🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

جانِ هر زنده دِلی، زنده به جانی دِگرست
سخنِ اهلِ حقیقت زِ زبانی دِگرست

خیمه از دایرۀ کون وُ مکان بیرون زَن
زانکِ بالاتر ازین هر دو، مکانی دِگرست

در چمن هست بسی لاله سیراب ولی
تُرکِ مه رویِ من از خانۀ خانی دِگرست

راستی را زِ لطافت چو روان می گردی
گوئیا سروِ روانِ تو روانی دِگرست

عاشِقان را نبوَد نام وُ نشانی پیدا*
زانکه این طایفه را نام وُ نشانی دِگرست

یک زمانم به خدا بخش وُ ملامت کم گوی
کاین جگر سوخته موقوفِ زمانی دِگرست

تو نه مردِ قدح وُ دردِ مغانی خواجو
خونِ دِل نوش که آن لعل زِ کانی دِگرست 🌷

گفتا تو از کجایی کآشفته می‌ نمایی
گفتم منم غریبی از شهرِ آشنایی

گفتا سرِ چه داری کز سِرّ خبر نداری
گفتم بر آستانت دارم سرِ گدایی

گفتا کدام مرغی کز این مقام خوانی
گفتم که خوش‌ نوایی از باغِ بینوایی

گفتا زِ قیدِ هستی رو مست شو که رَستی
گفتم به مِی‌ پرستی جُستم زِ خود رهایی

گفتا جوی نیرزی گر زُهد وُ توبه ورزی
گفتم که توبه کردم از زُهد وُ پارسایی

گفتا به دلربایی ما را چگونه دیدی
گفتم چو خَرمنی گُل در بزمِ دلربایی

گفتا من آن تُرنجم کاندر جهان نگُنجم
گفتم بِه از تُرنجی لیکن بدست نایی

گفتا چرا چو ذرّه با مهر عِشق بازی
گفتم از آن که هستم سرگشته‌ ای هوایی

گفتا بگو که خواجو در چشمِ ما چه بیند
گفتم حدیثِ مستان سِرّی بوَد خدایی 🌷

پ.ن:

هوایی که همین حالا از میانِ لباس‌ هایت گذشت، عطر شد. ❤️

بدانک بویِ تو آورد صبحدم بادم
وگرنه از چه سبب دِل به باد می‌ دادم

عِنانِ باد نخواهم زِ دست داد کنون
ولی چه سود که در دست نیست جُز بادم

مرا حکایتِ آن مرغِ زیرک آمد یاد
به پایِ خویش چو در دامِ عِشقت اُفتادم

زِ دستِ دیده دِلم روز وُ شَب به فریاد است
اگرچه من همه از دستِ دِل به فریادم

مگر که سَر بدهم ورنه من زِ سَر ننهم
امیدِ وصل درین رَه چو پای بنهادم

چو دجله گشت کنارم در آرزویِ شَبی
که بادِ صبحدم آرَد نسیمِ بغدادم

گمان مبر که فراموش کردمت، هیهات*
زِ پیشم اَر چه برفتی نرفتی از یادم

مگر به گوشِ تو فریادِ من رساند باد*
وگرنه گر تو تویی کِی رسی به فریادم

مگو که شیفته بر گلبنی شدی خواجو
که بی‌ تو از گُل وُ بلبل چو سوسن آزادم 🌷

گویند زِ مرگ، در جهان نیست بَتَر... والله فراق 🖤

عاشقان در طلبت گردِ جهان می پویند
عارفان از دو جهان وصلِ تو را می جویند

بده آن باده که مرغانِ سحر می گویند
دلم ای وای به دِل، وا دلم ای وای دلم

ای خوشا پایِ گُل وُ فصلِ بهار وُ لبِ رود
صوفی از رقص نیاسوده وُ مطرب زِ سرود

بشنو این نغمۀ پُر زمزمه از زخمۀ رود
دلم ای وای به دِل، وا دلم ای وای دلم

از سرِ زُلفِ تو شوریدگی آموخته دِل
آتشِ مهرِ تو در جانِ من افروخته دِل

گر از این پس ندهی دادِ منِ سوخته دِل
دلم ای وای به دِل، وا دلم ای وای دلم 🕯

پ.ن:

‏اگر همان دَم که جفایش نَفَست را بند آورده است، به خودش پناه بُردی، عاشِقی..

