🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

من از گلهایِ خونِ دِل از آن رُخساره تر دارم
که از دستِ رقیبت خارخاری در جگر دارم

مرا گویی که یارت کیست، خواهم دیگری گویم
ولی دِل نَدَهَدم گفتن، که من یارِ دگر دارم

همی خواهم که رَه یابم، درونِ سینۀ مردم*
که گر دردِ تو یابم در دِلی آن نیز بردارم

شتابان می روی دانم نگردی یارِ من لیکن
بگردان گوشۀ چشمی که ذوقِ یکنظر دارم

مرا هر چند یاری بیش، او بیگانه تر اهلی
عجب بختی زبون وُ طالعِ بی پا وُ سَر دارم 🌷

خواهم غبار گردم، از کویِ او برآیم*
تا هر که بیند او را، در چشمِ او درآیم

در صحبتِ حریفان از چشمِ اشکبارم
طوفانِ غَم برآید، چون من زِ در درآیم

سوزم زِ شوقِ رویت، وز رشکِ همدمانت
هرچند بیش سوزم، پیشِ تو کمتر آیم

من ذرّۀ حقیرم، در خاکِ رَه فتادم
ای آفتاب بنگر، کز خاکِ رَه برآیم

گوشِ تو با حریفان، من در فغان چو بلبل
باد است پیشت ای گُل، حرفی که من سرایم

از طعنۀ حسودان، جانم بر آید از تن
هرگاه همچو اهلی سویِ تو دلبر آیم 🌷

من همانندِ هم‌آغوشیِ نعناع و نسیم، در آغوش می‌ گیرم تو را آپامه 🖤

جایم به روزِ واقعه پهلویِ او کنید
او قبلۀ من است، رُخم سویِ او کنید

نخلی بر آورید بلند وُ به سایه اش
خاکم به یادِ قامتِ دلجویِ او کنید

محراب وار بر سرِ سنگِ مزارِ من
نقشی به صورتِ خَمِ ابرویِ او کنید

در بیستون بَرید مرا پیشِ کوهکن
جایِ شهیدِ عِشق به پهلویِ او کنید

بویِ وفا اگر نشنیدید از کسی
بویی به خاکِ تربتم، از بویِ او کنید

زُنّار بت پرستیِ خود می برم به خاک
یعنی که رشتۀ کفنم، مویِ او کنید

در شیشه یی کنید گلابِ سرشکِ من
وانرا که یار کُشت، کفن شویِ او کنید

تلقینِ من که هندویِ زنّار بسته ام
حرفی زِ سحرِ نرگسِ جادویِ او کنید

تعویذِ دوستی است که اهلی نوشته است
این را به یادگار، به بازویِ او کنید 🌷

تو را صد خوبی وُ بر هر یکی صد دیده حیرانت*
مرا یک جان وُ می‌ خواهم شوم صد بار قربانت

قیامت در صباحِ حشر باشد، وه چه حال است این
که در هر صبح برخیزد قیامت از گریبانت؟

به خونخواهی عنانت را که گیرد آفتابِ من؟
عجب گر روزِ محشر هم رسد دستی به دامانت

که باشم من که در سَر باشدم سودایِ وصلِ تو؟
سگِ کویم، سری دارم فدایِ پایِ دربانت

بُوَد شیرین‌ تر از جان تلخیِ مرگم دمِ مُردن*
اگر پیشِ نظر باشد مرا لب‌ هایِ خندانت

سرم بادا فدایِ خاکِ پایِ شهسوارِ خود
مرا جانی بوَد آن هم فدایِ دردمندانت

به چَشمت ای کمان‌ ابرو، نگه گر می‌ کند آهو
به هر مو می‌ خورد خاری زِ ناوک‌ هایِ مُژگانت

دلِ اهلی به نورِ عِشق آبادان کن ای گردون
که خاکِ ره شمارد گنج‌ هایِ ملکِ ویرانت 🌷

پ.ن:

