🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

شورِ صد قافله فریاد، تو سکوته غربتِ تو
ابر وُ دریاچه وُ بارون، تشنه هایِ رحمتِ تو

داغِ لاله هایِ عاشِق، برقی از شعلۀ آهت
آسمون وُ ماه وُ خورشید، یادگاری از نگاهت

تو خروشِ هرچه دریا، ما حبابی رویِ آبیم
واسۀ فهمیدنِ تو، یِه سوالِ بی جوابیم

تو شکوهِ کبریایی، عطرِ نابِ هَل اَتایی
تو شبِ نامردمی ها، چلچراغِ لافَتایی

خوش به حالِ اون نسیمی که میشد مستِ عبورت
یا همون چاهی که میشد نیمه شَب سنگِ صبورت

خوش به حالِ اون جماعت که طلوعِ تو رو دیدن
تویِ کوچه هایِ غربت، صدایِ پاتو شنیدن 🌷

پ.ن:

شرطست که بهرِ ضبطِ آداب و رسوم
خیزد بعد از نبی، امامِ معصوم

زِ اجماع چه گویی به علی باز گرای
مَه جای نشینِ مهر باشد نه نجوم (غالب دهلوی) 💚

مولایِ ما امیرالمومنین سلام الله علیه، ۷۰۰ نفر را در یک روز چنانچه نقل می‌ کنند از یهودِ بنی قریظه که نظیر صهیونیست ها بود و این‌ ها از نسلِ اون‌ ها شاید باشند، از دَمِ شمشیر گذراند؛ با مستکبرین و با کسانی که توطئه می‌ کنند، آنها را با شمشیر می‌ کُشت؛ و در رحم و مروّت اونطور و با مستضعفین اونطور بود. خدای تبارک و تعالی در موضعِ عفوِ رحمت رحیم است و در موضعِ انتقام انتقامجو؛ امامِ مسلمین هم اینطور بود.

نمی دونم شَبات ستاره داره
کسی از من برات خبر میاره

نمی دونی چقدر من غصه خوردم
نمی فهمم چرا هنوز نمُردم!

به یادت اشک که می ریزه هرشَب
گُلِ خونه، تو باغ، پاییزه هرشَب

شَبا عطرت می پیچه تویِ باغم
همون جایی که اومدی سراغم

همون جایی که دستامو گرفتی
دِل وُ دادی وُ دنیامو گرفتی!

حالا من موندم وُ دستایِ بی تو
یه زخمِ کاری وُ دنیایِ بی تو!

نمی دونم شَبات ستاره داره
کسی از من برات خبر میاره

نمی دونی چقدر من غصّه خوردم
نمی فهمم چرا هنوز نمُردم! 🌷

پ.ن:

شبِ وصل است وُ با دلبر مرا لب بر لب است امشب
شبی کز روز خوشتر باشد آن شب امشب است امشب

به چشمی رویِ آن مه بینم از شوق وُ به صد حسرت
زِ بیمِ صبح چشمِ دیگرم بر کوکب است امشب

دلا بردار از لب مُهرِ خاموشی وُ با دلبر
سخن آغاز کن هنگامِ عرضِ مطلب است امشب (هاتف اصفهانی) 🖤

پ.ن۲:

قلبم با اشتیاق، در راهت جان مى دهد! و تا وقتِ مرگ خواهانِ توست آپامه 🖤

باور كن باور كن، تنهایی یك رازه
این بی تو پژمردن، پایان نیست آغازه

باور كن باور كن، این عاشِق بیداره
یادِ تو فانوسِ شب هایِ غمباره

باور كن دستامو، تا وقتی بی تابن
تا وقتی آغوشِ دستاتو كم دارن

باور كن عكسِ تو همزادِ چشمامه
این تنها دارویِ تسكینِ دردامه

می بوسم با یادت گل هایِ زیبا را
می گریم از داغت تقدیرِ فردا را

باور كن باور كن زخمامو ای مرهم
تا بودی من بودم، تا هستی من هستم 🌷

پ.ن:

