد و با لباسِ عادی جلو رفت! امّا زبير با همان پوششِ مسلحانه ­‌اش جلو آمد!

🟥 علی «علیه‌ السلام» به زبیر فرمود: چرا به جنگِ من آمده‌ ای؟ او هم پاسخی داد که موردِ بحثِ من نیست. بعد علی «علیه‌ السلام» گفت: اين مطلبی را که می‌ گويی، دروغ است! زبیر هم نتوانست حرفِ حضرت را انکار کند! یعنی زبیر پذیرفت که دلیلش برایِ جنگ با علی، دروغ و خلافِ واقع است. لذا محکوم شد که ادعايش دروغ است.

🟦 بعد اميرالمؤمنين به زبیر گفت: من می‌ خواهم جريانی را برايت يادآوری کنم؛ روزی به دیدارِ پیغمبر آمده بودی و حضرت سوار بر مرکب بود. همین‌ که چشمِ حضرت به من افتاد، سلام کرد. يعنی پیغمبر پیش از من، به من سلام کرد. تو آنجا خنديدی و گفتی: «يا رسول‌ الله! علی از تکبّرش دست بر نمی‌ دارد»! یادت هست که پیغمبر فرمود علی اصلاً تکبّر ندارد؟

🟥 بعد رو به تو کرد و فرمود: آيا علی را دوست داری؟ تو هم گفتی: به خدا قسم که او را دوست دارم! بعد پيغمبر به تو فرمود: «والله که روزی از رویِ ظلم با او خواهی جنگید.» یادت هست؟!

🟦 زبیر نتوانست انکار کند و همین‌ که ماجرا را شنید، گفت: «استغفرُالله ربّی و اتوب و اليه»، من اين ماجرا را فراموش کرده بودم. اگر اين جریان يادم بود، به جنگ با تو نمی‌ آمدم؛ ولی چه‌ کار کنم که کار از کار گذشته، دو لشکر مقابلِ هم صف کشيده‌ اند و بيرون رفتن از جنگ برایِ من عار است!

🟥 علی به او فرمود: عار بهتر از نار نيست؟! زبير هم برگشت و رفت. عبدالله پسرش جلو آمد و گفت: اين صحبت­‌ ها چه بود؟ زبیر هم گفت: علی مطلبی را به يادِ من آورد که فراموش کرده بودم؛ من ديگر دست از جنگ برداشتم و به جنگش نمی‌ روم. برایِ همین کناره‌ گيری کرد و رفت.

🟦 من يک مثالِ زندۀ تاريخی زدم که قابلِ انکار نيست. اين چه تفکّری بود که زبیر را به این نتیجه رساند که صحنه را ترک کند و برود؟ چرا زبیر وقتی فهمید این کارش باطل است، رفت و همراهِ علی نشد؟! برایِ اینکه فکر می‌ کرد آدم می‌ تواند نه با حق باشد و نه با باطل؛ خیال می‌ کرد این‌ طوری می‌ تواند خودش را نجات دهد.

🟥 درست است که با ترکِ میدانِ جنگ، به شقاوتِ رویارویی با امیرالمؤمنین دچار نشد، ولی این آخرِ کار نبود. یعنی حتّی با این کار، به راهِ حق نرفت؛ چون انسان يا با حق است و در راهِ درست، یا با باطل است و در گمراهی! [راهِ سومی وجود ندارد.]