دلِ گرفتۀ من کی چو غنچه باز شود
مگر صبا برساند به من هوایِ تو را

چنان تو در دلِ من جا گرفته‌ ای ای جان
که هیچ کس نتواند گرفت جایِ تو را

به ناز وُ نعمتِ باغِ بهشت هم ندهم
کنارِ سفرۀ نان وُ پنیر وُ چایِ تو را

به پایداریِ آن عشقِ سربلند قسم
که سایۀ تو به سر می‌ بَرد وفایِ تو را (هوشنگ ابتهاج) 🖤

مُژده باد ای اهلِ دِل کاینک ظهورِ مهدی است
ظلمتِ عالم زِ حدّ شد وقتِ نورِ مهدی است

در چنین ظلمی که عالم سر به سر ظلمت گرفت
آنکه آتش در زند تیغِ غیورِ مهدی است

دادِ مظلومان زِ جورِ ظالمان گر شَه نداد
ماجرایِ ما وُ ایشان در ظهورِ مهدی است

مرکب اندر زین وُ خلق استاده او در صبرِ وقت
عقل حیران مانده در ذاتِ صبورِ مهدی است

نامۀ فرمان که حکمِ آدم وُ خاتم دروست
حکمِ آن منشور در حکمِ امورِ مهدی است 🕯

پ.ن:

چند گوییدم که رفت از گریه چشمت، سرمه‌ ای کن

من برین ظالم همی خواهم به جایِ سُرمه داغی (امیرخسرو دهلوی) 🖤

ای که با تیغِ ستم تکیه به عُمرت زده‌ ای

آهِ مظلوم بوَد آتش وُ عُمرت برفی... (الیار) 🖤

پ.ن۲:

در غزه، کودکی در میانِ خاک و آوار به جستجوی تکه‌ هایِ پراکنده آرد می‌ پردازد تا شاید بتواند کمی از این موادِ غذاییِ کمیاب را برای خود و خانواده‌ اش جمع‌ آوری کند. کودکی فلسطینی برایِ رفعِ گرسنگی علف را در دهانش می گذارد و شب ها می خوابد. معده کوچکِ او حتی گنجایشِ کمی غذا یا چیزی شبیه آن را ندارد. از بزرگ تا کوچکِ غزه از گرسنگی شهید می شوند یا نزدیکِ شهادتند.

بیایید همه با هم، هرچقدر که می‌ تونیم، — از هزار تومان تا هر مبلغی در توانمون هست، — برای ایران همدل، کنارِ هم باشیم و به مردمِ عزیزِ غزه کمک کنیم. تا حداقل بخشی ازین جنایتِ بزرگِ تاریخی که تروریستهای صهیونیست در حقّ زن و بچه ها و سالخوردگانِ غزه آوردن، کم کنیم. از بابِ رسیدنِ کمکها به غزه هم خیالتون راحت باشه، میرسه ان‌شاءالله. ایران همدل، از اواسطِ جنگ تا الان با روشهایِ مختلفی که خیلیاش قابلِ گفتن نیست موفق شده کمکهایی رو به غزه برسونه.

اگر دوست داشتید، ثوابِ این کار خیر را به روحِ بلند حاج رمضان عزیز و دوست‌ داشتنی، سردار شهید محمّد سعید ایزدی هدیه کنیم. هرچه می‌ توانید، حتی شده هزار تومان کمک کنید! فقط بگویید خدایا من بی‌ تفاوت نبودم، من تماشاچی نبودم، من کمک کردم! دعایِ شهدا همیشه همراهتون.