گشت معلوم کنون قیمتِ ایّامِ وصال
که وصالت متصوّر نشود جُز به خیال

گر میسّر نشود با توام امکانِ وصول
نیست ممکن که فراموش کنم عهدِ وصال

هر سحر چاک زنم دامنِ جان را چون صبح
تا گریبانِ تو شد مطلعِ خورشیدِ جمال

هست چون خالِ سیاهِ تو مرا روزِ سپید
گشت چون زُلفِ تو آشفته مرا صورتِ حال

شکّرت شورِ جهانی وُ جهانی مشتاق
عالمی تشنه وُ عالم همه پُر آبِ زلال

تا نگوئی که حرام است مرا بی تو نظر
که حرام است نظر بی تو وُ مِی با تو حلال

تنم از شوقِ جمالت شده از مویه چو موی
دِلم از دردِ فراقت شده از ناله چو نال

قامتم نون وُ دِل از غَم شده چون حلقۀ میم
لیک بر حالِ دلم جیمِ سرِ زُلفِ تو دال

نه به حالم نظری می کنی ای نرگس چشم
نه زِ حالم خبری می دهی ای مشکین خال

مهرِ من بر مهِ رویت نپذیرد نقصان
مهر را گرچه میسّر نشود دفعِ زوال

عیشِ من بی لبِ شیرینِ تو تلخست ولیک
تو ملولی وُ مرا هست زِ غیرِ تو ملال

ظاهر آنست که از خود برود بلبلِ مست
چو نسیمِ چمن آرد نفسِ بادِ شمال

خوش بُود نالۀ عشّاق به هنگامِ صبوح
خواجو ار عاشِقی، از پردۀ عشّاق بنال 🌷

پ.ن:

