🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

ای مادرِ ما، ایران!

جانِ زخمیِ تو در کدام
روزِ هفته التیام خواهد پذیرفت؟

چشمانِ ما
به راهِ عافیتِ تو سفید شد
ای ما، نثارِ عافیتِ تو... 🌷

بیگ‌ محمد: هیچ وقت عاشِق بوده‌ ای ستار؟
ستار: عاشِق زیاد دیده‌ ام

بیگ‌ محمد: راه و طریقش چِه جور است عِشق؟
ستار: من که نرفته‌ ام برادر

بیگ‌ محمد: آنها که رفته‌ اند چی؟ آنها چی می‌ گویند؟
ستار: آنها که تا بِه آخر رفته‌ اند، برنگشته‌ اند تا چیزی بگویند. 🌷

دورۀ مدرن است و دیگر بنی آدم اعضایِ یکدیگر نیستند بِه این معناست که بنی آدم دیگر برایِ هم نمی میرند؛ در حالیکه ما قبلا برایِ هم می مردیم؛ امروزه همگان در آستانۀ سلطنتِ پول، حاضرند بمیرند!

روزم چون روزِ ديگران مى‌ گذرد؛ امّا شَب كه می‌ رسد، يادها پريشانم می‌ كنند؛ با چِه اضطرابی روز را بِه سر می‌ برم؛ امّا شَبانگاه من و غَم یِکجا می‌ شویم. 🌷

عِشق! بله؛ عِشق! عِشق؟ چِه است و که است عِشق؟ چِه می‌ پرسی؟ دیدنی نیست، و نه با شنیدن شناختنی؛ مثلِ هستی که واقع، که حادث می‌ شود؛ نمی‌ دانی‌ اش؛ امّا او هست، هست؛ در شریان‌ هایت می‌ شتابد و در نبضِ شقیقه‌ هایت، و در مفاصلِ پاها؛ نه، ذره‌ تر از آن است؛ بسی ذره‌ تر از ذرات، پس بُنِ هستیِ تو است، بنِ هستی که چشم توانِ دیدن و ذهن تابِ گمان آن را ندارد؛ مگر امّا بِه تشخیصِ بروزاتِ آن. 🌷

بی‌ عِشق سخن نیست؛ و سخن که نبود، فریاد و دعوا نیست، خنده و شوخی نیست، زبان و دِل کهنه می‌ شود. 🌷

عِشق، اگر چِه می‌ سوزاند، امّا جلایِ جان نیز هست؛ لحظه‌ ها را رنگین می‌ کند، سرخ؛ خون را داغ می‌ کند، آفتاب است؛ فراز و فرودِ جان؛ عِشق، کوهستانی افسانه‌ ایست هموار بِه ناهموار، ناهموار بِه هموار؛ کشفِ تازه ای از خود در خود؛ ریشه‌ هایی تازه در قلب بِه جنبش و رویش آغاز می‌ کنند؛ در انبوهِ غُبارِ باطِن، موجی نو پدید می‌ آید؛ تا کی جای باز کُند و بروُید و بِماند، چیزی ناشناخته است؛ خود را مگر در گمشدگیِ خود بازیابد.

چِگونه امّا عِشق می‌ آید؟ من چِه می دانم؟ نسیم را مگر کسی دیده است؟ غُرِّشِ رعد را چِه کسی پیش از غُرِّش شنیده است؟ چشمِ کدام سر، تابِ باز نگاهِ آذرخش داشته است؟ از کُجا می‌ روید؟ در کجا جان می گیرد؟ در کُدام راه پیش می رود؟ رو بِه کُدام سوی؟ چِه می دانم؟ دیوانه را مگر مقصدی هست؟ بُگذار جهان برآشوبد! 🌷