محبوبِ من، شما از نیامدن خسته نمی‌ شوید، من از انتظار کشیدن (محمّد صالح علاء) 🖤

واسۀ شکستگی هات کسی نیست قصّه بخونه
کسی نیست تو این هیاهو هم صدایِ تو بمونه

کسی نیست بفهمه اینو که تو عاشِقی یه جایی
واسه دشتِ پُر ستاره تو شقایقی یه جایی

کی می خواد تو رو بگیره از سکوتِ پاره پارم
مُردن از سرم گذشته با تو من عمرِ دوبارم

کی به کُشتنم نشسته مگه من جنون ندارم
مگه من واسه شهادت تا همیشه خون ندارم

به چشات قسم که دردم، کمتر از خستگیات نیست
میدونی دلواپسی هام، غیرِ دلبستگیات نیست

نمیذارم این غریبی غمو تو دلت بزاره
مگه من زنده نباشم از چشات غصّه بباره 🌷

پ.ن:

الا ای پاسدارِ انقلابِ کشورِ عِشق
نامِ نیکویت همیشه ثبت، اندر دفتر عِشق

تو کردی اقتدا در عزت وُ ایثار به آنکس
که هستی‌ اش فدا بنمود و گردید، مظهرِ عِشق

شهیدانِ عزیزمان را یاد کنیم با ذکرِ معطرِ صلوات ❤️

از خانه بیرون می زنم امّا کجا امشَب
شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشَب

پشتِ ستونِ سایه ها رویِ درختِ شَب
می جویم امّا نیستی در هیچ جا امشَب

می دانم آری نیستی امّا نمی دانم
بیهوده می گردم به دنبالت، چرا امشَب؟

هر شَب تو را بی جستجو می یافتم امّا
نگذاشت بی خوابی بدست آرم تو را امشَب

ها ... سایه ای دیدم شبیهت نیست امّا حیف
ایکاش می دیدم به چشمانم خطا امشَب

هر شَب صدایِ پایِ تو می آمد از هر چیز
حتی زِ برگی هم نمی اید صدا امشَب

امشَب زِ پشتِ ابرها بیرون نیامد ماه
بشکن قُرُق را ماهِ من بیرون بیا امشَب

گشتم تمامِ کوچه ها را، یک نفس هم نیست
شاید که بخشیدند دنیا را به ما امشَب

طاقت نمی آرم، تو که می دانی از دیشَب
باید چه رنجی بُرده باشم، بی تو، تا امشَب

ای ماجرایِ شعر وُ شبهایِ جنونِ من
آخر چگونه سَرکنم بی ماجرا امشَب 🌷

پ.ن:

رفتی وُ نقشِ پایِ تو دیدم گریستم
نامِ ترا زِ هر که شنیدم گریستم

مانندِ کودکی که شود تلخ کامِ او
تا زهرِ دوریِ تو چشیدم گریستم (واقف لاهوری) 🖤

در دیگران می جویی ام، امّا بدان ای دوست
این سان نمی یابی زِ من، حتی نشان ای دوست

من در تو گُم گشتم، مرا در خود صدا می زن
تا پاسخم را بشنوی، پژواک سان ای دوست

در آتشِ تو زاده شد، ققنوسِ شعرِ من
سردی مکن با اینچنین، آتش بِه جان ای دوست

گفتی بخوان خواندم، اگرچِه گوش نسپردی
حالا که لالم خواستی، پس خود بخوان ای دوست

من قانعم، آن بختِ جاویدان نمی خواهم
گر می توانی یک نفس، با من بمان ای دوست

یا نه تو هم با هر بهانه، شانه خالی کن
از من، من این بر شانه ها، بارِ گران ای دوست

نامهربانی را هم از تو دوست خواهم داشت*
بیهوده می کوشی، بمانی مهربان، ای دوست

آنسان که می خواهد دِلت با من بگو آری
من دوست دارم حرفِ دِل را، بر زبان ای دوست 🌷

پ.ن:

