🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

کیستم من چیستم؟ از قُلزُمِ هستی نَمی
یا بِه پیشِ آفتابِ عالم‌ آرا شبنمی

فیضِ خلقت همچو باران، من حبابی رویِ آب
یا کفی لرزنده در موجِ خروشان‌ قُلزمی

آن اگر خود جوهرِ فرد وُ زمان بی‌ انتهاست
از زمانِ بی‌ نهایت من چِه‌ ام؟ آنی، دَمی

آفرینش خود چِه باشد؟ عقدۀ سردرگمی
زندگانی خود چِه باشد؟ راه پُر پیچ وُ خمی

این زمین با ساکنانش، جمله باشد در قیاس
ذرّه‌ ای سرگشته اَندر بی‌ نهایت عالمی

دورها و کورها، از خلقتِ عالم گذشت
بعد از این هم، دورها و کورها، باشد همی

زخم‌ خورده، رنج‌ برده، دردمندم، مستمند
ای دریغا دارویِ راحت‌ رسانی، مرهمی

گرمگاهِ تاب‌ فرسایِ تَموز است، ای دریغ
سایبانی کو که تا در وی بیاسایم دَمی؟

هر کجا شیطان بُود، گویند با وی آدمی‌ ست
پس چِرا با این‌ همه شیطان نباشد آدمی؟

گر نگیرد تربیت از حضرتِ پیرِ مغان
آدمی چِبْوَد؟ سُتوری، جاهلِ لا یَعلمی!

در بیانِ حالِ زارِ خود، هماییّ سنا
از زبانِ خواجۀ شیراز گوید هردَمی:

سینه مالامالِ درد است، ای دریغا مرهمی*
دِل زِ تنهایی بِه جان آمد، خدا را، همدمی 🌷

پیرمردی یخ‌ فروشِ دوره‌ گرد
در هوایِ گرم می‌ زد آهِ سرد

کای دریغا! چشمِ من در خواب شد
وآن‌ همه سرمایۀ یخ آب شد

ای پسر! عمرِ تو آن سرمایه است
کوش کآن را رایگان ندْهی زِ دست

گر رود بختِ تو از غفلت بِه خواب
می‌ شود سرمایۀ عمرِ تو آب

پیش کز حسرت برآری بانگ وُ جوش
پند گیر از کارِ پیرِ یخ‌ فروش

عمرِ ما برف است وُ گشتِ ماه وُ روز*
آفتابِ تیر وُ گرمایِ تَموز 🌷

قطرهٔ اشکم، زِ چشمِ روزگار اُفتاده ام*
شبنمم، از دستِ گُل در پایِ خار اُفتاده ام

ذرّه ام، از آفتابِ آسمان گشتم جدا*
قطره ام، از بحرِ بی پایان کنار اُفتاده ام

نالهٔ سردم، که از داغِ جِگر افتد برون*
شاخهٔ خشکم، که اندر رهگذار اُفتاده ام

نه فروغِ صبحگاهی، نه فراغِ شامگاه*
کوکبِ صبحم، که اندر شامِ تار اُفتاده ام

نه امیدِ برگ وُ باری، نه هوایِ سایه‌ ای*
دانهٔ خشکم، که اندر شوره زار اُفتاده ام

نه مرا از کس، نه کس را از من امید است وُ بیم*
کُشتهٔ شمعم، که بر لوحِ مزار اُفتاده ام

از کنارِ لاله رویان می روم با کامِ خشک
سایهٔ ابرم، که اندر کوهسار اُفتاده ام

ای نسیمِ مهربان! دامن کشان بر من گذر
زآنکه در دامانِ صحرا، چون غبار اُفتاده ام

تا زِ رُخسارِ چمن شویم غبارِ تیرگی
سیلِ بارانم، که از ابرِ بهار اُفتاده ام

سایه پروردِ بهشتِ وصل بودم یِک زمان
حالیا در دوزخِ هجران دچار اُفتاده ام

پیش این سوداگران کز مکر پُر سرمایه اند
من فقیر وُ مفلسم، از اعتبار اُفتاده ام

کارگاهی کاندر او علم وُ هنر بیکارگی است
ساده لوحی بین که من آنجا بِه کار اُفتاده ام!

من کی‌ ام؟ خطّی گران، کز روزگارِ باستان
در کفِ خط ناشناسان، یادگار اُفتاده ام

من سنا! نسلِ همایم گر چِه با جغدان شوم
اندر این ویرانسرا، ناچار یار اُفتاده ام

این جوابِ آن غزل باشد که صائب گفته است*
در نمودِ نقشها بی اختیار اُفتاده ام 🌷

لب بسته ام زِ هر چِه بِه جُز گفت و گویِ تو*
دِل شسته‌ ام زِ هر چِه بِه جُز نقشِ رویِ تو

گر بگذری بِه خاکم و گویی: تو را که کُشت؟*
فریاد خیزد از کفنم، که آرزویِ تو

منت زِ خضر گو بِه سکندر کشد که من
آبِ حیات جسته ام، از خاکِ کویِ تو

دِل را اضطراب بِه هر سمت می کشم
مانندِ قبله یاب، که گردد بِه سویِ تو

ترسم بِه زیرِ خاک رود آه، عاقبت*
هم حسرتِ دلِ من وُ هم آرزویِ تو 🌷

کاش عاشِق شوی وُ تلخیِ هجران بینی
آن چِه من می کِشم از دستِ غَمت آن بینی

دِل سپاری بِه سرِ زُلف پریشانِ بتی
همه شَب در غمِ او خوابِ پریشان بینی

لب گزی، آه کِشی، گِریه کنی، ناله زنی
رنج وُ محنت هم از این گونه فراوان بینی

نی غلط گفتم، خاکم بِه دهن، هیچ مباد*
که تو یِک لحظه غَم از گردشِ دوران بینی

هرگز ای دوست مبادا دلِ آسودۀ تو
شود آزرده وُ حالی نه بِه سامان بینی

تیغ بر فرقِ من وُ تیر بِه چَشمم صد بار*
خوش تر آید که تو یِک خار بِه دامان بینی

خنده بر کارِ جهان زن چو گُلِ تازه بهار
تا جهان را همه چون لالۀ خندان بینی

دِل بِه پیرای زِ خار وُ خسِّ خودبینی وُ آز
تا گلستان شوی وُ دهر گلستان بینی

آرزو کم کن وُ رنگِ هوس از دِل بزدای
تا در آئینۀ جان چهرۀ جانان بینی 🌷