پویش ایران همدل ادامه دارد و مردم از طریقِ زیر می‌ توانند به مردمِ عزیزِ غزه کمک کنند:

شماره کارت: 6037998200000007

شماره شبا: Ir320210000001000160000526

کد دستوری: #14*

پرداخت مستقیم در KHAMENEI.IR (https://irane-hamdel.khamenei.ir)

بیاد مظلومیت این روزهای برادران و خواهرانمان در غزه

فایل با کیفیت و قابل چاپ، اثری از حسن روح الامین

اشارتِ تو به جان دادنم بشارت بس
مرا به تیغ چه حاجت همین اشارت بس

چنان بشارتِ وصلِ تو شادمانم کرد
که گر تو نیز نیایی همین بشارت بس

چو کشتۀ تو شوم بر مزارِ من بخرام
که خونبهایِ من ای دوست این زیارت بس

شهیدِ خانه خرابِ تو خاک منزل ساخت
درین سراچۀ فانی همین عمارت بس

به خونِ دیده کنم سجدۀ بتان اهلی
نمازِ همچو منی را همین طهارت بس 🌷

پ.ن:

تا ابد نورِ علی چون مهر وُ مَه تابنده باد؛ بر سرِ ما سایۀ آل علی پاینده باد. 💚

خدایا - آدم هبوط کرد به پنج تن آل عبا متوسل شد، او را بخشیدی. جبرئیل به پنج تن آل عبا متوسل شد تا هبوط نماید و با اصحابِ کساء شمرده شود، او را قرار دادی!

خدایا - به من فهماندی که بینِ آن هبوط و این هبوط فرق است به اندازۀ توسل به آن پنج تن آل عبا!

خدایا - به پنج تن آل عبا، ما را از پنج تن آل عبا محمّد فاطمه علی حسن و حسین و فرزندانِ طاهرش - که سلام و صلوات بر آنها باد - قرار ده! آمین 💚

هرچه گویم، عِشق از آن برتر بوَد*
عِشق امیرالمؤمنین حیدر بوَد

عِشق گه رب است و گاهی جبرئیل
گه امینِ وحی پیغمبر بود

گه به منبر احمدِ كامل نفس
گه به هیجاء¹ حیدر و صفدر بود

گاه مجذوب و گهی سالك شود
گاه سلمان است و گه بوذر بود

گه مُسَمی گاه اسمِ اعظم است
گاه مشتق است و گه مَصدَر بود

عِشق گه دَم است و گاهی نی است
عِشق گه باده، گهی ساغر بود

عِشق گه جام آمد و گاهی جَم است
گاه آئینه، گه اسکندر بود

عِشق گه مهرِ مضیئی نور بخش
گاه ماهِ روشن انور بود

گاه چون نَم خورد و گه چون یَم بزرگ
گاه بحر است و گهی گوهر بود

گاه رب است و گهی عبدِ ضعیف
گاه شاه است و گهی چاکر بود

گاه باشد عاشقِ دلداده ای
گاه معشوقِ خوش دلبر بود

گاه باشد آدمِ مسجود پاک
چون ملك گاهی سجود آور بود

گاه نوح آید، گهی طوفان شود
گاه فلک² آید، گهی لنگر بود

گاه در کعبه ابراهیم خلیل
گاه اندر بتکده آذر بود

گاه موسی کلیم الله شود
کآتش او را سویِ حق رهبر بود

گه بُرون آرد ید بیضا³ زِ جیب
گه عصائی از دمش اژدر بود

گه سلیمان پادشاهِ جن و انس
حكمِ او جاری به بحر و بَر بود

گاه آن داودِ خوش الحان شود
گاه آن عیسی جان پرور بود

گاه محمود و حمید و احمد است
گه على اعظم اكبر بود

ذاتِ مشتاقعلى عِشق است عِشق
هرچه گویم عِشق از آن برتر بوَد 🌷

پ.ن:

۱. هيجاء: جنگ، کارزار
۲. کشتی
۳. يد بيضاء: دست سفید و روشن، کنایه از دستِ حضرت موسی که هر وقت در بغل می کرد و برون می آورد، نوری از آن ساطع می شد. مجازاً به معنیِ کرامت و خرق عادت.

پ.ن۲:

هرچه گویم، عِشق از آن برتر بُوَد؛ عِشق امیرالمؤمنین حیدر بُوَد.