من ردّ بویِ تو را می بوسم آپامه. 🖤

از زندگی از این همه تکرار خسته ام
از های وُ هویِ کوچه وُ بازار خسته ام

دِلگیرم از ستاره وُ آزرده ام زِ ماه
امشَب دگر، زِ هر که وُ هر کار خسته ام

دِل خسته سویِ خانه، تنِ خسته می کِشم
دیگر از این حصارِ دِل آزار خسته ام

از او که گفت یارِ تو هستم، ولی نبود
از خود که بی شکیبم وُ بی یار خسته ام

تنها وُ دِل گرفته بی زار وُ بی امّید
از حالِ من مپرس، که بسیار خسته ام 🌷

دِلم گرفته امشَب، در خلوتِ شبانه
هوای گِریه دارم، زِ سوزِ این ترانه

از دست رفته فرصت، تا کی صبور باشم
در آرزویِ وصلت، جان از تنم روانه

بر عاشِقان نظر کن، ای منتهایِ خوبی
ابرویِ نازنینت، محراب را نشانه

از عشقِ جانگدازت، وز نورِ جانفزایت
مدهوش وُ بی قرارم، باقی همه بهانه

در سینۀ شقایق عطرِ تو می تراود
در لوحِ جانِ عُشاق، نامِ تو جاودانه

تا بگذری از اینجا، ای غایب از نظرها
چون خاکِ زیر پایت، برخیزم از میانه 🌷

در کنجِ دِلم عشقِ کسی خانه ندارد
کس جای در این کلبۀ ویرانه ندارد

دِل را بِه کفِ هر که نهم باز پَس آرد
کس تابِ نگهداریِ دیوانه ندارد

در بزمِ جهان جُز دلِ حسرت کِشِ ما نیست
آن شمع که می‌ سوزد وُ پروانه ندارد

دِل خانۀ عِشق است خدا را بِه که گویم
کآرایشی از عِشق کس این خانه ندارد

گفتم مَه من! از چِه تو در دام نیفتی
گفتا چِه کنم دامِ شما دانه ندارد

در انجمنِ عقل فروشان ننهم پای
دیوانه سرِ صحبتِ فرزانه ندارد

تا چند کنی قصۀ اسکندر وُ دارا
ده روزۀ عمر این همه افسانه ندارد 🌷

پ.ن:

آن نواسازِ نوآیین چو شود نغمه‌ سرای
سرخوش از نالۀ مستانه کند جانِ مرا

شیوۀ بادِ سحر عقده‌ گشایی است رهی
شعرِ پژمان بگشاید دلِ پژمانِ مرا (رهی معیری) 🕯

من بِه پایِ تو دخیلم، بِه نگاهم گره خوردی
من بِه طوفان زده بودم، تو بِه ساحلم سپردی

من بِه پایِ تو دخیلم، تو بِه من نشونه دادی
تا بِه کفترا رسیدم، تو بِه دستم دونه دادی

قلبِ من میتونه از تو نقشی از کعبه بسازه
سجده کردن بِه نگاهت، واسه من عینِ نمازه

من بِه دریا زده بودم، قلبم از دریا صدا شد
دلِ من تو دلِ طوفان، بِه رضایِ تو رضا شد 🌷

پ.ن:

امام‌ رضا علیه‌ السلام: اگر خواستی بر چیزی گریه کنی، پس بر حسین علیه‌ السلام گریه کن. (کتاب رحمت واسعه، ص١۵٩) ❤️

پ.ن۲:

- امام رضا (ع) - از نشانه‌ هایِ فَهمِ عمیق «سکوت»¹ است.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
¹ در تعریف روان‌ شناسی:

⁃ سکوت هنگامِ غَم «غرور» است.
⁃ سکوت هنگامِ خَشم «قدرت» است.
⁃ سکوت هنگامِ تمسخر «پیروزی» است.
⁃ سکوت هنگامِ نصیحت «ادب» است.
⁃ سکوت هنگامِ طعنه «اعتبار» است.

