🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

🟦 قرآن در آياتِ متعدد تصريح مى‌ كند كه اگر خدا مى‌ خواست اين مشركان مشرك نشوند، مى‌ توانست چنين كند و بعد هم مشركان مشرك نمى‌ شدند. ولى قرار بر اين بود كه اينها بتوانند مشرك شوند. خوب دقت كنيد؛ نقشِ خدا به عنوانِ مبدأ هستى و آفريدگار فعّال لِما يريد، نقشِ پيامبران به عنوانِ رهبران و راهنمايانِ امّت، نقشِ امام به عنوانِ زمامدار و مسئولِ امّت و مديرِ جامعه، همهٔ اينها نقشى است كه بايد به آزادىِ انسان لطمه وارد نياورد. اگر اين نقش‌ ها بخواهد به آزادىِ انسان لطمه وارد کند، برخلافِ مشيتِ خدا عمل شده است.

🟥 خوب، حالا شما، اى پدر و اى مادر! مى‌ خواهى دربارهٔ فرزندت چگونه نقشى داشته باشى؟ و شما اى معلم و شما اى مربى! مى‌ خواهى درباره اين دختركان و پسركان چگونه نقشى داشته باشى؟ آيا شما مى‌ خواهى سلب‌ كنندهٔ آزادى و اختيارِ بچه‌ ها باشى و تازه اسمش را بگذارى دلسوزى و تربيت؟! من خيلى پدرِ خوبى؛ خيلى مادرِ دلسوزى هستم، آنقدر مراقب هستم نمى‌ گذارم بچه‌ ام چپ و راست برود و خطا بكند.

🟦 آنقدر مراقبِ كوچك‌ ترين حركاتِ بچه‌ ام هستم كه نمى‌ گذارم اين‌ طرف يا آن‌ طرف برود! چه مدرسه خوبی! آنقدر مراقبِ بچه‌ ها هستند كه بچه‌ ها امكانِ تخطّى از اين ‌طرف و آن ‌طرف ندارند. آفرين بر من و تو مسلمانِ پيروِ قرآن كه اينقدر كج فكر مى‌ كنيم! مى‌ گويم قرآن مى‌ گويد اگر خدا مى‌ خواست اينها مشرك نشوند برايش كارى نداشت؛ مشرك نمى‌ شدند؛ خدا خواسته آنها امكانِ مشرك شدن داشته باشند.

🟥 خدا به پيغمبرش مى‌ گويد: اَفَاَنت تُكره النّاس حتى يكونوا مؤمنين؟! تو مى‌ خواهى مردم را مجبور كنى مؤمن باشند؟ تو براىِ اين رسالت نيامدی! حالا تویِ پدر و تویِ مادر، مى‌ خواهى بچه‌ ات را مجبور كنى كه مؤمن باشد؟ و تویِ معلم و مربى مى‌ خواهى اين بچه را مجبور كنى مؤمن و خوش‌ رفتار باشد؟ قيمتِ اين آدمك‌ هاىِ مصنوعىِ ظريفِ زيباىِ دلربا از قيمتِ يك مجسمهٔ قشنگ بيشتر نخواهد بود.

🟦 بياييد همه با هم تصميم بگيريم بچه‌ هايمان آدم باشند. آدم باشند يعنى چه؟ يعنى مختار باشند؛ آگاه و مختار. نقشِ ما و شما نسبت به اين بچه‌ ها بايد نقشِ كمك باشد؛ نقشِ فراهم‌ آورندهٔ زمينه‌ هاىِ بيشتر براىِ رشدِ سريع‌ تر و سالم‌ تر و سرراست‌ تر باشد، نه نقشِ استاد كارِ قالب‌ سازى كه مى‌ خواهد اين استعدادِ نرم و لطيفِ كودك را در يك قالبِ خشن بريزد و از او يك موجودِ قالبى بسازد.

🟦 موضع صریح شهید دکتر بهشتی درباره مذاکره با آمریکا: «صریحا می گویم من همواره با خطّ سازش مخالف بودم و هستم و صریحا می گویم که در هیچ گفتگو و مذاکره ای که به سمتِ آوانس به آمریکا دادن و آوانس از او گرفتن پیش برود و پیش رفته باشد حاضر نبوده ام و اگر مذاکره ای بوده که دیگران در آن شرکت داشته اند و خواسته اند مذاکره را به این سمت ببرند جلوی آن را گرفته ام...

