🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

تا من وُ دوست با همیم، شاد نشسته روبرو
هر چه مرادِ دشمن است از بد وُ نیک، گو بگو

روی چو آفتابِ دوست، عکس بر آب چون فکنْد
آتشِ تیزِ عِشق را، شعله در آب، جو، بجو

در دلِ من نشسته ای، من شب وُ روز گردِ شهر
در طلبت همی دَوَم، خانه به خانه کو به کو

من نکنم حدیثِ خود، کانچه من از تو دیده ام
آینه خود بگویدت، چشم به چشم، روبرو

از سرِ زُلفِ تو نَبُد یک سَرِ مو به دستِ کس
رازِ نهانِ زُلفِ تو، شانه بگفت مو به مو!

چشمِ تو ریش می‌ کند، لحظه به لحظه، چشمِ من
چون برود در این میان، چشمه به چشمه، جو به جو

بود عماد را سماع پردۀ عِشق می‌ زدند
حالتِ عِشق عقل را، خرقه دریده، تو به تو 🌷

پ.ن:

در غزلِ مشهورِ طاهرۀ قزوینی معروف به قرةالعین (قرن ۱۳ ه.ق) با مطلع:

گر به تو اُفتدم نظر، چهره به چهره رو به رو
شرح دهم غمِ تو را، نکته به نکته مو به مو

از پیِ دیدنِ رُخت، همچو صبا فتاده ام
خانه به خانه در به در، کوچه به کوچه کو به کو ...

آیا شاعر، به این غزلِ عماد نسیمی شاعرِ (قرن ۸ ه.ق) چشم داشته است؟

پ.ن۲:

کاش می‌ توانستم تو را
‏چنان سفت در آغوش بگیرم

که استخوان‌ هایِ تنهایی‌ ام
‏یکی یکی شکسته شوند. (ازدمیر آصف) 🖤

دوستت دارم؛

چشم‌ هایت پُر از زبان‌ اند... (آن سکستون) 🖤

چه می‌ شد اگر با هم به ستاره‌ ها نگاه می‌ کردیم

و به تو می‌ گفتم: چشمانت از آنها زیباترند آپامه 🖤

مشتاقِ گُل از سرزنشِ خار نترسد*
حیرانِ رُخِ یار زِ اغیار نترسد

عیّارِ دلاور که کند ترکِ سرِ خویش*
از خنجرِ خونریز وُ سرِ دار نترسد

آن کس که چو منصور زند لافِ انا الحق
از طعنۀ نامحرمِ اسرار نترسد

ای طالبِ گنج وُ گهر از مار میندیش
گنج وُ گهر آن برد که از مار نترسد

گر بی بصری می کند انکارِ من از عِشق*
سهل است چِه غَم، عاشِق از انکار نترسد

در حیرتم از چشمِ تو کان ترکِ سیه چَشم*
مست است وُ چِه مستی که زِ هشیار نترسد

در کارِ غمِ عشقِ تو، دانی که کند سر؟*
آن عاشقِ سرگشته که از کار نترسد

در عشقِ تو بیمِ سر وُ جان است ولیکن*
ای دلبر از اینها دلِ عیّار نترسد

من عاشقِ شمعِ رُخِ یارم، چِه غَم از نار*
پروانۀ دلسوخته از نار نترسد

اندیشه ندارم زِ رقیبانِ بد اندیش*
از خارِ جفا عاشقِ گُلزار نترسد

در سایۀ عِشق ایمن از آن است نسیمی*
کان شیر دِل از عشقِ جگرخوار نترسد 🌷

در ضمیرم روز وُ شَب، نقشِ تو می بندد خیال
جُز تو نقشی در خیالم، صورتی باشد محال

هست با عِشقت مرا، پیوندِ جانی تا ابد*
جاودان زان با توام، هرجا که هستم در وصال

جانِ من با مهرِ رویت، الفتی دارد چنان
کز وجودِ خویش وُ از کون وُ مکان دارد ملال

دارم از خورشیدِ رویت، آتشی در جان وُ دِل
وز خیالِ نقشِ ابرویِ تو، هستم چون هلال

قامتِ سروِ گُلِ اندامِ تو، در باغِ بهشت
بشکند بازارِ طوبی را، بِه حدِّ اعتدال

آرزومندِ جمالِ کعبۀ وصلِ ترا
آتشِ شوقِ تو در جان، خوشتر از آبِ زلال

پیشِ رُخسارت گُل از شرم، آب گردد در زمان
گر کنی عزمِ گُلستان، با چنین حُسن وُ جمال

آفتابی شد نسیمی، در هوایِ او بلی
ذرّه را خورشید سازد، همّتِ صاحب کمال 🌷