تویِ يک شهرِ قديمی که پُر از روحِ بهاره
يِه خونه است که خيلی وقته کسی توش پا نمی ذاره

در وُ ديواراش شکسته، لبِ ايوون خزه بسته
رویِ پيشونیِ آينه، گردِ تنهايی نشسته

اطلسی ها شده پرپر، تویِ باغچه هایِ خالی
مونده بی گُل پایِ ديوار، گلدونِ خشکِ سفالی

يه روزی واسه هميشه درِ اون خونه رو بستم
اومدم اينجا تو غربت، کنجِ تنهايی نشستم

دلِ من امّا همون جاست، تویِ اون شهرِ قديمی
کوچه هایِ تنگ وُ خاکی، آدماش خوب وُ صميمی 🌷

نه خوابگردِ کوچه ها، نه مبتلایِ رخوتم
من اون غریبه راهیم، که از دیارِ ظلمتم

تو شک وُ لعنتِ سفر، تو هُرمِ داغِ این کویر
بِه تازیانه هایِ باد، بِه جون خریدم این مسیر

همیشه راه وُ تشنگی، نشونه این قلندره
بِه فکرِ جرعه ای نباش، که این عطش مقدّره

نصیبِ کامِ خشکِ من، فقط شمیمِ ساحله
برو برو که این حضور، بِه یک اشاره باطله

قسم بِه خاکِ جاده ها، که اعتبارِ این رَداست
ترانۀ سکوتِ من، همیشگی ترین صداست 🌷

احوالِ شَب، از شمعِ سحرگاه، چِه پرسی؟
از سوختگان، قصّۀ جانکاه، چِه پرسی؟

مهتاب، زِ ویرانۀ من، گَرد برآورد
ای سیل، بِه سر منزلِ من، راه چِه پرسی؟

هم‌ خوابِ شب وصل بُوَد روزِ قیامت
زین روزِ دراز وُ شبِ کوتاه چِه پرسی؟

آیینه، زِ عکسِ تو، در آغوشِ گدازست*
آگه نِه‌ ای، از حالِ دِلم آه، چِه پرسی؟

هرگز نکند یادِ شهیدانِ تغافل
بیگانه زِ بی‌ رحمی آن ماه چِه پرسی؟ 🌷

پ.ن:

جداییِ تو هلاکم زِ اشتیاقِ تو کرد
تو با من آنچه نکردی غمِ فراقِ تو کرد

اجل که بی‌ مددی قتلِ این‌ و‌ُ آن کردی
چو وقتِ کارِ من آمد بِه اتّفاقِ تو کرد (محتشم کاشانی) 🖤

پ.ن۲:

لاله‌ وارم دِل زِ غَم صد چاک شد در بی‌ کسی
هیچکس ننهاد غیر از داغ، دستی بر دِلم

تا قیامت خارِ غَم در دِل نمی‌ ماند کلیم!
گر زِ دِل بیرون نمی‌ آید، برآید از گِلم (کلیم کاشانی) 🖤

خاطره ای فراموش، یِه قابِ عکسِ خالی
پشتِ غبارِ اندوه، تبسّمی خیالی

چیزی ازم نمونده، جُز یِه نگاهِ ساده
یِه آسمونِ شرجی، یِه بغضِ بی اراده

تنها امّیدم امّا بودن وُ موندنِ توست
چراغِ کلبۀ من، حضورِ روشنِ توست

با اون نگاهِ گرمت، پنجره ها رو وا کن
از تویِ تاریکی ها، بازم منو صدا کن

بزار یِه قابِ خالی، جون بگیره دوباره
شبایِ سوت وُ کورم، پُر بشه از ستاره

تو نازنین ترینی، تو لحظه هایِ تردید
چشات یِه چشمه مهتاب، نگات هزار تا خورشید 🌷

بِه تو تکیه داده بودم، نفست چارۀ من بود
اون غریبه با نگاهت، دلِ آوارۀ من بود

بِه تو دلسپرده بودم، بِه خیالم موندگاری
توی جاده هایِ غربت، منو تنها نمی ذاری

بِه خیالم که بهارو، با تو پشتِ سر می ذارم
برگایِ زردِ خزونو، واسه تو هدیه می یارم