📥 دریافت نسخه قابل چاپ

جان را که نیست وصلِ تو حاصل، کجا برم؟
دِل را که شد زِ دردِ تو غافل، کجا برم؟

بی وصلِ جانفزای وُ حدیثِ چو شکّرت
این عیشِ همچو زهرِ هلاهل کجا برم؟

بگسست چرخ تارِ حیاتم به دستِ هجر
چون وصل نیست، گو همه بگسل، کجا برم؟

بنیادِ خوشدلیّ من از سیل‌ خیزِ اشک
گیرم که خود نگردد باطل، کجا برم؟

بی پایمردِ وصل زِ غرقابِ حادثات
کشتیّ عمرِ خویش به ساحل کجا برم؟

منزل دراز وُ بارکشم لنگ وُ من ضعیف
بارم گران وُ راه پُر از گِل، کجا برم؟

ریگِ روان وُ تیره‌ شَب وُ ابر وُ تندباد
من چشم‌ درد، راه به منزل کجا برم؟

مشکل‌ گشایِ وصل اگر دیرتر رسد
چندین هزار قصّۀ مشکل کجا برم؟

گیرم که آرزویِ دلم جمله حاصل است
اکنون چو نیست رویِ تو حاصل، کجا برم؟

گفتند: برگرفت فلان دِل زِ مهرِ تو
من داوریّ مردمِ جاهل کجا برم؟

گر برکَنم دِل از تو وُ بردارم از تو مهر*
آن مهر بر که افگنم؟ آن دِل کجا برم؟ 🌷

پ.ن:

گر بَرکَنَم دِل از تو وُ بَردارم از تو مِهر

آن مِهر بَر کِه افکنم؟ آن دِل کجا بَرَم؟ (حافظ شیرازی) 🖤

پ.ن۲:

به خدایِ عِشق قسم، در تمامِ عمرم، دلم جُز برای تو عاشقانه نَتپید... و سوگند به آن روزی که دِل، عِشق را شناخت؛ جُز تو هیچ‌ کس را در آغوشِ احساسم راه ندادم آپامه 🖤

آه از این آهنگ 💔

مُریدِ عِشق نجوید، مُرادِ خاطرِ خویش
خوش است عارفِ سالک، به هر چه آید پیش

نکو است آن چه کند دلستان، چه جور وُ چه مهر
خوش است هرچه زِ جانان رسد، چه نوش وُ چه نیش

غلامِ همّتِ آنم که خاطرِ مجموع
پیِ دو روزۀ دنیایِ دون نکرد، پَریش

زِ چنگِ حادثه خواهی شکسته دِل نشوی
به هوش باش نگردد، دِلی زِ دستِ تو ریش

زِ بندگانِ طبیعت مجو مسلمانی
که این سیاه دلان، کافرند در همه کیش

طُفیلِ هستیِ یارند، بنده وُ آزاد
رهینِ منّتِ عِشقند، منعم وُ درویش

به عِشق کوش که مردانِ راهِ حق بُردند
به یُمنِ سلطنتِ عِشق، کارها از پیش

زِ عِشق مالک اشتر، بدان مقام رسید*
که قاصر است زِ درکش، عقولِ دوراندیش

شهِ ولایت فرمود، بهرِ من مالک*
چنان بُدی که بُدم من، برایِ سیّدِ خویش

بُرنده تیغی خوانَدَش، زِ تیغ هایِ خدا
مَر این حدیث زِ گفتارِ او است، بی کم وُ بیش

«محیط» بندگی بندگان، آل رسول
مَراست مذهب وُ آیین، مَراست ملّت وُ کیش 🌷

پ.ن:

امام على (ع) در کلماتِ قصارش در بیانِ فضیلتِ مالک اشتر، آن افسرِ جانباز مى خوانیم: لایَرْتَقِیْهِ الْحافِرُ وَ لایُوفی عَلَیْهِ الطّائِرُ: هیچ مرکبى نمى تواند از کوهسارِ وجودش بالا رود و هیچ پرنده اندیشه به اوجِ او راه نمى یابد. ❤️

پ.ن۲:

🟦 چون خبرِ شهادتِ مالک اشتر به امیرالمؤمنین علیه السّلام رسید بسیار اندوهگین و افسرده خاطر شد، گریست و بر منبر تشریف بُرده فرمود: ما از خدا هستیم و بسوى او باز مى گردیم، و ستایش خداوندى را سزا است که پروردگارِ جهانیان است،

🟥 بار خدایا من، مصیبتِ اشتر را نزدِ تو بشمار مى آورم، زیرا مرگِ او از سوگهاىِ روزگار است، خدا مالک را رحمت فرماید که به عهدِ خود وفاء نمود، و مدّتش را به پایان رسانید، و پروردگارش را ملاقات کرد، با اینکه ما تعهّد نموده ایم که پس از مصیبتِ رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله بر هر مصیبتى شکیبا باشیم، زیرا آن بزرگترین مصیبتها بود.