غریقِ عِشق چه اندیشه از خطر دارد؟

زِ سَر گذشته چه پروایِ دردسر دارد؟ (صائب تبریزی) 🖤

دِلَکَم بُرد به غارت زِ بَرَم دِلبَرَکی
سَر فرو کرده پَری پیکَرَک از مَنظرکی

نرگسِ هندُوَکِ مَستَکِ او جادُوَکی
سُنبلِ زنگیَکِ پَستَکِ او کافرکی

بَختَکَم شورَک از آن زُلفکِ شورانگیزَک
سُخنش تَلخَک وُ شیرین لَبَکَش شکّرکی

چَشمم از لَعلَکِ دُرپوشَکِ او دُرپاشَک
لیکن از مَنطِقَکَش هر سخنی گوهَرکی

دِلَکَم شد سرِ مویی وُ چو مویی تَنَکَم
تا جُدا ماند کنارم زِ میان لاغرکی

بر دِلم عیب نگیرید که دیوانَکَ کیست*
چه کند نیست گزیرش زِ پَری پیکرکی

قَدَکَم شد چو سرِ زُلفِ صنوبر قَدَکی
رُخَکَم گشت چو زَر در غمِ سیمین بَرَکی

از تو ای سرو قَدَک کیست که بر خواهد خورد
گرچه از سروِ خرامان نخوُرَد کَس بَرَکی

سَرَک اندر سَرَکِ عشقِ تو کردم لیکن*
با منِ خسته دِلَک نیست تُرا خود سَرَکی

غَمَکَت می‌ خورم وُ نیست غَمَت غَمخوُرَکم*
هیچ گویی که مرا بود گَهی غَمخوُرَکی

خواجو از حَلقکَکِ زُلفِ تو شد حلقه به گوش
زانک عیبی نبوَد گر بُوَدَت چاکرکی 🌷

مستم زِ دو چشمِ نیمه‌ مستش
وز پای درآمدم زِ دستش

گفتم بنشین وُ فتنه بنشان
برخاست قیامت از نشستش

آن را که دِلی به دست نارد
دادیم عِنانِ دِل به دستش

جان تشنهٔ لعلِ آبدارش
دِل بستهٔ زُلفِ پُرشکستش

هستم به گمان که هست یا نیست
آن دُرجِ عقیق نیست‌ هستش

در عینِ خُمار چند باشیم
چون مردمِ چشمِ مِی‌ پرستش

یاران زِ میِ شبانه مستند
خواجو زِ دو چشمِ نیمه‌ مستش 🌷

ای صبحِ صادق رُخ زیبایِ مصطفی
وی سروِ راستان قدّ رعنایِ مصطفی

آئینۀ سکندر وُ آبِ حیاتِ خضر
نورِ جَبین وُ لعلِ شکر خایِ مصطفی

معراجِ انبیا وُ شبِ قدرِ اَصفیا
گیسویِ روز پوشِ قمر سایِ مصطفی

اِدریس کو معلّمِ علمِ الهی است
لب بسته پیشِ منطقِ گویایِ مصطفی

عیسی که دیرِ دایرِ عِلوی مقامِ اوست
خاشاک روبِ حضرت اعلی مصطفی

بر ذَروه دَنا فَتَدّلی کشیده سَر
ایوانِ بارگاهِ معلّایِ مصطفی

وز جامِ روح پرورِ ما زاغ گشته مَست
آهویِ چشم دلکشِ شهلایِ مصطفی

خیّاطِ کارخانۀ لولاک دوخته
دُرّاعه اَبیت بِه بالایِ مصطفی

شمس وُ قمر که لولویِ دریایِ اَخضرند
از رویِ مهر آمده لالایِ مصطفی

خالی زِ رنگِ بدعت وُ عاری زِ زنگِ شرک
آئینه ضمیرِ مُصفّایِ مصطفی

کُحلُ الجواهرِ فلک وُ توتیایِ روح
دانی که چیست خاکِ کفِ پایِ مصطفی

قرصِ قمر شکسته بَرین خوانِ لاجورد
وقتِ صلایِ معجزه ایمایِ مصطفی

روح الامین که آیتِ قُربت بِه شانِ اوست
قاصر زِ درکِ پایۀ اَدنی مصطفی

در بَر فکنده زُهره بِه غلطاقِ نیلگون
از سوگِ زهر خوردۀ زهرایِ مصطفی

گو مَه بِه نورِ خویش مَشو غرّه زانکِ او
عکسی بُوَد زِ غُرّۀ غَرّایِ مصطفی

بر بامِ هفت منظرِ بالا کشیده اند
زین چار صُفّه رایتِ آلایِ مصطفی

خواجو گدای درگهِ او شو که جبرئیل
شد با کمالِ مرتبه مولایِ مصطفی 🌷

🌸 خوشنویسی: محمّد رضا رحیمی؛ اثر: رضا بدرالسماء 🌸

همچو شمعم بِه شبستانِ حَرَم یاد کنید
یا چو مُرغم بِه گلستانِ اِرَم یاد کنید

روزِ شادی همه کس یاد کند از یاران*
یاری آنست که ما را شبِ غَم یاد کنید

گر چنانست که از دلشدگان می پرسید
گاه گاهی زِ منِ دلشده هم یاد کنید

چون شد اقاطع¹ شما تختگه مُلکِ وجود
کی از این کشته شمشیرِ عَدَم یاد کنید

چشم دارم که منِ خستۀ دلسوخته را
بِه نمِ چشمِ گُهر بارِ قلم یاد کنید

هیچ نقصان نرسد در شرف وُ قدرِ شما
در چنین محنت وُ خواری اَگَرَم یاد کنید

چون من از پای فتادم نبود هیچ غریب
گر منِ بی سر وُ پا را بِه قدم یاد کنید

در چمن چون قدحِ لاله عذاران طلبند
جام گیرید وُ زِ عشرتگه جَم یاد کنید

ور در ایوانِ سلاطین ره قربت باشد
زِ مقیمانِ سرِ کویِ ستم یاد کنید

بلبلِ خسته بی برگ وُ نوا را آخر
بِه نسیمِ گُلی از باغِ کَرَم یاد کنید

سوخت در بادیه از حسرتِ آبی خواجو
زان جگر سوخته در بیتِ حَرَم یاد کنید 🌷

پ.ن:

۱. در اینجا مُراد زمینیست که ملوک بخشند.

