🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

باز روز آمد به پایان، شامِ دلگیر است وُ من*
تا سحر سودایِ آن زُلفِ چو زنجیر است وُ من

دیگران سرمست در آغوشِ جانان خفته اند*
آنکه بیدارست هر شَب مرغِ شبگیر است وُ من

گفته بودم زودتر در راهِ عِشقت جان دهم*
بعد از این تا زنده باشم عُذرِ تأخیر است وُ من

از درِ شاهانِ عالَم لَذَّتی حاصل نشد
بعد از این در کنجِ عُزلت خدمتِ پیر است وُ من

با چنین رعنا غزالی خدعه ساز وُ عشوه باز
پنجه اندر پنجه کردن قوّۀ شیر است وُ من

هر گرفتاری کند تدبیرِ استخلاصِ خویش
تا گرفتارش شوم پیوسته تدبیر است وُ من

مَنعَم از کوشش مکن ناصح که آخِر می رسم*
یا به جانان یا به جان، میدانِ تقدیر است وُ من

تا نویسم شِمّه‌ یی از شرحِ دردِ اشتیاق
از سرِ شب تا سحر اسبابِ تحریر است وُ من

شاه می خواهم که گوید در رُخِ اعدایِ مُلک
قطع وُ فصلِ این دعاوی کارِ شمشیر است وُ من

در نظامِ امرِ کشور در رواجِ خطِّ عِشق
آنکه بتواند سرافرازی کند میر است وُ من

پیشِ اربابِ هنر در یک دو بیت از این غزل
قافیه گر شایگان شد عذر تقصیر است وُ من 🌷

نشد که یادِ تو افتد مرا بِه دِل بی غَم*
نشد که نامِ تو آید مرا بِه لب بی آه

سحر شکایتِ هجرِ تُرا کنم با مِهر
بِه شَب حِکایتِ مهرِ تُرا کنم با ماه

بِه جُز بِه راهِ خیالِ توام نپوید دِل*
بِه جُز خیالِ تو اندر دِلم ندارد راه

درازتر زِ فِراقت قصیده ها گویم
زِ حادثاتِ زمانه اگر شوم بِه پناه

وگر بمیرم مدحِ تو نیز خواهد گفت
هر آنچِه بر سرِ خاکم بِرُسته است گیاه 🌷

رسم است هر که داغِ جوان دید، دوستان
رأفت برند حالتِ آن داغ‌ دیده را

یِک دوست زیرِ بازویِ او گیرد از وفا
وآن‌ یِک زِ چهره پاک کند اشکِ دیده را

آن دیگری بر او بفشاند گلاب وُ شهد
تا تقویت کند دلِ محنت‌ چشیده را

یِک جمع دعوتش بِه‌ گُل وُ بوستان کنند
تا بر کنندش از دِل خارِ خلیده را

جمعِ دگر برایِ تسلّایِ او دهند
شرحِ سیاه‌ کاریِ چرخِ خمیده را

القصّه هر کسی بِه‌ طریقی زِ رویِ مهر
تسکین دهد مصیبتِ بر وی رسیده را

آیا که داد تسلیتِ خاطر حسین؟
چون دید نعشِ اکبرِ در خون‌ تپیده را

آیا که غَم‌ گساری وُ اندُه‌ بَری نمود
لیلایِ داغ‌ دیدهٔ زحمت‌ کشیده را

بعد از پسر، دلِ پدر آماجِ تیر شد*
آتش زدند لانهٔ مرغِ پریده را 🌷

پ.ن:

🌸 تابلو عرش بر زمين افتاد اثر حسن روح الامین 🌸

ندانم در کجا این قصّه دیدم
و یا از قصّه‌ پردازی شنیدم

که دو روبه یِکی ماده یِکی نر
بِه‌ هم بودند عمری یار وُ همسر

ملک با خیل تازان شد بِه‌ نخجیر
کشیدند آن دو روبه را بِه‌ زنجیر

چو پیدا گشت آغازِ جدایی
عیان شد روزِ ختمِ آشنایی

یِکی مویه‌ کنان با جفتِ خود گفت
که دیگر در کجا خواهیم شد جفت

جوابش داد آن‌ یِک از سرِ سوز
همانا در دکانِ پوستین‌ دوز 🌷

پ.ن:

آن دو روبه چون بِه‌ هم همبر شدند
پس بِه‌ عشرت جفتِ یکدیگر شدند

خسروی در دشت شد با یوز وُ باز
آن دو روبه را زِ هم افکند باز

ماده می‌ پرسد زِ نر، کای رخنه‌ جوی
ما کجا با هم رسیم، آخر بِگوی

گفت اگر ما را بود از عمر بهر
بر دکانِ پوستین‌ دوزانِ شهر (عطّار نیشابوری) 🖤