🟦 پس از آن از منبر پائین آمده به خانه رفت، مشایخِ نخع به خدمتِ آن حضرت آمدند، آن بزرگوار متأسّف و افسرده بود، فرمود: خدا مالک را جزاىِ خیر دهد و چگونه مالک که اگر کوه بود کوهى عظیم و بزرگ بود، و اگر سنگ بود سنگى سخت بود،

🟥 آگاه باشید به خدا سوگند مرگِ تو اى مالک جهانى را ویران و جهانى را شاد مى سازد (یعنى اهلِ شام را خوشنود و عراق را خراب مى گرداند) بر مردى مانندِ مالک باید گریه کنندگان بگریند، آیا یاورى مانندِ مالک دیده می شود، آیا مانندِ مالک کسى هست، آیا زنان از نزدِ طفلى بر مى خیزند که مانندِ مالک شود. (نهج البلاغه، نامه ۳۸) ❤️

🌸 مالک نفس، اثر استاد رضا بدرالسماء 🌸

🟦 شیخ ابوسعید ابوالخیر (معروف بِه پیر میهنه) بیش از ده سؤال از ابن سینا نموده و نامه هایِ بسیاری در میانه رد و بدل شده است. از آن میان نامۀ مشهوری است که بِه وصیّت ابن سینا بِه شیخ ابوسعید ابوالخیر معروف است و در پاسخ بِه پرسشِ حصولِ علم و حکمت، نوشته شده است و خلاصۀ ترجمه آن چنین است:

🟥 باید خدای تعالی آغاز و انجامِ هر فکری باشد. زیرا اول و آخر و ظاهر و باطن، همه اوست و در هر چیز تجلّی نموده است. و نیز باید همواره عقلِ آدمی در بارگاه کبریایی بِه پای ایستاده و ملکوتِ اعلی و آیاتِ کبری الهی را در آنجا مشاهده کند، تا خدای را در هر کائنات متجلّی داند چِه آن که

🟦 وَ فِي كُل شَيءٍ لَهُ آيَةٌ ، تَدلُ عَلى أَنَّهُ واحد (یعنی: در همه چیز و همه جا، آیت و نشانی بر ذاتِ احدیّت وجود دارد و همۀ کائنات بر وحدانیتش گواهی می دهند).

🟥 و چون این حال (توجه کامل بِه ذاتِ خداوند) در کسی ملکه گردد، با عالمِ بالا مأنوس گردد و بالاترین لذّت ها را دریابد و سکوت و آرامش، بر او افاضه گردد. پس بر مردمِ این جهانِ فانی بِه نظرِ حرمت و توقیر نگرد و همواره حالِ خویش بِه یاد دارد.

🟦 و باید دانست که بهترین حرکات نماز است و بهترین سکنات، روزه و باهوده ترین و سودمندترین خیرات و مبرّات، صدقه است و پاک ترین و پاکیزه ترین خوبی ها، تحمّل سختی ها، و باطل ترین کوشش ها، ریا و خودنمایی و کارنمایی است و نیکوترین کار آن است که با نیّتِ پاک و خالص باشد و سرآمدِ همۀ فضایل، شناساییِ حضرتِ حق، اول الاویل است.

🟥 و إليه يَصْعَدُ الكَلِمُ الطَّيِّبِ وَ الْعَمَلُ الصالح تَرْفَعَهُ. و باید نفس (روح) را که بِه کمالِ ذاتی و پاکیِ طبیعی زینت یافته است، از آلودگی ها نگاه دارد و از آغشته شدن بِه پلیدی ها حفظ کند.. و از دروغ بپرهیزد تا راستی و صدق، بر نفسِ او، هیئتی ثابت و عادتی راسخ گردد.