ای مقیمانِ درت را عالمی در هر دمی
رهروانِ راهِ عِشقت هر دمی در عالمی

با کمالِ قدرتت بر عرصۀ ملکِ قدم
هر تفِ آتش خلیلی، هر کفِ خاک آدمی

طورِ سینا با تجلّیِ جمالت ذرّه یی
پور سینا در بیانِ کبریایت ابکمی

کاف وُ نون از نسخۀ دیوانِ حکمت نکته یی
بحر وُ کان از موجِ دریایِ عطایت شبنمی

از قدم دم چون توانم زد که در راهِ تو هست
زِ اوّل صبحِ ازل تا آخرِ محشر دمی

ای بِه تیغِ ابتلایت هر شکاری شبلئی
وی بِه میدانِ بلایت هر سواری ادهمی

تشنگانرا از تو هر زهری ورایِ شربتی
خستگانرا از تو هر زخمی بِه جایِ مرهمی

رفته هر گامی بِه عزمِ طورِ قربت موسیئی
خورده هر جامی زِ دستِ ساقیِ شوقت جمی

هر بتی در راهت از رویِ حقیقت کعبه یی
هر نمی از ناودانِ چشمِ خواجو زمزمی 🌷

پ.ن:

◽️ در آستانه فرارسیدن مراسم بزرگ پیاده روی اربعین حسینی، جدیدترین دیوارنگاره، با شعار (با چفیه می‌ آییم). ◽️ امیرالمومنین علی علیه السلام می‌ فرمایند: پیوسته دشمنِ ظالم و یاور مظلوم باشید.

گفتا تو از کجایی کآشفته می‌ نمایی؟*
گفتم منم غریبی از شهرِ آشنایی

گفتا سرِ چِه داری، کز سِر خبر نداری
گفتم بر آستانت دارم سَرِ گدایی

گفتا کدام مرغی کز این مقام خوانی؟
گفتم که خوش‌ نوایی از باغِ بینوایی

گفتا زِ قیدِ هستی، رو مست شو که رَستی
گفتم بِه مِی‌ پرستی، جستم زِ خود رهایی

گفتا جُوی نیرزی گر زهد وُ توبه ورزی
گفتم که توبه کردم از زهد وُ پارسایی

گفتا بِه دلربایی ما را چگونه دیدی؟
گفتم چو خرمنی گُل در بزمِ دلربایی

گفتا من آن ترنجم کاندر جهان نگنجم*
گفتم بِه از ترنجی لیکن بِه دست نایی

گفتا چرا چو ذرّه با مهر عِشق بازی؟*
گفتم از آنکه هستم سرگشته‌‌ ای هوایی

گفتا بگو که خواجو در چشمِ ما چِه بیند؟
گفتم حدیثِ مستان،‌ سرّی بُود خدایی 🌷

اگر سرم برود در سرِ وفایِ شما
زِ سر برون نرود هرگزم هوایِ شما

بِه خاک پایِ شما که آن زمان که خاک شوم
هنوز بر نکنم دِل زِ خاک پایِ شما

چو مرغِ جانِ من از آشیان هوا گیرد
کند نزول بِه خاکِ درِ سرایِ شما

در آن زمان که روند از قفایِ تابوتم
بُوَد مرا دلِ سرگشته در قفایِ شما

شوم نشانۀ تیرِ قضا بدان امّید
که جان ببازم وُ حاصل کنم رضایِ شما

کِرا بجایِ شما در جهان توانم دید
چِرا که نیست مرا هیچکس بِه جایِ شما

زِ بندگیِ شما صد هزارم آزادیست
که سلطنت کند آن کو بُوَد گدایِ شما

گَرَم دعایِ شما وردِ جان بُوَد چِه عجب
که هست روز وُ شَب اورادِ من دعایِ شما

کجا سزایِ شما خدمتی توانم کرد
جُز اینکه روی نپیچم زِ ناسزایِ شما

غریب نیست اگر شد زِ خویش بیگانه
هر آن غریب که گشتست آشنایِ شما

اگر بِه غیرِ شما می کند نظر خواجو
چو آب می شَوَدَش دیده از حیایِ شما 🌷

پ.ن:

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا وَعْدَ اللَّهِ الَّذى ضَمِنَهُ

سلام بر تو که وعدۀ خدایی که خدا خود ضامنِ آن شده است.

