🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

ای آرزویِ دیدۀ بینا! چگونه‌ ای؟
وی یار وُ مونسِ دلِ تنها! چگونه‌ ای؟

از ناز وُ نازکی اگر اینجا نیامدی
باری یکی بگوی که آنجا چگونه‌ ای؟

دُرّی‌ست صورتِ تو وُ دریاست چشمِ من
ای دُرِّ دور مانده زِ دریا! چگونه‌ ای؟

دِل هدیۀ تو کردم، آن را نخواستی
جان تحفه می‌ فرستم، این را چگونه‌ ای؟

از وصلِ تو که نیست، دریغا در آتشم
در هجرِ من که هست مبادا چگونه‌ ای؟

ما خود جهان گرفتیم از پیشِ عاشِقی
در سلسله تو ای دلِ شیدا! چگونه‌ ای؟

ای نورِ چشمِ مهر وُ گُلِ بوستانِ حُسن!*
ما بی‌ تو در غمیم، تو بی‌ ما چگونه‌ ای؟ 🌷

فایل با کیفیت "سلام بر حضرت صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف"

ای غَمت اَندر دِلم آویخته
دردِ تو با جانِ من آمیخته

در خمِ زُلفت، دلِ من بی‌ گناه
مانده وُ بر تارِ مویْ آویخته

خیز وُ به نزدیکِ من آی وُ ببین
کز تو چه فتنه‌ ست برانگیخته

عِشق زِ من ناشده بازآمده
صبر به من نآمده بُگریخته

نیک برآمد دِلم، الحق کز اوست
بر سرِ من آتشِ غَم بیخته

خونِ دِل از دیده همی‌ ریختم
خونِ بدان بِه که بُود ریخته 🌷

آمد نفس بِه آخر، یک هم‌ نفس ندارم*
هم کمترم زِ هیچ وُ هم هیچکس ندارم

جُز سویِ تابِ زُلفت، از دِل اثر نیابم
جُز وصلِ خاکِ پایت، در سر هوس ندارم

بیدادگر نگارا! رحمی بکن، چو دانی*
کَانْدر جهان بِه جُز تو، فریادرس ندارم

از شام تا سحرگه، گردم بِه گِردِ کویَت
چون هست شحنه عِشقت، بیمِ عَسَس ندارم

گاه از نفس بسوزم دریا و کوه، گاهی
گردم چنان که گوئی در خود نفس ندارم

شاید که نیست گردم، تا سال وُ ماه باری
دِل در قفس نبینم، جان در حَرَس ندارم

ای عقل! چند گویی کآخر کجاست صبرت؟
گر تو بِه بویِ صبری، من صبر پس ندارم 🌷

گر شمعِ تو بی‌ زحمتِ پروانه بماند
خورشید، چو سایه زِ تو در خانه بماند

از بادۀ لب‌ هایِ تو گر دِل بشود مست
در سلسلۀ زُلفِ تو دیوانه بماند

خون‌ گشته دِلی از خود آویخته دارد
هر تار که از فرقِ تو در شانه بماند!

ای گنجِ روان در دلِ ویران کنمت جای
تا بو که مگر گنج بِه ویرانه بماند

افسانۀ عشقِ تو شدم، آه وُ دریغا!
ترسم که نمانم من وُ افسانه بماند

روزی که حسن جانِ گرامی بِه تو بخشد
بالله که بر او صد جان شکرانه بماند 🌷

شَب‌ ها زِ تو در سرم چِه سوداست که نیست؛ وز هجرِ تو بر من چِه ستم‌ هاست که نیست 🕯

یارب بود که باز ببینم، لقایِ یار*
شکرانه در دو دیده کِشم خاکِ پایِ یار

یارب بود که بر منِ سرگشتۀ غریب
چون رویِ یار خوب شود باز رایِ یار

یارب بود که باز چو بلبل نوازم
بر گُلبن مدیح بِه بستان سرای یار

یارب بود که باز بخندد گُلِ دِلم
در نوبهارِ بزم زِ ابرِ سخایِ یار

یارب بود که بر سرِ من سایه افکند
پرّ کلاه بخت، بِه فرّ همایِ یار 🌷

آرامِ دلِ مرا بخوانید
بر مردمِ چشمِ من نشانید

آوازهٔ عشقِ من شنیدید
اندازهٔ حُسنِ او بدانید

چون صورتِ رویِ او بدیدید
الحمد وُ إن یکاد خوانید

از دور در او نگاه کردن
انصاف دهید کی توانید

از دیده وُ جان وُ از دل وُ تن
این خدمتِ من بدو رسانید

ای خوبان! او چو آفتاب است
در جمله شما بِه‌ او چِه مانید

عِشق انده وُ حسرت است وُ خواری*
عاشِق مشوید اگر توانید 🕯

پ.ن:

دردا و دریغا!