🟦 و امّا استعمالِ لذات، برایِ اصلاحِ طبیعت و ابقایِ نوعِ انسانی و شخصیّت و سیاست است و معاشرت با هر فرقه و گروهی باید چنان که رسم و عادت است رفتار کنی و بخشش بِه اندازه ای که مقدور باشد، مطلوب است تا ناتوانان را دستگیری و حمایت کنی.. و در انجام دادنِ دستورهایِ شرعی و بزرگ داشتنِ سنت هایِ الهی و مواظبت و ممارست بر عبادات و ریاضت هایِ بدنی، سستی و کوتاهی روا نداری و با خدایِ خود معاهده کنی که همواره بر این روش و بر این دین باشی.

🟥 وَاللَّهُ وَلَى الَّذِينَ آمَنُوا حَسْبُنَا اللَّهُ نِعْمَ المُولِى وَ نِعْمَ الْوَكيل. پایانِ نامۀ شیخ الرئیس ابو علی سینا که در پاسخ نامۀ شیخ ابوسعید ابوالخیر نوشته شده است.

حکیم ابو علی سینا را یاد کنیم با ذکر معطر صلوات 🌷

پ.ن:

🌸 یکم شهریور، روز بزرگداشت ابن سینا و روز پزشک گرامی باد 🌸

ای عزیزی که سپاهِ دلِ شیدا داری
نه دلِ ما که دلِ خلق بِه یغما داری

عارفان محوِ تماشایِ تو وُ تشنۀ فیض
ساقیِ کوثری وُ ساغرِ صهبا داری

هل اتی گفت بِه وصفِ تو خدا در قرآن
راستی در کَرَم وُ جود نه همتا داری

حشمت وُ جاهِ سلیمانِ نبی جمع تراست
عصمتِ يوسف وُ انفاسِ مسیحا داری

تا که اسلام نشد راست نیاسودی هیچ
از شرف پا بِه سَر جنّتِ اعلی داری

ضربِ دستِ تو بِه خندق دو جهان را کافی است
پرچمِ فتح بِه بازویِ توانا داری

نایبِ احمد مرسل توئی در روزِ غدیر
سامری کیست تو خود معجزِ موسی داری

در عبادت توئی ضرب المثل وُ موقعِ رزم
روی چون شیر سویِ عرصۀ هیجا داری

تو همانی که زره پیش بِه بَستی بِه مصاف
تا نگویند همی پُشت بر اعدا داری

مادرِ گیتی دیگر چو تو فرزند نزاد
گر بِه ظاهر نَسَب از آدم وُ حوا داری

خارجی گر بِه تو بد کرد ستم بر خود کرد
بِه خدا تا ابد اندر دلِ ما جا داری

ذاکری ذکرِ سجایایِ تو نتواند گفت
آنچه خوبان همه دارند تو تنها داری* 🌷

پ.ن:

🔹 در کتاب فضائل (تالیف ابن شاذان) جلد۱ صفحه ۶۴، آمده است روزی عمار پسرِ یاسر محضرِ مولا امیرالمومنین علی علیه السلام رسید و متوجه خشم و تعبِ مولایش شد. علّت را از حضرت سوال نمود. حضرت امیر علیه السلام فرمودند: از کوچه عبور می کردم و متوجّه شدم مردی در حالِ دعوا با زنی هست و بر سرِ او فریاد می کشد.. همین حالا سراغش برو و بگو اگر دست ازین کار نکشد علی با ذوالفقار می آید..