کاش بچه‌ ها نمی‌ مردند، کاش برایِ مدتی کوتاه بِه آسمان می‌ رفتند، و آن گاه که جنگ تمام شد، بِه سلامت بِه خانه باز می گشتند، و وقتی پدر و مادرشان می‌ پرسیدند: کجا رفته بودید؟، می‌ گفتند: رفته بودیم با ابرها بازی کنیم. (غسان کنفانی) 💙

🌸 ریم و برادرانش، قبل از شهادت 🌸

پ.ن۲:

صهیونیستها زمانی که غسان کنفانی را به شهادت رسوندند فکر می کرد مقاومت درهم شکسته، زمانی که یحیی عیاش را به شهادت رسوندند فکر می کرد مقاومت درهم شکسته، ولی نمیتونه تا روزی که حتی یک انسانِ آزاده مثل راشل کوری رویِ زمین باشه و جلویِ ظلم بایسته، فلسطین زنده است، مقاومت هم زنده است.

ما که دوریم و درد رو از نزدیک حس نمی کنیم، روحمون آزار میبینه، اشک جاری میشه، وای بِه حالِ مردمِ فلسطین؛ خدا برایِ هیچ‌ پدری این لحظه رو نیاره، درسته بچه هاش راهیِ بهشت شدن و عاقبت بِه خیر، امّا سخته، خیلی سخته، لعنتِ خدا بر صهیونیسم و تمامِ صهیونیست های کودک کش، یادمون نمیره و انتقام می گیریم.

هر کو نظر کند بِه تو صاحب‌ نظر شود
وانکش خبر شود زِ غَمت بی‌ خبر شود

چون آبگینه این دلِ مجروحِ نازکم
هر چند بیشتر شکند تیز تر شود

بگشا کمر که جامۀ جان را قبا کنم
گر زانکِ دستِ من بِه میانت کمر شود

منعم مکن زِ گریه که در آتشِ فراق
از سیمِ اشک کارِ رُخم همچو زر شود

از دستِ دیده نامه نیارم نوشت از آنک
هر لحظه خون روان کند وُ نامه تر شود

کی بر کنم دِل از رُخِ جانان که مهرِ او
با شیر در دِل آمد وُ با جان بِه در شود

بی سر بِه سر شود منِ دلخسته را ولیک
بی او گمان مبر که زمانی بِه سَر شود

ای دِل صبور باش وُ مخور غَم که عاقبت*
این شام صبح گردد وُ این شَب سحر شود

خواجو زِ عِشق روی مگردان که در هوا
سایر بِه بالِ همّت وُ طائر بِه پَر شود 🌷

پ.ن:

اربابِ ظلم را، بِه ستم، دستِ روزگار

از بيخ بَر کَنَد، که درختانِ بی برند (اوحدی مراغه ای) 🖤

پ.ن۲:

غسان کنفانی: از چِه صحبت می کنید؟ من هیچ گاه گفتگویی بینِ یک استعمار گر و یک جنبشِ آزادی خواه ندیده ام. (ممکن نیست با اشغالگر گفتگو کرد)

پ.ن۳:

🔷 رژیم کودک‌ کش صهیونیستی طی شش روز اخیر، ۵۰۰ کودک فلسطینی و ۲۷۶ زن فلسطینی را به شهادت رسانده است.

🔷 افسوس می خورم برای این روزها که بايد صهیونیست‌ها رو برای همین نسخه زن زندگی آزادیشون برایِ ایران عزیزِ ما رسوا کرد، امّا مدعیانِ همیشه پُر سر و صدای فرهنگ و هنر و انسانیّت در داخل مثلِ همیشه با پیروی کردن از غرب، سکوت پیشه کردن و پیداشون نیست،

🔷 به این نتیجه میرسم بالاخره در اینجا طبقِ پیروی از غرب، بی اهمیّت نشون دادنِ ریخته شدنِ خونِ کودک و زنِ فلسطینی، مظلوم نشون دادنِ صهیونیست‌ها، عوض کردنِ جایِ قاتل (اشغالگر) و مقتول و کمک بِه کارفرمای خود یعنی تبلیغاتِ وزارتِ دیپلماسی عمومیِ صهیونیست‌ها است، و این برنامه بِه یِه مغز متفکر و نیروهایِ اجرایی داخلی هم نیاز داره و کی بهتر از اونها. و بدانید در این جنایت هایِ مداوم شریک هستید.