این مطلع بنامِ شاعر میرزا محمّد امین شهرستانی معروف به «روح الامین» مشهور به «میرجمله»، نیز ثبت است.

پ.ن۳:

مرا به سینه چراغی ست، مهرِ آل علی
که هر کجا که نهم روی، شمعِ راهِ من است

نهفته همچو شفق مهرِ اوست، در دلِ من
سرشکِ سُرخ و رُخِ زردِ من، گواهِ من است (اهلی شیرازی) 💚

پ.ن۴:

مداحِ خاندانِ طیّبین، خواجه انوری، به روشِ مدّاحان قصایدی در منقبت گفته، ولایت نامه ای از حضرت امیر (ع) به نظم آورده. از آن جاست:

ای برادر در دلت گر هست مهرِ مرتضی
بشنو از من یک ولایت نامه تا یابی صفا

بشنو وُ در گوشِ جانش گیر وُ در دِل نقش بند
گر تو را از میرِ دین حیدر بوَد در دِل وفا 💚

🔹 نسخه با کیفیت و قابل چاپ سه نقاشی رونمایی شده به نام های《بعثت در غدیر》،《تاجِ عرش》و《بلِّغ》اثری از حسن روح الامین را از لینک های زیر دانلود و استفاده نمائید.

《بعثت در غدیر》، 《تاجِ عرش》 و 《بلِّغ》

منّتِ قتل از رقیبم باز می‌ باید کشید
بختِ بد بین کز اجل هم ناز می‌ باید کشید

شمعِ من! چون نیست غیر از سوختن انجامِ وصل
دامن از وصلِ تو هم زِ آغاز می‌ باید کشید

یا سرِ خود در رهِ دلدار می‌ باید نهاد
یا قدم از راهِ یاری باز می‌ باید کشید

چشمِ او تا یک نظر بر حالِ مسکینان کند
صد جفا زان نرگسِ غمّاز می‌ باید کشید

بخت اگر یارست اهلی غَم نگردد گِردِ دِل
بارِ غَم از طالعِ ناساز می‌ باید کشید 🕯

پ.ن:

در گلچین جهانبانی (ص ۶۱۳) مطلعِ غزلِ اهلی بدونِ ذکرِ نامِ شاعر به این صورت ثبت و مشهور گشته است:

من به مُردن راضی‌ ام پیشم نمی‌ آید اجل

بختِ بد بین کز اجل هم ناز می‌ باید کشید. 🖤

پ.ن۲:

شَب‌ هنگام همه به خانه برمی‌ گردند؛ دلتنگی نیز، به خرابه‌ اش! به، قلبِ من 🕯

تو ترجمۀ اختصاصیِ واژۀ بهشت هستی 💌 !!

در دل وُ جان از آن مژه قصدِ تو راه کردن است
کُشت مرا نگاهِ تو این چه نگاه کردن است*

طاعتِ من همین بوَد کز تو به قبله بنگرم
زانکه نظر به غیرِ تو عینِ گناه کردن است*

گرنه به‌ عِشق زنده شد عمرِ خضر چه فایده
بی‌ رُخِ دوست زندگی عمر تباه کردن است*

هست به آه وُ ناله خوش خاطرِ دردمندِ عِشق
حاصلِ دردِ عِشق هم ناله وُ آه کردن است*

چند چو اهلی از غَمت مشقِ جنون کنم به شعر
ترک کنم که بیش ازین نامه سیاه کردن است 🌷

کعبۀ اهلِ صفا، رویِ علی موسی الرضاست
کعبه را هم رویِ دِل، سویِ علی موسی الرضاست

یِک طوافِ کویِ او، هفتاد حج آمد ولی
هر قدم یِک کعبه در کویِ علی موسی الرضاست

نَفخۀ صوری که می گویند جان خواهد دمید
در صباحِ حَشر، یِک مویِ علی موسی الرضاست

آنکه در وی می زند صد کعبه دستِ اعتصام
حلقه هایِ جَعدِ گیسویِ علی موسی الرضاست

هم تقی سِرّ دِلش داند کز آن سرچشمه است
کان نه دِل، بحری بِه پهلویِ علی موسی الرضاست

