🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

تنِ محنت کشی دیرم خدایا
دلِ با غَم خوشی دیرم خدایا

زِ شوقِ مَسکن وُ دادِ غریبی
بِه سینه آتشی دیرم خدایا

نمی دانم که سرگردان چرایُم
گهی نالان، گهی گریان چرایُم

همه دردی بِه دوران یافت درمان
ندانم مو که بی درمان چرایُم

خوشا آنانکه پا از سَر ندونند
مثالِ شعله خشک وُ تر ندونند

کِنِشت وُ کعبه وُ بتخانه وُ دیر
سرایی خالی از دلبر ندونند

زِ هجرانت هزار اندیشه دیرم
همیشه زهرِ غَم در شیشه دیرم

زِ ناسازیِ بخت وُ گردشِ چرخ
فُغان وُ آه وُ زاری پیشه دیرم

بِه سَر غیر از تو سودایی ندارم
بِه دِل جُز تو تمنّایی ندارم

خدا دونه که در بازارِ عِشقت
بِه جُز جان هیچ کالایی ندارم

بِه عمرِ خویشتن تا یاد دیرم
زِ هجرت ناله وُ فریاد دیرم

ندارم خاطرِ شادی بِه خاطر
همیشه خاطرِ ناشاد دیرم

مو که آشفته حالم چون ننالم
شکسته پَر وُ بالم چون ننالم

همه گویند فلانی چند نالی
تو آیی در خیالم چون ننالم

چِه خوش بی‌ مهربانی هر دو سَر بی
که یک سَر مهربانی دردسر بی

اگر مجنون دلِ شوریده‌ ای داشت
دلِ لیلی از آن شوریده تر بی

فلک کی بشنود آه وُ فغانم
بِه هر گردش زَنَد آتش بِه جانم

یِک عمری بگذرانم با غم وُ درد
بِه کامِ دِل نگردد آسمانم 🌷

پ.ن:

اگر یارِ مرا دیدی بِه خلوت
بگو ای بی‌ وفا ای بی‌ مروّت

گریبانم زِ دستت چاک چاکو
نخواهم دوخت تا روزِ قیامت (بابا طاهر همدانی) 🖤

از خونِ دِل نوشتم: بِه راستی که من از دوریِ تو دنیا را قیامت می بینم! 🌷

پ.ن:

آخ این آهنگ با دلِ آدم چکار می کنه؛ چِقدر دِلم برایِ این آهنگ تنگ شده بود. 🖤

حالِ خونین دِلان، که گوید باز
وز فلک، خونِ خُم که جوید باز

شرمش از چشمِ می پرستان باد
نرگسِ مست، اگر بروید باز

جُز فلاطون خُم نشینِ شراب
سرِ حکمت، بِه ما که گوید باز

هر که چون لاله، کاسه گردان شد
زین جفا، رُخ بِه خون بشوید باز

نگشاید دِلم، چو غنچه اگر
ساغری از لبش، نبوید باز

بس که در پرده چنگ گفت سخن
ببرش موی، تا نموید باز 🌷

مرا چشمیست خون افشان، زِ دستِ آن کمان ابرو*
جهان بس فتنه خواهد دید، از آن چَشم وُ از آن ابرو

غلامِ چشمِ آن تُرکم، که در خوابِ خوشِ مستی
نگارین گُلشنش روی است وُ مُشکین سایبان ابرو

هلالی شُد تنم، زین غَم که با طُغرای ابرویش
که باشد مَه، که بِنماید زِ طاقِ آسمان ابرو

رقیبان غافل وُ ما را از آن چَشم وُ جَبین هر دم
هزاران گونه پِیغام است وُ حاجِب در میان ابرو

روانِ گوشه گیران را، جَبینش طُرفه گُلزاریست
که بر طَرفِ سَمن زارش، همی‌ گردد چَمان ابرو

دگر حور وُ پری را کس نگوید با چُنین حُسنی
که این را این چُنین چشم است وُ آن را آن چُنان ابرو

تو کافر دِل نمی‌ بندی، نقابِ زُلف وُ می‌ ترسم
که محرابم بِگرداند، خَمِ آن دِلسِتان ابرو

اگر چِه مرغِ زیرک بود، حافظ در هواداری
بِه تیرِ غمزه صیدش کرد، چشمِ آن کمان ابرو 🌷