🔴 و از این دختر فلسطینی (غزه) فقط عروسک هایش ماند! 🔴

می‌ درم جامه وُ از مدّعیان می‌ پوشم
می‌ خورم جامی وُ زهری بِه گمان می‌ نوشم

من چو از بادۀ گلرنگ، سیه‌ روی شدم
چِه غَم از موعظۀ زاهدِ اَزْرَق پوشم

هر که از مستی وُ دیوانگیم نهی‌ کند*
گو برو با دگری گوی که من بیهوشم

باده می‌ نوشم وُ از آتشِ دِل می‌ جوشم
مگر آن آب، چو آتش بنشاند جوشم

هر دم ای شمع! چِرا سرّ دِل آری بِه زبان؟*
نه منِ سوخته خون می‌ خورم وُ خاموشم!

دامنم دوش گر از خونِ جگر پُر می‌ شد*
این چِه سیل است که امشَب بگذشت از دوشم؟

یا رب! آن بادۀ نوشین زِ کجا آوردند
که چنان مست ببردند زِ مجلس دوشم

چون من از پای درافتادم وُ از دست شدم
دارم از لطفِ تو آن چشم که داری گوشم

طاقتِ بارِ فراقِ تو ندارم، لیکن*
چون فتادم، چِه کنم؟ می‌ کِشم وُ می‌ کوشم

همچو خواجو دو جهان بی تو بِه یِک جو نخرم*
وز تو مویی بِه همه ملکِ جهان نفروشم 🌷

توئی که لعلِ تو، دست از عقیقِ کانی برد
فراقت از دلِ من، لذتِ جوانی برد*

زِ چینِ زُلفِ تو، بادِ صبا بِه هر طرفی
نسیمِ مشک تتاری، بِه ارمغانی برد

چه نیکبخت سیاهست، خالِ هندویت
که نیک، پی بِه لبِ آبِ زندگانی برد

بساکه جان بِه لب آمد، بِه انتظارِ لبت*
ولیکن از لبِ من، جان بِه لب توانی برد

بسا که مردمکِ چشمِ من، زِ خونِ جگر
بِه تحفه پیشِ خیالِ تو، لعلِ کانی برد

خرد نشانِ دهانِ تو، در نمی‌ یابد
چرا که نام وُ نشانش، زِ بی نشانی برد

چو گشت حلقهٔ زُلفت، خمیده چون چوگان
زِ دلبرانِ جهان، گویِ دِلستانی برد

بِه غمزۀ نرگسِ مستت، بریخت خونِ دِلم
ولیکن از برِ من، جان بِه ناتوانی برد

کمالِ شوق زِ خواجو نگر، که دیدهٔ او
سبق زِ ابرِ بهاری، بِه درفشانی برد 🌷

نیست بی رویِ تو، میلِ گُل وُ برگِ سمنم
تا شدم بنده‌ ات، آزاد زِ سروِ چمنم

من که در صبحِ ازل، نوبتِ مهرت زده‌ ام
تا ابد دم زِ وفایِ تو زنم، گر نزنم

جانِ من، جرعهٔ عشقِ تو نریزد بر خاک*
مگر آن روز، که در خاک بریزد بدنم

گر مرا با تو بِه زندانِ ابد حبس کنند
طره‌ ات گیرم وُ زنجیر بِه هم درشکنم

بارِ سر چند کِشم، بی سرِ زُلفت بر دوش*
وقتِ آنست، که در پایِ عزیزت فکنم

چون سر از خوابگه خاک برآرم در حشر
بچکد خونِ جگر، گر بفشاری کفنم

آخر ای قبلۀ صاحب‌ نظران رُخ بنمای
تا رُخ از قبله بگردانم وُ سویِ تو کنم

بر تنم یِک سرِ مو نیست، که در بندِ تو نیست
گر چِه کس باز نداند، سرِ موئی زِ تنم

پیرهن پاره کنم، تا تو ببینی از مهر
تن چون تارِ قصب، تافته در پیرهنم

بسکه می‌ گِریم وُ بر خویشتنم رحمت نیست
گریه می‌ آید، ازین واسطه بر خویشتنم

چون کنم وصفِ شکر خندهٔ شور انگیزت*
از حلاوت برود، آبِ نبات از سخنم

چون حدیث از لبِ میگونِ تو گوید خواجو
همچو ساغر شود، از باده لبالب دهنم 🌷

یاد باد آنکه بِه رویِ تو، نظر بود مرا
رُخ وُ زُلفت عوضِ شام وُ سحر بود مرا