🟥 بنابراین من خطّ سازش را حتی نوعِ سازشِ مصلحت جویانه و خطّ مذاکره را حتی مذاکره به معنایِ جلبِ حمایتِ دشمن را همواره محکوم کردم و می کنم و معتقد هستم که نفوذِ این طرز فکر در رهبری و ادارۀ انقلابِ ایران، خطرهایی را به بار می آورد و باید جلویِ او را گرفت.»

🟦 از آقایان می پرسم آیا یک مردِ ناز پرورده می توانست مسافتِ میانِ اسپانیا و آمریکا را طی کند و قارۀ جدیدی کشف کند؟ آیا این تکاملِ صنعتیِ خیره کننده که چشم و گوش و هوشِ مردمِ مشرق زمین را پُر کرده، محصولِ دستِ نازپرورده هایِ مردمِ اروپاست؟ آیا دسترنجِ جوانان و زنان و مردانِ هوس کیشِ اروپاست؟ اگر بِه راستی تکاملِ مادی می خواهید این چِه تربیتی است که نسبت بِه فرزندانتان دارید؟

🟥 اگر ما دَم از عدالت اجتماعی می زنیم و می گوییم در بعضی از ممالکِ اروپا مردم چنین و چنان اند؛ گوسفند و گرگ در کنار هم بِه راحتی زندگی می کنند ـ اگر هم چنین چیزی باشد ـ آیا این وضع و امنیتِ اجتماعی محصولِ جوانان و مردان و زنانِ نازپرورده و ترسو و زبون است؟ محال است! این سنت و ناموسِ الهی است که هر وقت مردمی بِه ناز و عیش و عشرت و آسایش و آرامش طلبی خو گرفتند، بدانند ذلت و خواری پشتِ سرِ آنها و در انتظارشان است.

🟦 بنابراین اگر ما برایِ حسین گریه می کنیم، گریه مان باید معنا داشته باشد. باید آن روزی که کاری جُز گریه کردن از ما ساخته نیست، گریه کنیم و این میراثِ عاطفی را از نسلی بِه نسلِ دیگر منتقل کنیم. ولی وقتی موانع در محیطِ نسبتا آزادِ امروزِ ما برطرف شد، می توانیم بِه پیروی از حسین کارهایِ بسیارِ دیگری انجام دهیم. امروز اظهارِ ارادت بِه آستانِ مقدسِ حسینی صرفاً با گریستن و زیارت رفتن نیست و اگر مردمی پیدا شوند که در این اظهار ارادت صرفا بِه این کارها اکتفا کنند، یا جاهل و نادان و بی خبرند یا خودشان را گول می زنند. از قبیلِ گول زدنها و کلاه هایی که خیال می کنند سرِ خدا می گذارند، امّا در حقیقت سرِ خودشان گذاشته اند.

🟥 این خلاصۀ عرایضی است که من داشتم. بنابراین انتظار داریم و امیدواریم که از این پس مردم ما اولاً در شناساییِ مقامِ حسین بن علی و شهدایِ کربلا و خاندانِ حسین بیشتر دقت کنند و جدیت داشته باشند و واقع بین باشند. ثانیاً در اظهارِ اخلاص بِه آستانِ مقدسِ حسینی، بِه جایِ آنکه فقط بگریند و بِه زیارت بروند، کمی هم از اعمال و رفتارِ این خاندانِ فضیلت و تقوا و حقیقت و جهاد پیروی کنند و تأسی بجویند.

🟦 ثالثاً کوشش کنیم همیشه معنا و فضیلت و کمالِ الهی را در نظر داشته باشیم، همانطور که حسین در نظر داشت. ببینید مبارزۀ حسینی چگونه مبارزه ای است که ظهرِ عاشورا، در اوجِ مبارزه، دو نفر از صحابه بِه امام پیشنهاد می کنند آقا ظهر است، می خواهیم نماز بگذاریم. دیگر نمی گوید مبارزه بس است دیگر، نماز می خواهیم چِه کار؟ یا نمی گوید نماز بس است دیگر، مبارزه می خواهیم چِه کار؟ حسین هم مبارزه می کند هم هنگامِ نماز بِه پیشگاه خدا نماز می گزارد و هر دو را با هم انجام می دهد.

