🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

غَم مرا چِه خوری؟

من که زندگانی را
چو یِک انارِ درشت

چو یِک انارِ پُرآب
بِه کامِ خویش فشردم

فشردمش در مُشت
وز آبِ آن که گَهی تلخ بود وُ گَه شیرین

شدم سیراب

فزون‌ تر از همه‌ کس کودکانه خندیدم
فزون‌ تر از همه‌ کس گِریه کرده‌ ام پنهان*

چو مارِ غَم بِه دِلم زهر ریخت، کوفتمش
که آفتی نرساند بِه هستیِ دگران

بِه‌ سَر رسیده مرا چند قرن وُ چندین عمر
در انتظارِ فراوان وُ جهدِ بی‌ پایان

غَم مرا چِه خوری؟ 🌷

بشکفد بارِ دگر لالهٔ رنگینِ مُراد
غنچۀ سُرخِ فرو بستۀ دِل باز شود

من نگویم که بهاری که گذشت آید باز
روزگاری که بِه‌ سَر آمده آغاز شود

روزگارِ دگری هست وُ بهارانِ دگر
شاد بودن هنر است، شاد کردن هنری والاتر

لیک هرگز نپسندیم بِه خویش
که چو یک شکلکِ بی جان، شَب وُ روز

بی‌ خبر از همه خندان باشیم
بی‌ غَمی عیبِ بزرگی است که دور از ما باد!

کاشکی آینه‌ ای بود درون بین
که در او خویش را می‌ دیدیم

آنچِه پنهان بوَد از آینه‌ ها می‌ دیدیم
می‌ شدیم آگه از آن نیرویِ پاکیزه نهاد

که بِه ما زیستن آموزد وُ جاوید شدن
پیکِ پیروزی وُ امّید شدن

شاد بودن هنر است
گر بِه شادیِ تو دلهایِ دگر باشد شاد

زندگی صحنۀ یکتایِ هنرمندیِ ماست
هر کسی نغمۀ خود خوانَد وُ از صحنه روَد

صحنه پیوسته بِه جاست
خرّم آن نغمه که مردم بسپارند بِه یاد 🌷

گیاه وحشیِ کوهم نه لالۀ گلدان
مرا بِه بزمِ خوشی هایِ خودسرانه مبر

بِه سردیِ خشنِ سنگ خو گرفته دِلم*
مرا بِه خانه مبر زادگاه من کوه است

زِ زیرِ سنگی یِک روز سر زدم بیرون*
بِه زیرِ سنگی یِک روز می شوم مدفون

سرشتِ سنگیِ من آشیان اندوه است*
جدا زِ یار وُ دیار دِلم نمی خندد

زِ من طراوت وُ شادی وُ رنگ وُ بوی مخواه
گیاه وحشیِ کوهم در انتظارِ بهار

مرا نوازش و گرمی بِه گِریه می آرد
مرا گِریه میار 🕯

شناگر نیستم، افسوس
غوّاصی نمی‌ دانم

دلِ مشتاقم امّا
تشنۀ آن شهرِ دریایی‌ ست

چِه سازم با دلِ عاصی؟
نمی‌ دانم

اگر یِک‌ سو نَهم
آرامشِ غمگینِ ساحل را

بِه دریا گر زنم دِل را
اگر با یِک جهش

خود را بِه دریا افکنم، شاید
کنم آسان هزاران کارِ مشکل را 🌷

اگر پرسند از من زندگانی چیست
خواهم گفت:

همیشه جست‌ و جو کردن
جهانِ بهتری را آرزو کردن

من از هر وقتِ دیگر بیشتر امروز هُشیارم
بِه بیداری، پُر از اندیشه‌ ام در خواب، بیدارم

زمان را قدر می‌ دانم
زمین را دوست می‌ دارم

چنان از دیدنِ هر صبح روشن می‌ شوم مشتاق
که گوئی اولین روزِ من است این، آخرین روز است. 🌷

شاد بودن هنر است
شاد کردن هنری والاتر

لیک هرگز نپسندیم بِه خویش
که چو یِک شکلکِ بی‌ جان، شَب وُ روز

بی‌ خبر از همه، خندان باشیم
بی‌ غَمی عیبِ بزرگی‌ ست که دور از ما باد 🌷

بخند بر منِ پُر سوز، ای ستارۀ قطبی
تو التهاب چِه دانی، که روشناییِ سردی

من آن شرارۀ سوزانِ قلبِ گرمِ زمینم
تو آن ستارۀ آسودۀ سپهر نوردی

چِه سود آن‌ همه زیباییِ خموشِ فسونگر
اگر نداری سوزی، وگر نداری دردی؟

چِه ارزشی بُود آن زندگانیِ ابدی را
اگر که نیست امیدی، وگر که نیست نبردی؟

نمی‌ دهم بِه تو یِک‌ لحظه عمرِ کوته خود را
هزار قرن اگر زندگی کنیّ وُ بگردی

متاب بر منِ بی‌ تاب، ای ستارۀ قطبی
که من شرارۀ گرمم، تو روشناییِ سردی 🌷

من اشکِ سنگ را شبِ مهتاب دیده‌ ام
فریادِ کوه وُ خندهٔ دریا شنیده‌ ام

من عِشق را بِه پردهٔ صد رنگِ دلپذیر
با پاکیِ سَحر بِه تماشا نشسته‌ ام

در چشمه‌ سارِ نورِ سپیدِ ستاره‌ ها
با شست‌ و‌ شویِ خویش زِ هر رنگ رَسته‌ ام

من شعر را زِ خندهٔ شیرینِ کودکان
من نغمه را زِ رقصِ لطیفِ نسیمِ صبح

ایثار را زِ دیدهٔ بی‌ خوابِ مادران
آزادگی زِ گوشهٔ تاریکِ کلبه‌ ها

بی‌ تابی از شبانِ شرر بارِ انتظار
بخشایش از زمین وُ شکوفائی از بهار

بر گرفته‌ ام، که دسته گلی ارمغان کنم
بر هر که او بِه راه رهائی‌ ست پایدار

من بانگِ کوه وُ نغمهٔ دریا شنیده‌ ام
دریا دلانِ سخت‌ تر از کوه دیده‌ ام 🌷