گر علی موسی الرضا نورش بود واصل زِ دوست
شَب چراغی چون تقی دارد که نورِ روز ازوست 🌷

دیدۀ عقل است محروم از کمالِ مرتضی
کی در این آیینه می گنجد مثالِ مرتضی

جلوۀ کامل صفات الله را در ذاتِ اوست
شاهدِ خلقِ جمیل است وُ جمالِ مرتضی

دشمنِ ساقیِ کوثر از دوزخ بدتر است
این که دارد داغِ حسرت از زلالِ مرتضی

هم مَلَک، هم شیرِ حقّ، هم بحرِ دین، هم فتحِ علم
آدمی صورت نمی بندد مثالِ مرتضی

نامۀ اعمالِ ما ختم است بر توقیعِ لطف
زانکه مهرِ مرتضی داریم وُ آل مرتضی

سینۀ پُر علمِ حیدر بحرِ مالامال بود
گوهر شُبِیْر و شُبَّر شاهدِ احوال بود

تا ابد نورِ علی چون مهر وُ مه تابنده باد
بر سرِ ما سایۀ آل علی پاینده باد 🌷

مژده باد ای اهلِ دِل کاینک ظهورِ مهدی است
ظلمتِ عالم زِ حدّ شد، وقتِ نورِ مهدی است

در چنین ظلمی که عالم سر بِه سر ظلمت گرفت
آن که آتش در زند، تیغِ غیورِ مهدی است

دادِ مظلومان زِ جورِ ظالمان گر شَهْ نداد
ماجرایِ ما وُ ایشان در ظهورِ مهدی است

مرکب اندر زین وُ خلق استاده او در صبر وقت
عقل حیران مانده در ذاتِ صبورِ مهدی است

نامۀ فرمان که حکمِ آدم وُ خاتم در اوست
حکمِ آن منشور در حکمِ امورِ مهدی است

این چنین نوری که بر افلاک سَر خواهد کشید
هم زِ جیبِ اهل بیتِ مصطفی خواهد دمید 🌷

پ.ن:

شِکوه‌ ای نیست زِ طوفانِ حوادث ما را

دِل بِه دریا زدگان خنده بِه سیلاب زَنند (رهی معیری) 🖤

کُلُّ یَومٍ عاشورا و کُلُّ أرضٍ کَربَلا

🌸 انتشار بمناسبت اولین سالگرد شهادت سید روح الله عجمیان اثر حسن روح الامین 🌸

چو شمع، بی‌ تو همه آهِ سوزناک شدم*
گُداختم زِ غَمت، سوختم، هلاک شدم

تو سرونازی وُ من آن گیا که در قدمت*
زِ خاک رَستم وُ هم در رهِ تو خاک شدم

زِ بس که سینه بِه ناخن همی‌ کَنم از غَم*
زِ چاک خِرقه نگه کن که سینه‌ چاک شدم

از آن شده‌ ست دِلم جلوه‌ گاهِ صورتِ تو*
که همچو آینه از گَردِ تیره پاک شدم

بِه جُز هلاک چو اهلی دوا ندارم هیچ*
زِ بس که از غمِ عشقِ تو دردناک شدم 🕯

بیمارم وُ هر کس که بِه بالینِ من است
گر گفت دعایِ عمر، در کینِ من است

من عمر چِه می‌ کنم که دورم زِ برت؟
دور از تو دعایِ عمر، نفرینِ من است 🕯

بِه صبحِ وصل کِشد این شبِ ستم، خوش باش
رسد بِه خانۀ ما آفتاب هم، خوش باش

غَمی که می‌ رسد از دوست، عاشِقانه بکِش*
کسی همیشه نماند اسیرِ غَم، خوش باش

تو مرغِ زیرکی، از خار وُ گُل منال ای دِل!
چو خار وُ گُل همه خواهد شدن عدم، خوش باش