یاد باد آنکه زِ نظارهٔ رویت همه شَب
در مه چارده تا روز، نظر بود مرا

یاد باد آنکه زِ رُخسارِ تو هر صبحدمی
افقِ دیده، پُر از شعلهٔ خور بود مرا

یاد باد آنکه زِ چشمِ خوش وُ لعلِ لبِ تو
نقلِ مجلس، همه بادام وُ شکر بود مرا

یاد باد آنکه زِ رویِ تو وُ عکسِ میِ ناب
دیده پُر شعشعهٔ شمس وُ قمر بود مرا

یاد باد آنکه گرم، زهرهٔ گفتار نبود
آخر از حالِ تو، هر روز خبر بود مرا

یاد باد آنکه چو من، عزمِ سفر می کردم
بر میانِ دستِ تو، هر لحظه کمر بود مرا

یاد باد آنکه برون آمده بودی بِه وداع
وز سرِ کویِ تو، آهنگِ سفر بود مرا

یاد باد آنکه چو خواجو زِ لب وُ دندانت
در دهان شکر وُ در دیده گهر بود مرا 🌷

ای چشمِ نیم‌ خوابِ تو، از من ربوده خواب
وی زُلفِ تابدارِ تو، بر مه فکنده تاب

بر مه فکنده برقع، شبرنگِ روز پوش
مه را که دید ساخته، از تیره شَب نقاب

روزم شَبست بی تو وُ چون روز روشنست*
کان لحظه شَب بود، که نهان باشد آفتاب

خورشید را بِه رویِ تو تشبیه چون کنم
کو همچو بندگان، دهدت بوسه بر جناب

بر رویِ چون مه ار چِه بتابی کمندِ زُلف
باری بِه هیچ روی، زِ من روی بر متاب

گفتم مگر بِه خواب، توان دیدنت ولیک*
دانم که خواب را، نتوان دید جُز بِه خواب

یِک ساعتم از آن لبِ میگون شکیب نیست*
سرمست را شکیب، کجا باشد از شراب

چَشمم بِه قصدِ ریختنِ خونِ دِل مقیم
افکنده است، چون سرِ زُلفت سپر بر آب

در آرزویِ رویِ تو خواجو چو بیدِلان*
هر شَب بِه خونِ دیده کند، آستین خضاب 🌷

بیمارِ چشمِ مستِ تو رنجور خوشترست
لفظِ خوشت زِ لؤلؤ منثور خوشترست

عکسِ رُخِ تو در شکن طرهٔ سیاه
از نورِ شمع در شبِ دیجور خوشترست

صحبت خوشست لیکن اگر نیک بنگری
جادویِ ناتوانِ تو رنجور خوشترست

بشکن خمارِ من بلبِ لعلِ جان‌ فزای*
کان چشمِ مستِ تست که مخمور خوشترست

مشنو که روضه بی می وُ معشوق خوش بود
زیرا که نالهٔ دهل از دور خوشترست

عشرت خوشست خاصه در ایّام نوبهار
لیکن بدورِ دخترِ انگور خوشترست

منظور اگر نظر بودش با تو خوش بود*
امّا نظر بِه طلعتِ منظور خوشترست

خواجو کنون که موکبِ سلطانِ گُل رسید
بستان خوشست وُ مجلسِ دستور خوشترست 🌷

مگذر زِ ما که خاطرِ ما در قفایِ تُست
دِل بر امیدِ وعده وُ جان، در قفایِ تُست

زین پس چو سر فدایِ قفایِ تو کرده‌ ایم
ما را مران زِ پیش، که دِل در قفایِ تُست

تنها نه دِل بِه مهرِ تو سرگشته، گشته است
هر ذره‌ ای زِ آب وُ گِلم، در هوایِ تُست

ای در دِلم عزیزتر از جان که در تن است
جانی که در تن است، مرا از برایِ تُست

این خسته دِل که دعویِ عشقِ تو می‌ کند
سوگند راستش بِه قدِ دلربایِ تُست

خواجو که رفت در سر جور وُ جفایِ تو
جانش هنوز بر سرِ مهر وُ وفایِ تُست 🌷

بِه بوی زُلفِ تو دادم، دلِ شکسته بباد
بیا که جانِ عزیزم، فدایِ بویِ تو باد

ببست بر رُخِ خور، آسمان دریچۀ بام