🔹 عمار پیغام را رساند و مرد کوتاه آمد. بعد عمار با صدایی رسا گفت: بدانید که اگر کسی بر سرِ زن ها فریاد بکشد؛ مولایِ من تحمّل نمی‌ کند و با ذوالفقار می آید.‌. 《《 تقدیم به خواهرانِ شهیده غزه 》》

🌸 نسخه با کیفیت نقاشی《میزان》اثر: حسن روح الامین 🌸

غَم مخور، ايّامِ هجران رو بِه پايان می رود
اين خماری از سرِ ما مِی گساران می رود

پرده را از رویِ ماه خويش، بالا می زند
غمزه را سَر می دهد، غَم از دل وُ جان می رود

بلبل اندر شاخسارِ گُل هويدا می شود
زاغ با صد شرمساری از گلستان می رود

محفل از نورِ رُخِ او نورافشان می شود
هر چِه غير از ذكرِ يار، از يادِ رِندان می رود

ابرها از نورِ خورشيدِ رُخش پنهان شوند
پرده از رُخسارِ آن سرو خرامان می رود

وعدۀ ديدار نزديك است، ياران مژده باد
روزِ وصلش می رسد، ايّامِ هجران می رود 🌷

چِه بد کردم؟ چِه شد؟ از من چِه دیدی؟*
که ناگه دامن از من درکشیدی

چِه اُفتادت که از من برشکستی؟
چِرا یکبارگی از من رمیدی؟

بِه هر تَر دامنی رُخ می‌ نمایی
چِرا از دیدهٔ من ناپدیدی؟

تو را گفتم که: مشنو گفتِ بد گوی
علی‌ رغمِ منِ مسکین شنیدی

مرا گفتی: رسم روزیت فریاد
عفا الله نیک فریادم رسیدی!

دمی از پرده بیرون آی، باری
که کلی پردهٔ صبرم دریدی

هم از لطفِ تو بگشاید مرا کار
که جمله بستگی‌ ها را کلیدی

نخستم برگزیدی از دو عالم
چو طفلی در برم می‌ پروریدی

لبِ خود بر لبِ من می‌ نهادی
حیاتِ تازه در من می‌ دمیدی

خوشا آن دم که با من شاد وُ خرّم
میانِ انجمن خوش می‌ چمیدی

زِ بیمِ دشمنان با من نهانی
لبِ زیرین بِه دندان می‌ گزیدی

چو عنقا، تا بِه چنگ آری مرا باز
ورایِ هر دو عالم می‌ پریدی

مرا چون صیدِ خود کردی، بِه آخِر
شدی با آشیان وُ آرمیدی

تو با من آن زمان پیوستی، ای جان
که بر قدم لباسِ خود بریدی

از آن دم باز گشتی عاشقِ من
که در من رویِ خوبِ خود بدیدی

من ار چِه از تو می‌ آیم پدیدار
تو نیز اندر جهان از من پدیدی

مرادِ تو منم، آری، ولیکن
چو وابینی تو خود خود را مریدی

گزیدی هر کسی را بهرِ کاری
عراقی را برایِ خود گزیدی 🌷

ای بِه عالم کرده پیدا رازِ پنهانِ مرا
من کیم کز چون تویی بویی رِسد جانِ مرا

جان وُ دِل پُر درد دارم هم تو در من می‌ نگر
چون تو پیدا کرده‌ ای این رازِ پنهانِ مرا

زِ آرزویِ رویِ تو در خون گرفتم روی از آنک*
نیست جُز رویِ تو درمان چشمِ گریانِ مرا

گرچِه از سر پای کردم چون قلم در راه عِشق
پا وُ سر پیدا نیامد این بیابانِ مرا

گر امیدِ وصلِ تو در پی نباشد رهبرم
تا ابد ره درکِشد وادیِ هجرانِ مرا

چون تو می‌ دانی که درمانِ منِ سرگشته چیست*
دردم از حد شد چِه می‌ سازی تو درمانِ مرا

جانِ عطّار از پریشانی است همچون زُلفِ تو*
جمع کن بر رویِ خود جانِ پریشانِ مرا 🌷

زد مارِ هوی بر جگرِ غَمناكم
سودی نکند فسونگرِ چالاكم

آن یار که عاشقِ جمالش شده ام
هم نزدِ ويست رقيه وُ تریاكم 🌷

پ.ن:

تاریخ ابیاتِ عربی این تصنیف بِه صدرِ اسلام می رسد و جالب است که عبدالقادر مراغه ای پس از گذشتِ حدودِ ۸۰۰ سال از زمانِ رسول اکرم (ص) تا زمانِ خودش این ابیات را در تصنیفی بِه فارسی بر می گرداند.