🟥 حضرت در حق آنها دعا کرد و فرمود: چِه خوب گفتید. خدا شما را در شمارِ نمازگزاران محشور کند. آن وقت دو نفر بر طبقِ قانونِ نمازِ جنگ در عقب و دو نفر جلو ایستادند. حضرت با عده ای که مانده بودند مشغولِ نماز شد. در همان موقعی که اباعبدالله مشغولِ نماز بود، لشگرِ دشمن هم بیکار و آرام نماند. شروع کردند بِه تیراندازی کردن و اذیت و آزار رساندن. آنقدر تیر انداختند که یکی از این دو نفر بِه نامِ سعید همانجا شهید شد.

🟦 در آن لحظۀ آخر که افتاده بود، رفیقش آمد و سرِ او را بِه دامن گرفت و گفت برادر، اگر وصیتی داری بِه من بگو. گفت وصیتی ندارم جُز یِک مطلب. گفت چِه مطلبی؟ گفت بِه تو سفارش می کنم دست از دامانِ این پیشوایِ بزرگ و فرزندِ پیغمبر برندار. و لاحول و لاقوة الا بالله العلى العظيم.

🟦 بِه طورِ کلی وقتی ما نتوانیم هیچگونه پیروی از اباعبدالله بکنیم و راهی جُز اظهارِ علاقه و مهر نسبت بِه آستانِ حسینی نداشته باشیم، گریستن بسیار بجاست. از راه همین جلسه هایِ خانوادگیِ عاشورا بود که شیعیان، نهضتِ حسین را منتقل می کردند. در یک خانه، روزِ عاشورا پدر و مادر می نشستند و داستانِ کربلا را بِه طور خلاصه می گفتند و گریه می کردند. این خاطره در ذهنِ کودکان زنده می ماند و هر سال می گفتند مگر روزِ عاشورا چِه اتفاقی افتاده که شما بر آن گریه می کنید؟ آن وقت داستانِ حسین را نقل می کردند و اینگونه دست بِه دست بِه ما رسید.

🟥 امّا گریستن و زیارت کردن باید در حد خودش باشد. انحصار و اکتفای بر گریستن و زیارت کردن مالِ زمانی است که راه دیگری باز نباشد. آن موقعی که راه باز است و دوستانِ حسین می توانند بِه راهِ حسین بروند، اگر نرفتند و فقط گریه و زیارت کردند، منحرف شده اند.

🟦 باید دوستانِ حسين چنان تربیت شوند که بِه راستی در برابرِ هر انحراف از حق و دین بِه پا خیزند و قدرتِ قیام و نهضت داشته باشند. مادرانِ مسلمانی که می خواهند حق مادریِ خودشان را ادا کنند، بدانند امروز ما در خانه هایمان، فرزندانمان را بسیار بد تربیت کرده ایم. این هم تربیت است ما داریم؟ ما دختر و پسرمان را از آغاز آنقدر سست اراده و ضعیف و زبون، آنقدر نازپرورده و اهل هوا و هوس بار می آوریم که در زندگی سرنوشتی جُز سواری دادن نباید داشته باشند.

🟥 اگر بِه راستی ما دوستدارِ حسین بن علی هستیم، علی اکبر تربیت کنیم. آن مادر یا خانمی که می نشیند برای حسین گریه می کند برای چِه کسی گریه می کند، برای حسین؟ حسینی که علی اکبر در دامانِ او و همسرش تربیت شده؛ جوانی که در اوجِ جوانی همراه پدرش است. قبل از اینکه حُرّ با کاروانِ حسینی برخورد کند، در یکی از منزل ها، حضرت همانطور که رویِ اسب می آمد چشم هایش گرم شد و در خواب دید که کسی از آنجا رد می شود و می گوید این افراد بِه سویِ مرگ می روند و مرگ از آنها استقبال می کند.