بِه خیالم که زمستون، فصلِ رویاییِ فرداست
رسمِ این زمونۀ پیر، غافل از دلایِ تنهاست

بِه تو تکیه داده بودم، نفست چارۀ من بود
اون غریبه با نگاهت، دلِ آوارۀ من بود

کاش می دونستی که اشکام، پشتِ دیوارِ غروره
بغضِ خاموشِ نفسهام، مثلِ پروانه صبوره

کاش می دونستی که این مرد، کنجِ تنهایی اسیره
واسه چیدنِ ستاره، دیگه افسوس خیلی دیره 🌷

در خانه بمان، در خانه بمان، غَمگینم
هنگامِ روز، کجا می روی، در خانه بمان، غَمگینم

تو اگر در خانه باشی، آمدم تا بگویم آواز را شنیدم
تمامِ راه از تو می خواستم، مرا باور کنی، صادق هستم، صادق هستم*

در خانه بمان، در خانه بمان، غَمگینم
لبخندِ تو را در باران می خواستم، می خواستم

مگر تو نسیمِ ابر بودی که تو را در باران گُم کردم
حقیقت دارد تو را دوست دارم، دوست دارم در این باران*

همۀ روزگارِ پروازت اندوه بود، بانو، مرا قطره قطره دریاب
در این خانه جایِ سخن نیست، هیچ کس یورشِ دِل را در خانه ندید

بانو، من بِه خانه آمدم و دیدم که عِشق چگونه فرو می ریزد
و قلب در اوج رها می شود، مرا دریاب

چِه حدیثیست این عِشق
چِه حدیثیست که نمی پوسد که نمی پوسد و افسرده نیست 🌷

پ.ن:

در این پریشانیِ روزگار، مبادا فراموش کنی دوستت دارم. (هوشنگ ابتهاج) 🖤

با توام رویایِ دور، ای عاشِقانه، با تو ای غمگین‌ ترین بغضِ ترانه
با توام کوتاهیِ لبخندِ شیرین، با توام ای گریه‌ هایِ بی‌ بهانه

تا تو رفتی، من بُریدم، تو نبودی تا ببینی، عاشِقت بی‌ عِشق تنهاست*
تو نموندی، ندونستی، حسرتِ عشقِ من وُ تو، تا ته این قصّه با ماست

ردّ دستات رو دستامه هنوز، باید این شعله رو خاموش کنم
چِرا این همه ازت خاطره هست، که نمی‌ تونم فراموش کنم

منو از خاطره هات بیرون کن، تا که بی‌ دلهره زندگی کنم
بتونم مثلِ روزایِ قبلِ تو، بدونِ خاطره زندگی کنم

تا تو رفتی، من بُریدم، تو نبودی تا ببینی، عاشِقت بی‌ عِشق تنهاست*
تو نموندی، ندونستی، حسرتِ عشقِ من وُ تو، تا ته این قصّه با ماست 🌷

پ.ن:

دور، در شعر یعنی آنچِه که فاصله زیادی از کالبدِ شما داشته باشد امّا از قلب و جانِ شما خیر.