🟦 در گذشته مرا برادرى خدايى بود كه كوچكىِ دنيا در چشمش، او را در چشمِ من بزرگ مى داشت؛ مغلوبِ شكمش نبود؛ پس آنچه را نمى يافت، آرزو نمى كرد و اگر مى يافت، از حد نمى گذراند؛ بيشترِ روزگارش را خاموش بود؛ ليكن اگر سخن مى گفت، بر گويندگان پيشى مى گرفت و تشنگىِ پرسندگان را فرو مى نشاند؛ بِه ظاهر، ناتوان مى نمود؛ ليكن بِه هنگامِ كوشش، چون شيرِ بيشه و مارِ زهرآگينِ بيابان بود؛

🟥 جُز در حضورِ قاضى، حجّت آورى نمى كرد و كسى را بِه سببِ كارى كه در مثلِ آن، پوزش مى آورند، سرزنش نمى كرد تا عذرش را بشنود؛ از هيچ دردى شِكوه نمى كرد، مگر پس از بهبودش؛ آنچه را مى گفت، انجام مى داد و آنچه را انجام نمى داد، نمى گفت؛ اگر در گفتارْ مغلوب مى شد، در خاموشى مغلوب نمى گشت؛ بر شنيدن، حريص تر از گفتن بود؛ اگر با دو مسئله روياروى مى شد، مى نگريست كه كدام يك بِه هواىِ نفسْ، نزديك تر است و با آن، مخالفت مى كرد؛

🟩‌ پس اين خوى ها را بِه چنگ آوريد و پايبندِ آنها باشيد و در كسبِ آنها با يكديگر رقابت كنيد؛ اگر هم نتوانستيد همۀ آنها را كسب كنيد، بدانيد كه بِه دست آوردنِ اندك، بهتر از رها كردنِ بسيار است.

پ.ن:

قطرهٔ اشکم، زِ چشمِ روزگار اُفتاده ام*
شبنمم، از دستِ گُل در پایِ خار اُفتاده ام

ذرّه ام، از آفتابِ آسمان گشتم جدا*
قطره ام، از بحرِ بی پایان کنار اُفتاده ام

نالهٔ سردم، که از داغِ جِگر افتد برون*
شاخهٔ خشکم، که اندر رهگذار اُفتاده ام

نه فروغِ صبحگاهی، نه فراغِ شامگاه*
کوکبِ صبحم، که اندر شامِ تار اُفتاده ام

نه امیدِ برگ وُ باری، نه هوایِ سایه‌ ای*
دانهٔ خشکم، که اندر شوره زار اُفتاده ام

نه مرا از کس، نه کس را از من امید است وُ بیم*
کُشتهٔ شمعم، که بر لوحِ مزار اُفتاده ام

از کنارِ لاله رویان می روم با کامِ خشک
سایهٔ ابرم، که اندر کوهسار اُفتاده ام

ای نسیمِ مهربان! دامن کشان بر من گذر
زآنکه در دامانِ صحرا، چون غبار اُفتاده ام

تا زِ رُخسارِ چمن شویم غبارِ تیرگی
سیلِ بارانم، که از ابرِ بهار اُفتاده ام

سایه پروردِ بهشتِ وصل بودم یِک زمان
حالیا در دوزخِ هجران دچار اُفتاده ام

پیش این سوداگران کز مکر پُر سرمایه اند
من فقیر وُ مفلسم، از اعتبار اُفتاده ام

کارگاهی کاندر او علم وُ هنر بیکارگی است
ساده لوحی بین که من آنجا بِه کار اُفتاده ام!

من کی‌ ام؟ خطّی گران، کز روزگارِ باستان
در کفِ خط ناشناسان، یادگار اُفتاده ام

من سنا! نسلِ همایم گر چِه با جغدان شوم
اندر این ویرانسرا، ناچار یار اُفتاده ام

این جوابِ آن غزل باشد که صائب گفته است*
در نمودِ نقشها بی اختیار اُفتاده ام 🌷

ای بِه پیشِ قامتت سروِ چمن بی‌ اعتبار*
رویِ تو با رویِ گُل، چون گُل بُود در جنبِ خار!