🟦 شاید کمی قبل از این جریان یا کمی بعد از آن بود که خبرِ شهادتِ مسلم و هانی را برایِ اباعبدالله آوردند. حضرت از آن خوابِ کوتاه رویِ اسب بیدار شد و فرمود: ان الله و انا اليه راجعون. علی اکبر که در کنارِ پدرش بود، عرض کرد آقاجان چرا استرجاع می کنید و انالله و انا الیه راجعون می فرمایید؟ فرمود: پسرم، الان چشمهایم گرم شده بود و بِه خوابِ سبکی رفتم. دیدم کسی این حرف را می گفت و این را فریاد می زد. می گفت اینها بِه سویِ مرگ می روند و مرگ از آنها استقبال می کند.

🟥 علی اکبر عرض کرد: بابا جان، مگر نه اینکه ما در راه حق می رویم و بر حق هستیم؟ فرمود بله، ما بر حقيم. عرض کرد آقا پس چِه باک که در راه حق کُشته شویم! زهی افتخار و سعادتِ ماست. اگر ما بِه راستی دوستِ حسین باشیم، باید چنین جوانانی تربیت کنیم. آیا در جامعه ای که همۀ جوانانش ضعیف و زبون و هوسباز و نازپرورده باشند ترقی، تکامل و جهش بِه سویِ کمال پیدا می شود؟ حالا کمالاتِ معنوی هیچ!

🟦 خوب حالا تکلیفِ پیشوایانِ مکتبِ حسین، امام سجاد و امام باقر و امام صادق و اینها چیست؟ باید فکری کرد، باید چاره ای اندیشید و راهی باز کرد. گفتند ای مسلمانان! ای دوستدارانِ حسین! کارِ پُراجر و ثواب برایِ شما این است که لااقل روزِ عاشورا بِه یادِ حسین بیفتید و گریه کنید. این گریۀ شما ثوابِ فراوانی دارد.

🟥 روایاتی که در بابِ ثوابِ فراوان گریه بر اباعبدالله است، از نظر زنده نگه داشتن خاطره کربلا بسیار مهم است. کمترین و ساده ترین راه برای زنده نگه داشتن خاطرۀ کربلا و نامِ حسین بن علی سه چیز بود: یکی تشویقِ دوستانِ حسین بِه زیارتِ قبر وی چِه از نزدیک و چِه از دور. هر گوشۀ دنیا هستی رو بِه کربلا بایست و بگو السلام علیک یا اباعبدالله و علی الارواح التی حلت بفنائک، علیكم منى سلام الله ابدا ما بقيت و بقى اليل و النهار، يا اباعبدالله.

🟦 روایاتی که در بابِ ثوابِ زیارتِ حسین و گریه بر حسین وارد شده ابتکارِ اجتماعی و دینیِ بسیار خوبی است. این ماییم که اشتباه می فهمیم. از شما می پرسم: در روزگاری که اگر کسی نامِ حسین را بر لب می آورد، زبانش را از حلقومش بیرون می کشیدند، آیا راهی بهتر از این هم بود که عواطفِ درونیِ مردم را نسبت بِه حسین و قیامِ حسین زنده و جاودان نگه دارند؟

🟥 این مسئله در جایِ خودش بسیار عالی است. این ما هستیم که گاهی چیزی را از جایِ خودش بر می داریم و بِه جایِ دیگر می بریم. این اشتباه ماست و گرنه آنجا اشتباهی نیست بِه شرط آنکه زیارت، زیارتِ اباعبدالله باشد. گریه، گریه اباعبدالله باشد.

🟦 لابد اسم مرحوم شیخ مرتضی انصاری، فقیه بزرگی را که صد و چهار سال پیش وفات کرده را، شنیده اید. شیخ انصاری در کتابِ فقه معروفش مکاسبِ محرمه، ضمنِ نوحه بر باطل می گوید غالبِ گریه کنندگان باید فکر کنند گریه شان بر اباعبدالله است یا نه؟ گاهی اوقات می بینید در مجلسی که سخن از اباعبدالله بِه میان می آید مرد و زن گریه می کنند، امّا واقعا بر آلامِ درونی و غم هایِ خودشان می گریند. این گفتارِ شیخ انصاری است.

