🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

تا زِ دستِ عِشق بر آب است بنیانم چو اشک
می‌ دود در خاکِ کویت پایِ لغزانم چو اشک

گر چِه شد آلوده دامانِ من از خونِ جگر
با همه تردامنی‌ ها پاکدامانم چو اشک

یا برو از پیشِ چَشمم یا که چَشم از من مپوش
تا بِه کی خود را کشی هر دم بِه چَشمانم چو اشک

اعتباری نیست بر اندیشۀ لرزانِ من
پیشَ چَشمت نقشِ بر آب است ایمانم چو اشک

تا تو از چشمِ سیاه خویش افکندی مرا
موجِ دور افتاده از آغوشِ طوفانم چو اشک

همچو اشکِ شمع در شامِ سیه گُم گشته‌ ام
ظلمتِ شبهاست پیدا از گریبانم چو اشک

راز داری از منِ رسوا چِه می‌ جویی که من
پرده‌ دارِ مردمانم لیک عریانم چو اشک 🕯

پ.ن:

من کیستم، از هر بُنِ مو چشمۀ دردی
بنشسته کفِ خاکی وُ برخاسته گردی

بیرون شدن از میکده مخمور، شگون نیست
ای ساقیِ دِلها، برسان دارویِ دردی (طالب آملی) 🖤

پ.ن۲:

می کُنم درمان، دلِ صد چاک را از سوزِ عِشق
آتش است ار زخمِ مِجمَر، دیده، گاهی، مَرهمی

کیستم من؟ پایْ تا سَر، نسخه‌ ای از زُلفِ او
تیره روزی، بی‌ قرار، آشفته‌ حالی، دَرهَمی (کلیم کاشانی) 🖤

پ.ن۳:

روز وُ شَب، بِه در آغوش كشيدنت، عادت كرده ام آپامه! با اينكه جُز در خيالَم، اتفاق نمى افتد! 🖤

ای بی وفا، رازِ دِل بشنو، از خموشیِ من، این سکوتِ مرا، ناشنیده مگیر
ای آشنا، چشمِ دِل بگشا، حالِ من بنگر، سوز وُ سازِ دلم را ندیده مگیر

امشَب که تو، در کنارِ منی، غمگسارِ منی، سایه از سرِ من، تا سپیده مگیر
ای اشکِ من، خیز وُ پرده مشو، پیشِ چشمِ ترم، وقتِ دیدنِ او، راهِ دیده مگیر

دلِ دیوانۀ من، بِه غیر از محبّت، گناهی ندارد، خدا داند
شده چون مرغِ طوفان، که جُز بی پناهی، پناهی ندارد، خدا داند

منم، آن ابرِ وحشی، که در هر بیابان، بِه تلخی سرشکی، بیفشاند
بِه جُز این اشکِ سوزان، دلِ ناامیدم، گواهی ندارد، خدا داند

دِلم گیرد، هر زمان بهانۀ تو، سرم دارد، شورِ جاودانۀ تو
رویِ دِل بود بِه سویِ آستانۀ تو

چو آید شَب در میانِ تیرگی ها، گشاید پَر، روحِ من بِه شور وُ غوغا
رو کند چو مرغِ وحشی، سویِ خانۀ تو 🌷

پ.ن:

من، بِه جایِ تمامِ کلماتی که نتوانستم با تو حرف بزنم، گریه کرده‌ ام. (‏دیدم ماداک) 🖤

زِ بس تنها نشستم همچو گُل‌ هایِ بیابانی*
دِلم چون غنچه خو کرده‌ ست با سر در گریبانی

بِه بختِ تیرۀ خود اشکِ غَم از دیده می‌ بارم*
چِه سازد با سیاهی‌ هایِ شَب شمعِ شبستانی؟

نه می‌ خَندم نه می‌ گِریم، نه سَرمستم نه هُشیارم*
نمی‌ دانم چِه باید کرد در دنیایِ حیرانی

دلِ دیوانه‌ ام دنبالِ گیسویِ تو می‌ گردد*
که شاید دادِ خود گیرد زِ زنجیرِ پریشانی

زِ جانِ خویش شستم دست در پیشِ نگاه تو*
که چشمانِ تو دریایی‌ ست بی‌ پایان وُ طوفانی

نگاهِ سرکش‌ ات هر جا که رو آورد وُ گردش کرد*
خماری بود وُ مستی بود وُ طوفان بود وُ ویرانی

بِه دنبالِ شرابِ سرخوشی بیهوده می‌ گردی*
ندارد ساغرِ هستی بِه جُز زهرِ پشیمانی 🌷

پ.ن:

گیرم که نامِ من زِ لبت محو گشت وُ مُرد
یادِ مرا چگونه فراموش می‌ کنی؟

آغوشِ من بِه رویِ اجل باز مانده است
ای مه! تو با که دست در آغوش می‌ کنی؟ (بهادر یگانه) 🖤