گر شکاری را بِه صد زحمت بِه دست آرَد کسی
خویش را در دامت اندازد بِه صد زحمت شکار

بوستانی را که باشد رویِ چون ماه تو، گُل
عندلیب آن بوستان را هست همچون من هزار

گر زِ دستِ غیر نوشم شهد، زهرِ قاتل است*
از کفت، چون شهد باشد زهرِ قاتل خوشگوار

آنچِه با من کرد مژگانِ تو ای ابروکمان!*
تیرِ رستم این‌ چنین کِی کرد با اسفندیار؟

نی اسیرِ زُلفِ پُرچینِ تو شد تنها دِلم
چون دلِ من، صد هزارش هست در هر پیچ وُ تار

گر نیفشانم بِه پایِ نازنینت ای صنم!*
کِی بِه کار آید مرا جانی که باشد مستعار؟

فخریا! آن کس که می‌ گوید دِلارامیم نیست
نیست از فرزندِ آدم، هست از نسلِ حِمار! 🌷

آن ناز وُ آن کرشمه وُ آن چشم وُ آن نگاه
خود گو چِگونه دارم دِل در میان نگاه؟!

رشک آیدم مباد نشیند بِه روزِ من
هرگه که می‌ کنی بِه سویِ آسمان نگاه

گلچین کجا وُ دست‌ درازی در این چمن؟
اینجا بِه گُل زِ دور کند باغبان نگاه

در جلوه بس که چشمِ جهانی بِه سویِ اوست
وقتِ نظاره گُم شود اندر میان نگاه!

صد جان فدایِ نیم‌ نگه کرده‌ ایم وُ باز*
بر کشتگانِ خویش کند سرگران نگاه!

چشمِ تو یِک نگاه بِه ما کرد در ازل*
ما را بس است تا بِه قیامت همان نگاه

فیّاض! صد نظاره بِه یِک جان خریده‌ ایم
کس را نداده دست چنین رایگان نگاه 🌷

الفتی! در هجر بی تابی مکن، شرمی بدار؛ هیچ می دانی که همدم با تو شَب‌ ها یادِ کیست؟ 🕯