🟥 این گریه، گریه بر اباعبدالله نیست؛ گریه بر اباعبدالله، گریه ای است که توأم با شناسایی مقام و موقعیتِ ایشان است. زیارت بر اباعبدالله زیارتی است که توأم با معرفت بِه حق، مقام و موقعیتِ ایشان و روحِ قیام و نهضتش باشد. لذا در بعضی روایات آمده کسی که اباعبدالله را زیارت کند، عارفِ بحق است. بنابراین خاندانِ حسینی بر طبقِ همان تعالیمِ عالیِ اسلام و بر وفقِ سننِ اسلامی با دستورِ گریستن بر اباعبدالله و زیارتِ مزارِ او زمینه ای فراهم کردند که این چراغ هرگز خاموش نشود.

🟦 برای اینکه اگر یک نفر روزِ عاشورا بِه یادِ حسین می افتاد و می گریست، واقعاً عمالِ حکومتِ دژخیم چکار داشتند که بدانند چرا گریه می کند. دیگر فشار تا این حد نمی شد. نمی توانستند بگویند چرا گریه می کنید؟ چرا در خانه تان می ایستید و السلام علیک یا اباعبدالله می گویید؟ بنابراین تفسیرِ صحیحِ ثوابِ گریستن بر اباعبدالله این است که عرض کردم و بِه راستی هم ثواب دارد.

ای بهشتی سیرت، شهادتت شعله بر جانها زد
از غمِ جانسوزت، سرشکِ غَم سَر بِه دامانها زد

زِ ماتمِ تو مهربان، برآمدِ زِ هر کران
خروشِ غَم بر آسمان، وای از این دردِ گران

شدی شهیدِ راه دین، زِ حیلۀ منافقین
وطن بِه غَم شده قرین، نالد از سوزِ جان

تو رمزِ بقا را بِه خون بر نوشتی
دریغا بهشتی، دریغا بهشتی

تو عِشق وُ وفا را بِه هم در سرشتی
دریغا بهشتی، دریغا بهشتی

ای دریغ از کف رفت آنکه یِک ملّت بود
هم رهِ حزب الله، یاورِ امّت بود

همیشه در حیاتِ خود، زِ سیره وُ صفاتِ خود، آیتِ وحدت بود
آن شهیدِ مظلوم، شورِ حقّ در سَر داشت

در نجاتِ انسان، پرتو از رهبر داشت
مدافعِ اصولِ حقّ، مراقبِ وصولِ حقّ، اسوۀ همّت بود

زِ دولتِ بهار خود، زِ عقل وُ ابتکارِ خود، بِه مردمِ دیار خود، مظهرِ رحمت بود
ای بهشتی سیرت، زِ داغِ تو شعله بر جان داریم، وز غمِ یارانت، دو دیده گوهر افشان داریم

تو ای شهیدِ قهرمان، ببین زِ مرزِ آن جهان، شکسته پشتِ دشمنان، غیرتِ نام آوران
گسسته دامِ اهرمن، خروشِ مردمِ وطن، که با نثارِ جان وُ تن، محوِ دشمن بتوان 🌷

پ.ن:

طعنه‌ ها، تمسخر و تحقیرهایِ برخی‌ رو نسبت بِه مسائلِ مهم که می‌ بینید بِه یادِ این جمله زنده یاد نادر ابراهیمی بیفتید! "دهانِ آلوده، از مغزِ آلوده تغذیه‌ می‌ کند."

پ.ن۲:

بِه کارگرِ خسته گفت آیا بِه شما نهار داده‌اند؟ مسخره‌ اش کردند؛ در دیدار با کودکانِ بهزیستی گفت پشتی‌ ها را جمع کنید؛ مسخره‌‌ اش کردند. گفت اگر بخواهید برای رد کردنِ این مردمِ وفادار سریع رانندگی کنید خودم پشتِ فرمان می‌ نشینم، مسخره‌ اش کردند.