زِ بهرِ جام جم وُ آبِ خضر غصّه مخور
نه آبِ خضر بماند نه جام جم، خوش باش

زِ آفتابِ محبّت متاب رُخ اهلی!
که بر تو نیز فتد سایۀ کَرم، خوش باش 🌷

تو با فراغِ خود امروز شاد وُ فردا هم*
مرا زِ مهرِ تو دین شد زِ دست وُ دنیا هم

میانِ مسجد وُ میخانه‌ ام خجل مانده*
زِ بس که حرمتم آنجا نماند وُ اینجا هم

خرابِ بادۀ عشقِ تواَم که نشئۀ او*
هزار دِلشده دیوانه کرد وُ دانا هم

زِ بس که آتشِ عِشقت فرو گرفت مرا*
وجودِ من همه او شد، نهان وُ پیدا هم

بِه نیم‌ جرعه که‌ خوردم چو اهلی از کف‌ِ دوست
زِ دست رفتم وُ آخر فتادم از پا هم 🌷

بِه قتلم اینهمه خشم وُ عتاب حاجت نیست*
چو می‌ کُشد غمِ عِشقم، شتاب حاجت نیست

تو شمعِ بزمی وُ صد خانه روشن از رویت*
بِه هر کجا که تویی، آفتاب حاجت نیست

مرا که قبلۀ حاجت شد آستانۀ تو
بِه کعبه رفتنم از هیچ باب حاجت نیست

دِلا چو مرغِ قفس، چارۀ تو تسلیم است
چِه می‌ تپی؟ بنشین؛ اضطراب حاجت نیست

خموش اهلی اگر توبه‌ ات دهند از عِشق
حدیثِ بیهُده‌ گو را جواب حاجت نیست 🌷

پ.ن:

بی‌ جنگ، ملکِ دِل بِه نگاهت سپرده‌ ایم

عرضِ سپاهِ زُلفِ پریشان چِه احتیاج (دانش مشهدی) ❤️

تو یار اگر نشوی، بختْ یار چون گردد؟*
بِه سعیِ خویش، کسی بختیار چون گردد؟

خطت بِه نقطۀ دِل، راه بسته چون پرگار
از این میانه کسی، برکنار چون گردد؟

تو گر بِه مهر نگردی، قرار بخشِ دِلم
فلک بِه کامِ دِل، بی‌ قرار چون گردد؟

بِه باد تا نشود استخوان وُ چهرۀ زرد
خزانِ محنتِ ما، نوبهار چون گردد؟

زِ هجر وُ وصل چِه اندیشه می‌ کنی اهلی؟
که واقف است که انجامِ کار چون گردد؟ 🌷

ما وصلِ تو با بوالهوسان دوست نداریم*
نوشِ تو بِه جوشِ مگسان دوست نداریم

رفتیم زِ گُلزارِ تو از دستِ رقیبان
بر دامنِ گُل دستِ خسان دوست نداریم

مردانه گذشتیم زِ جان وز همه پیشیم
واماندگیِ بازپسان دوست نداریم

غیرت نگذارد که بگیریم کناری
معشوقه هم آغوشِ کسان دوست نداریم

فریاد مکن اهلی اگر می کُشدت هجر
ما منّتِ فریاد رسان دوست نداریم 🌷

یا منِ ناصبور را، نزدِ خود از وفا طلب؛ یا تو که پاکدامنی، مرگِ من از خدا طلب 🌷

نصیب ما نشد از وصلِ یار، جُز غَم هیچ
بِه وعده یی زِ دهانش، خوشیم آنهم هیچ

بیا که تجربه کردیم وُ غیرِ دیدنِ تو*
جراحتِ دلِ ما را، نبود مرهم هیچ

بِه بوسه ای دلِ بیچاره ئی بدست آور
کز آن شکر که تو داری، نمی شود کم هیچ

تو نوبهارِ دِل وُ جانِ عاشِقی باز آ*
که در جهان نتوان یافت، بی تو خرَّم هیچ

زِ بزمِ ما شرف صحبتِ تو مقصود است
بهشت اگر نه مشرف بود، بِه آدم هیچ

بیار باده بگو باد بُرد عالم را
که پیشِ همّتِ اهلی است، هر دو عالم هیچ 🌷

دِل اگر کوه شود، عاشقِ جانبازِ تو را
بِه فغان آید، اگر بشوند آوازِ تو را

سروِ نازیِ تو وُ در کُشتنم از عشوه گری
می کنی ناز، که قربان شوم این نازِ تو را

آه از این درد، که از چشمِ رقیبانِ حسود*
سیر دیدن نتوان، نرگسِ غمازِ تو را

سرو را لرزه بر اندام، زِ رشگِ تو فتد
گر صبا وصف کند، سروِ سرافرازِ تو را

نکند عیبِ تو، از خانه خرابی اهلی
هر که بیند نظری، خانه بر اندازِ تو را 🌷

سویِ که رَوَم من، که دِلم سویِ تو باشد؟؛ رویِ که ببینم، که بِه از رویِ تو باشد؟ 🌷

گفتم ار عاشِق شوم، گاهی غَمی خواهم کشید*
من چِه دانستم که بارِ عالمی خواهم کشید

زهرِ پنهان در میِ عِشق است، امّا دِلکش است
کشته هم گر میشوم، زین می دمی خواهم کشید

چشمِ خونریزِ تو، گر مردم کُشی زین سان کند
در سرِ کویِ تو، هر دم ماتمی خواهم کشید

آتشِ محرومیم تیزست وُ نتوان با تو گفت
این سخن باری بِه گوشِ محرمی خواهم کشید

چاک شد زان لب دِلم اهلی، کمالِ شوق بین
کاین چنین زخمی، بِه یادِ مرهمی خواهم کشید 🌷

پ.ن:

صد ناز می‌ کِشم زِ تو، از بهرِ یِک نیاز

می‌ بایدم زِ بهرِ گُلی، بوستان خرید (اوجی نطنزی) 🖤

خوش آنکه مست شوی، تا بهانه برخیزد*
تو باشی وُ من وُ شرم، از میانه برخیزد

نهالِ عِشق نشاندم بِه دِل، چِه دانستم
که رستخیزِ جهانم، زِ خانه برخیزد

قیامت است جمالِ تو ای بهشتی‌ روی
مکِش نقاب، که شور از زمانه برخیزد

بر آستانِ تو اهلی نه آنچنان افتاد
که تا قیامت، از این آستانه برخیزد 🌷

گِریه‌ ام روغن زِ مغزِ استخوان، ریزد چو شمع؛ بسکه داغِ عِشق، مغزِ استخوان سوزد مرا. 🌷

غنچه‌ وارم، بهرِ او صد داغِ پنهان بر دِل است؛ آشکارا خندم و داغِ نهان سوزد مرا. 🌷

تو آفتابی و شوقِ تو ناتوانم کرد، نمی رسد بِه تو دستم، چِه می توانم کرد. 🌷

گاه گاه از چشمِ مردم چشم می پوشم، ولی تا نظر در خود کنم، بینم که چَشمم سویِ اوست. 🌷

صد جان فدایِ بادۀ عِشقت که این شراب، هر چند آتش است، زِ آبِ حیات بِهْ 🌷

از چهرهٔ افروخته، گُل را مشکن
افروخته رُخ، مرو تو دیگر بِه چمن

گُل را تو دگر، مکن خجل ای مه من
مشکن بِه چمن، ای مه من قدرِ سخن 🌷

پ.ن:

این شعر به صورتِ عمودی و افقی یکسان خوانده می‌ شود.