سه گونه بوده رواجِ عقیده در عالم
که مرد از آن سه سری جست وُ پیروان اندوخت

یِکی بِه زور که تا مردمانْشْ بپْذیرند
بکُشت مردم وُ بنیاد کَند وُ خانه بسوخت

دو دیگر آنکه عقیدت بِه سیم وُ زر بخرید
از آن کسی که عقیدت بِه سیم وُ زر بفروخت

سه دیگر آنکه بِه تعلیم وُ تربیت پرداخت
چراغِ فکر بدین‌ گونه در جهان افروخت

چو رفت زور وُ زر، آن هر دو نیز بار ببست*
بمانْد آنچه بِه تعلیم وُ تربیت آموخت 🌷

سلطان ابوالحسن، علی موسی، آن که هست
گُلْ‌ میخِ آستانه او ماه وُ آفتاب

آن کعبۀ امید که صندوقِ مرقدش
گردیده پایتختِ دعاهایِ مستجاب

بویِ گُلِ محمدیِ باغِ خُلقِ او
در چین بِه بادِ عطسه دهد مغزِ مشکِ ناب

با اسبِ چوب از آتشِ دوزخ گذر کند
تابوتِ هر که طوف کند گِرد آن جناب

روزی که دستِ او بِه شفاعت، عَلَم شود
خجلت کشد زِ دامنِ پاکِ گنه، ثواب

هر شَب شود بِه صورتِ پروانه جلوه گر
روح الامین بِه روضۀ آن آسمانْ جناب

قندیل تا بِه سقفِ حریمش نبست نقش
دریایِ رحمتِ ازلی بود بی حباب

نبود عجب که مرقدِ او گِریه آورد*
آری زِ آفتاب شود دیده ها پُر آب

از دودِ شمعِ روضۀ او صبحِ صدقِ کیش
هر صبحدم بِه نور کند مویِ خود خضاب

روح اللّهی که از نفسش می چِکد حیات
نازد بِه خاکروبیِ آن آسمان جناب

بر هیچ کس درش چو درِ فیض بسته نیست
از شرمِ خویش در پس درمانده آفتاب

حجّ پیاده در قدمش روی می نهد
هر کس شود زِ طوفِ حریمِ تو، کامیاب

خورشید پا بِه خشتِ حریمِ تو چون نهد؟
ننهاده است بر سرِ مصحف، کسی کتاب

از تربتِ تو خاکِ خراسان حیات یافت*
آری زِ دِل بِه سینه رسد فیضِ بی حساب

از زهرِ رشک، خاکِ نشابور سبز گشت
تا گشت ارضِ طوس زِ جسمِ تو کامیاب

غربت بِه چشمِ خلق، چو یوسف، عزیز شد*
روزی که گشت شاه غریبان ترا خطاب

از دوریِ تو کعبه سیه پوش گشته است
ای آفتابِ مغربِ غربت بر او بتاب

از بس بِه مرقدِ تو اشارت نموده است
نیلوفری شده است سرانگشتِ آفتاب

هر کس که با ولایِ تو در زیرِ خاک رفت*
آید بِه صبحِ حشر برون همچو آفتاب

در سایۀ همایِ شفاعت، مرا بگیر*
تا سر برآورم زِ گریبانِ آفتاب 🌷

پ.ن:

شد سرنوشتِ ما زِ ازل خاکِ کویِ او (مخلصی‌ بدخشانی) 💚

عاقلان گُل کرد رسوایی، بِه هامونم بَرید*
موکشان تا وادیِ پُرشورِ مجنونم بَرید

در چراغِ آشنایی، نورِ اُلفت مُرده ‌است*
خانه تاریک است وُ من بیمار، بیرونم بَرید

هوشمندان، دردِ دانایی عجب بیماری ست
این ملال از دِل بِه تجویزِ فلاطونم بَرید

تشنۀ رنگ است گُل، حسرت نصیبانِ بهار
در خزان آبی به جو از اشکِ گلگونم بَرید

مصرعِ پیچانم، از من اهلِ دانش مگذرید
عقده از دِل وا شود گر پی بِه مضمونم بَرید 🌷

گشته خزان نوبهارِ من، بهارِ من
رفت وُ نیامد نگارِ من، نگارِ من

سپری شد شبِ جدایی، بِه امیدی که تو بیایی
آخر ای امیدِ قلبم، با من از چِه بی وفایی 🌷

بُگذار سر بِه سینۀ من تا که بِشنوی
آهنگِ اشتیاقِ دِلی دَرد مند را

شاید که بیش از این نپسندی بِه کارِ عِشق
آزارِ این رمیدۀ سر در کمند را

بُگذار سر بِه سینۀ من تا بِگویمت
اندوه چیست، عِشق کُدامست، غَم کُجاست

بُگذار تا بِگویمت این مرغِ خسته جان
عُمریست در هوایِ تو از آشیان جُداست

دِلتنگم، آنچِنان که اگر بینمت بِه کام
خواهم که جاودانه بِنالم بِه دامنت

شاید که جاودانه بِمانی کنارِ من
ای نازنین که هیچ وفا نیست با مَنَت

تو آسمانِ آبیِ آرام وُ روشنی
من چون کبوتری که پَرم در هوایِ تو

یِک شَب ستاره هایِ تو را دانه چین کُنم
با اشکِ شرم خویش بِریزم بِه پایِ تو

بُگذار تا بِبوسمت ای نوشخند صبح*
بُگذار تا بِنوشمت ای چشمۀ شراب

بیمارِ خنده هایِ توام، بیشتر بِخند
خورشیدِ آرزویِ منی، گرم تر بِتاب 🌷