گفت اگر لازم باشد ده بار بِه یک استان سفر می کنم تا مشکلِ مردم حل شود، مسخره‌ اش کردند، گفت کشور را بِه سمتِ پیشرفت می‌ بریم گفتند ۶ کلاس سواد داری! حرف زد مسخره کردند، راه رفت مسخره کردند، سفرِ استانی رفت مسخره کردند.

آخر هم در همین سفرهایِ استانی در نقاطِ دور افتاده بیش از ۱۲ ساعت دنبالِ پیکرش گشتند، انسانِ بزرگ با رفتنش دیگران را شرمنده می‌ کند. و چِه زیبا گفت: خیلی‌ ها در تشییعِ پیکرِ او برای عذرخواهی می‌ آیند.

🟦 انقلاب با چهره‌ ها و دل‌ هایِ افسرده تضمین‌ شدنی نیست. انقلاب با دل‌ هایِ پُرشور و چهره‌ هایِ شاداب تضمین می‌ شود. هیچ‌ کس مرا در این دوره نشیب و فرازِ انقلاب در سخت‌ ترین مواقع، نتوانسته است با قیافهٔ افسرده ببیند. چِرا افسرده باشیم؟ ما که بِه دنبال إحدی الحُسنَیَینیم؛ یا شهادت یا پیروزی، دیگر چِرا افسردگی؟ افسرده نباشید چهره‌ ها شاداب باشد، نشاط داشته باشید. آنوقت شعارتان همین است که آمریکا و مزدورانش هیچ غلطی نمی‌ توانند بکنند.

🟥 ما در زیرِ بارِ سختی‌ ها و مشکلات و دشواری‌ ها قدّ خم نمی‌ کنیم. ما راست‌ قامتان جاودانهٔ تاریخ خواهیم ماند. تنها موقعی سرپا نیستیم که یا کُشته شویم و یا زخم بخوریم و بر خاک بیفتیم و الّا هیچ قدرتی نمی‌ تواند پشتِ ما را خم بکند.

🟦 انسانی که دم از خدا می زند و شبانه روز یک میلیون بار یاالله و بک یا الله می گوید، امّا رفتارش نشان می دهد انسانی است سخت خودمدار و خودپرست، و تمامِ تلاش‌ هایش متوجه خواسته‌ هایِ مبتذلِ شخصی و خودش یا حداکثر خانواده ‏اش است؛ و آدمِ دیگری که اصلا بِه خدا معتقد نیست و با نامِ الله آشنایی ندارد، امّا وجودش را چنان ساخته است که خود و انسان‌ هایِ جهان را هم‌ سرنوشت می‌ داند و تلاشش در راه نجاتِ همگان است و می‌ گوید اگر سهمی هم بِه من می‌ رسد، آن لقمه را سرِ سفره ‏ای می‌ گذارم که همه دورِ آن سفره نشسته باشند؛

🟥 از نظرِ ما هر دو این انسان‌ ها بی‏ خدا هستند؛ هم آن نفرِ اوّل که هر شبانه روز یِک‌ میلیون بار بک یا الله، می‌ گوید بی‏ خداست و خدایش از لفظ تجاوز نکرده و یعنی کسی که عابد و پرستنده اسمِ خداست و هم آن کسی که انسان گرا و انسان‌ دوست است، امّا از دایره ماتریال و ماده فراتر نمی‌ رود؛ هر دو بی‏ خدا هستند، ولی در میانِ این دو بی ‏خدا، آن ماتریالیستِ بشردوست از دیدِ اسلام از این الله‌ گویِ خودپرست بالاتر است.

🟪 دقت کنید بِه اینکه اینها هر دو بی ‏خدا هستند؛ مقایسه نمی‌ کنم بینِ یک با خدا و یک بی‏ خدا؛ دو بی‏ خدا را مقایسه می‌ کنم؛ قرآن با صراحت از کافرانی نام می ‏برد که مکرر الله الله می‏ گویند؛ این مشرکان بِه خدا و بِه الله معتقدند؛ کلمه الله در فرهنگِ شرک هم وجود دارد؛ در فرهنگِ شرک بِه جایِ بِسْمِ‌ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیم در آغازِ نامه‌ ها بِاِسْمِک اَللّهُمَّ نوشته می‌ شد؛ اینها در تاریخِ عربِ جاهلی هست و می‌ توانید مطالعه بفرمایید؛ پس با الله آشناست امّا کافر است؛ پس معلوم می‌ شود ممکن است در فرهنگِ کسی الله حاضر باشد، حتی بِه الله آفرینندۀ آسمان و زمین هم معتقد باشد، امّا همچنان کافر باشد؛ معلوم می‌ شود مساله ایمان بِه خدا از دیدگاه اسلام فراتر از این حرف‌ هایی است که ما گمان می‌ کنیم.