چو پرده زان رُخِ چون ماه آسمان بگشاد

گمان مبر که زِ خاطر کُنم فراموشت
زِ پیش می‌ روی، امّا نمی‌ روی از یاد

زِ باد حالِ تو می‌ پرسم وُ چو می‌ بینم
حدیثِ بادِ صبا هست، سر بسر همه باد

بر آستانِ محبَّت قدم منه خواجو
که هر که پای درین ره نهاد سر بِنهاد 🌷

ای جانِ جهان جان وُ جهان برخی جانت
داریم تمنّایِ کناری زِ میانت

چون وصفِ دهانِ تو کُنم زانکه در آفاق
من هیچ ندیدم بِه لطافت چو دهانت

گو شرحِ تو ای آیتِ خوبی دگری گوی
زان باب که من عاجزم از کُنه بیانت

ای گُلبنِ خندان بچنین حُسن وُ لطافت
کی رونقِ بُستان ببرد بادِ خزانت

هر لحظه ترا با دگران گُفت وُ شنیدی*
وز دور منِ خسته بِه حسرت نگرانت

گر خلق کُنندم سپرِ تیرِ ملامت
من باز نگیرم نظر از تیر وُ کمانت

خواجو نکشد میلِ دِلت سویِ صنوبر
گر دست دهد صحبتِ آن سروِ روانت 🌷

این چِه سحرست که در چشمِ خوشت می بینم
وین چِه شورست که در لعلِ شکر خاست ترآ

دلِ دیوانه چِه جائیست که باشد جایت
بر سر وُ چشمم اگر جای کُنی جاست ترآ

جان بخواه از منِ بیدل که روانت بدهم
بجُز از جان زِ من آخر چِه تمنّاست ترآ

ای دِل ار راستی از زُلفِ سیاهش طلبی
همه گویند مگر علّتِ سوداست ترآ 🌷

بِه بویِ زُلفِ تو دادم دلِ شکسته بباد
بیا که جانِ عزیزم فدایِ بویِ تو باد

گُمان مبر که زِ خاطر کُنم فراموشت
زِ پیش می‌ روی امّا نمی‌ روی از یاد 🌷

باده می‌ نوشم وُ از آتشِ دِل می‌ جوشم
مگر آن آب چو آتش بنشاند جوشم

چون من از پای در افتادم وُ از دست شُدم
دارم از لطفِ تو آن چشم که داری گوشم

طاقتِ بارِ فراقِ تو ندارم لیکن*
چون فتادم چِکنم می‌ کشم وُ می‌ کوشم

همچو خواجو دو جهان بی تو بِه یِک جو نخرم
وز تو موئی بِه همه ملکِ جهان نفروشم 🌷

آب آتش می‌ رود زان لعلِ آتش فامِ او
می‌ برد آرامم از دِل زُلفِ بی آرامِ او

حاصلِ عُمرم در ایّامِ فراقش صرف شُد
چون خلاص از عِشق ممکن نیست در ایّامِ او

بلبلان از بویِ گُل مستند وُ ما از رویِ دوست
دیگران از ساغرِ ساقی وُ ما از جامِ او

خواجو از دامش رهائی چون تواند جست از آنک
پای بندِ عِشق را نبود نجات از دامِ او 🌷

منزلگه جانست که جانانِ من آنجاست
یا روضهٔ خلدست که رضوانِ من آنجاست

پر می‌ زند از شوقِ لبش طوطیِ جانم*
آری چِکنم چون شکرستانِ من آنجاست

هر چند که در دم نشود قابلِ درمان
دردِ من از آنست که درمانِ من آنجاست

بستانِ دگر امروز بهشتست ولیکن
هرجا که توئی گُلشن وُ بستانِ من آنجاست 🌷

مگذر ای یار وُ درین واقعه مگذار مرا
چون شدم صیدِ تو بر گیر وُ نگهدار مرا

چون در افتاده‌ ام از پای وُ ندارم سرِ خویش
دستِ من گیر وُ دِل خسته بدست آر مرا

بی گُلِ رویِ تو بس خار که در پایِ منست
کیست کز پای برون آورد این خار مرا 🌷

پَر می‌ زند زِ شوقِ لبش مرغِ جانِ من. 🌷

ای دِل نگُفتمت که مرو در کمند عِشق؛ آخر بقصدِ خویش، چِرا می کنی شتاب؟! 🌷