🟦 ما وقتی که اسلام را بِه عنوانِ دین قبول کردیم، دیگر بعد از آن نسبت بِه یک آورده‌ هایِ اسلام با تمامِ وجودم عِشق می‌ ورزم، امّا این طور نیست که آقا من هم اسلام را قبول دارم ولی اگر بشود که آدم اسلام را قبول داشته باشد نمازهایِ صبح را نخواند! و ماه رمضان در تابستان روزه نگیرد!، اگر گاه گاهی هم فیلم هایِ سکسی خواستند تو سینما نشان بدهند، دیگه هی نگو نرو نرو، فیلم و نیار نیار! آخه این که آزادی شد! چِرا نمی‌ گذارند آزاد انسان فیلم هایِ سکسیِ تباه کننده بیاورد، خب دِلش می خواد برود ببیند! آزاده! تو فیلمِ سکسی بیار! تو سینما نمایش بده! انسان هم آزاده! می خواد میره، می خواد نمیره! این میشه آزادی!

🟥 داشتن استخرهایِ شنایِ مختلط برایِ زن و مرد، خُب این چیزِ خوبی است؛ خُب باش اگر کسی مقدّسه، دین داره، خودش نرود آنجا! زن ها و مرد ها با شیوه ها و لباس هایِ نامطلوب و ناموزون تویِ جامعه بیایند! تو محل کارشون بروند! عیبی ندارد، خُب یک زن خیلی متدینه! خودش نرود! خودش نکند! یِک جوان متدینه! خودش چشمش و زیر بیندازد! اگر خانمها با هفت قلم آرایش و طنّازی از این سو بِه آن سویِ خیابان راه می روند! او آزاده! اینم آزاده! او آزاده اونجوری راه برود! اینم آزاده نگاه نکند!!

❌ نه آقا جون! ما اینجور آزادی را نفی می کنیم!

🟪 ما می‌ گوییم در این کشورهایِ اروپایی که زادگاه لیبرالیسم است، بِه هر گوشه اش رفتیم، این صحنه ها را دیدیم! ما می بینیم آنجا راه بسویِ تباهیِ انسان گشوده است، نه بسویِ شکوفاییِ انسان! چِرا؟! برایِ اینکه در یِک محیطِ اجتماعی که دائما زیرِ فشارِ اشعه مرئی و نامرئیِ جاذبه هایِ جنسی قرار دارد، انسان واقعا آنجا آزاد هست یا نیست؟؛ نیست! اسلام روی نقشِ کُند کنندۀ محیطِ فاسد، نقشِ کُند کُنندۀ فساد و ظلمِ حاکم بر محیط که حرکتِ انسانِ آزاد را کُند وُ دشوار می کند حساسیت دارد، و نمی تواند در برابرِ این نقشِ کُند کنندۀ ظلم و فساد ساکت و بی تفاوت بماند!

پ.ن:

وقتی اسلام در پوششِ زن و مرد، صحبت کردن و رفتارِ آنها سخت گیری می کند، این تنگ نظری نیست، بلکه وسعتِ نظر است؛ اسلام نمی خواهد معنویتِ انسان در زباله دانیِ جنسیت قربانی شود. (دکتر شهید بهشتی)

پ.ن۲:

در این فیلم شهید دکتر بهشتی، ابتدا نظریۀ یک عده را راجع بِه آزادی، با نقل ادعا و شعارهایشان مطرح می‌ نمایند و سپس آن را رد می‌ کنند.

🌸 فیلم سخنرانی شهید دکتر بهشتی در مورد آزادی اجتماعی 🌸

اى معلمِ با ايمان آگاه و آزاد! بِه عنوانِ يِك دوست و همفكر و همراهت خواهش مى ‏‌كنم، شما را بِه خدا در اين كلاس‌ ها يِك مشت انسان ‏‌نماىِ قالبىِ خاك بر سر نسازيد؛ انسان بسازيد، نه يِك مشت انسان‌ ‏نماىِ قالبى ابزارى!

🟦 هدفِ اباعبدالله چیست؟ آیا در دست گرفتنِ حکومت است؟ آیا اباعبدالله می‌ خواهد بر بلادِ مسلمانان بِه خصوص عراق و کوفه حکومت کند؟ نه هدفِ او حکومت نیست، هدف اِعلاء حکمِ حق است؛ باید حق از باطل شناخته شود و حق و باطل را در افقی روشن‌ تر بِه مردم نشان دهد؛ خواه بِه حکومت برسد یا نرسد؛

🟥 اگر توانست حکومت را در دست بگیرد که چِه بهتر، قدرتِ حکومت را در راهی که خدا می ‌پسندد بِه کار می ‌اندازد؛ امّا اگر نتوانست حکومت را بِه دست آورد باز هم مقصود تأمین شده است؛ صحنه ‌ای در کربلا پیش می ‌آید که تاریخ آن را برایِ همیشه با کلمات و سطر هایِ درخشنده ثبت و ضبط می ‌کند و جهادِ مسلمین تا ابد نمونهٔ عالی جنگ میانِ حق و باطل معرفی می‌ شود؛ به ‌به چِه هدفی؛ عالی و در عینِ حال روشن و مشخص و قاطع.

🟦 شيخ انصاری در كتابِ فقه معروفش مكاسب محرمه، ضمنِ نوحه بر باطل می گويد غالبِ گريه کنندگان بايد فكر كنند گريه شان بر اباعبدالله است يا نه؟ گاهی اوقات می بينيد در مجلسی که سخن از اباعبدالله بِه ميان می آيد مرد و زن گريه می کنند، امّا واقعا بر آلامِ درونی و غم هایِ خودشان می گریند؛ این گفتارِ شیخ انصاری است؛ اين گريه، گريه بر اباعبدالله نيست؛

🟥 گريه بر اباعبدالله، گريه ای است كه توأم با شناسايی مقام و موقعيتِ ایشان است؛ زيارت بر اباعبدالله زيارتی است كه توأم با معرفت بِه حق، مقام و موقعيتِ ایشان و روحِ قيام و نهضتش باشد؛ لذا در بعضی روايات آمده كسی كه اباعبدالله را زيارت كند، عارف بِه حق است؛ بنابراين خاندانِ حسينی بر طبقِ همان تعاليمِ عالی اسلام و بر وفقِ سنن اسلامی با دستورِ گريستن بر اباعبدالله و زيارتِ مزارِ او زمينه ای فراهم كردند كه اين چِراغ هرگز خاموش نشود.

🟦 من مكرر بِه دوستان گفته ام، اسلام و اديان مى خواهند انسانِ عاشِق تربيت كنند؛ نمى گويم انسانِ بى عقل، مى گويم انسانى كه هم عاقِل باشد و هم عاشِق؛ نمى خواهد عاقِل بى عِشق تربيت كند؛ آنچِه مى خواهد، عاشقِ عاقِل است؛ انسانى كه حسابها را برسد، چشمهايش را باز كند، گوشهايش را باز كند، زمينه‌ ها را مطالعه كند، مقتضيات را نگاه كند، استعدادها و آمادگيها را حساب كند، موانع را حساب كند، مشكلات را حساب كند، تمامِ اينها را حساب كند و راه مناسب را انتخاب كند؛

🟥 امّا اين را بداند كه در زندگى، از تلاش باز ايستادن وجود ندارد؛ اين، كارِ آدمِ عاشِق است؛ در او شورى و گرمايى است كه نمى گذارد آرام بگيرد؛ آرامشِ انسانهاىِ نوميد، انسانهايى كه ممكن است محاسبه آنها را بِه نوميدى بكشاند، در آنها نيست.