شاخه ای تکیده، گُلِ ارکیده، با چشمایِ خسته، لب هایِ بسته
غَم تویِ چشماش، آروم نشسته، شکوفه شادیش، از هم گسسته، آه

آشنایِ درده، خورشیده سرده، تو قلبِ سردش، غَم لونه کرده
مهتابِ عمرش، در پشتِ پرده، تنها وصالش، پاییزِ سرده، آه

دستایِ ظریفش، تو دستِ مادر، پیکرِ نحیفش، چون گُلِ پرپر
از محنت وُ درد، آروم نداره

سایۀ سیاهی، رو بختِ شومش، ارکیده تنهاست، زیرِ هجومش
طوفانِ درد، پایون نداره

دستِ من وُ تو، می تونه با هم، قصری بسازه، با رنگِ شبنم
شکوفه ای که غمگین وُ سرده، گُلِ ارکیده ست، نمیره کم کم

بیا نذاریم، گُلِ ارکیده، گُلی که چهره اش، پاک وُ سپیده
که تویِ پاییز، شاخه ای بیده، بهار ندیده، بمیره کم کم 🌷

پ.ن:

من نمیتونم تنِ خراشیده کودکانِ پروانه ای که بِه خاطرِ تحریم ها درد می کشند را فراموش کنم، تحریمِ باندِ مخصوصِ بیماران پروانه ای، تحریمِ داروهایِ بیماران خاص، تحریمِ داروهایِ درمانِ سرطان، بزرگترین جنایت در دنیاست.

هر لحظه با من باش، در روحِ من جاری
تکرار شو در من، در خواب وُ بیداری

گهوارۀ مهتاب، شَب خواب می بینه
که از چشایِ تو، انگور می چینه

هر ماجرا شیرین، هر روز رویایی
بی تو همه کابوس، کابوسِ تنهایی

هر لحظه با من باش، در انزوایِ من
تا آخرِ قصّه، تا ماجرایِ من

تکرار شو شاید، ما سهمِ هم باشیم
شاید بِه جرمِ عِشق، ما متهم باشیم

تا در حضورِ تو، آشفتۀ خویشم
در سفرۀ عِشقت، درویشِ درویشم

در باد می لرزه، گهوارۀ مهتاب
در بزمِ خورشیدی، این سفره رو دریاب

انگور مهمان کن، در بزمِ نان وُ عِشق
هر لحظه با من باش، تا امتحانِ عِشق

هر لحظه با من باش، در روحِ من جاری
تکرار شو در من، در خواب وُ بیداری 🌷

تو انتظارِ جاده ها، نشسته ام نشسته ام
ببین از این فاصله ها، چِه خسته ام چِه خسته ام

ای روحِ سبزِ شاخه ها، ای عطرِ خوبِ لحظه ها
بِه نبضِ سُرخِ قلبِ تو، وابسته ام وابسته ام

بِه اعتبارِ بودنت، بِه عادتِ شنیدنت
گُل میده باغِ پنجره، وقتی می خوام ببینمت

آه، ای طلیعۀ بهار، تو این خزونِ روزگار
برایِ شعرِ زندگی، واژه بیار واژه بیار

من بِه فتحِ اسمِ تو، دِل بسته ام دِل بسته ام
از بندِ این همه غرور، گسسته ام گسسته ام

برایِ اوّلین کلام، تو بهترین بهانه ای
بِه خاطرت سکوتمو، شکسته ام شکسته ام

نمیشه این غریبه رو، رها کنی تو نیمه راه
نمیشه این شَب زده رو، اسیر کنی تو بغضِ ماه

زلالِ آبِ روشنم، تو بهتِ سردابِ زمین
پُر از نیازِ گفتنم، بیا ببین بیا ببین

تو انتظارِ جاده ها، نشسته ام نشسته ام
ببین از این فاصله ها، چِه خسته ام چِه خسته ام

ای روحِ سبزِ شاخه ها، ای عطرِ خوبِ لحظه ها
بِه نبضِ سُرخِ قلبِ تو، وابسته ام وا بسته ام 🌷

مثلِ یخ بستنِ یِک موج، مثلِ طوفان شدنِ باد
لحظۀ پریدن از خواب، در سکوتی مثلِ فریاد

حسّ قطره بودنِ ما، در کنارِ کهکشانها
حسّ خالی شدن از حجم، رویِ سقفِ آسمانها

در تحیّر از فراسویِ حیات، در شگفت از انتهایِ کائنات
رازِ آغازِ من وُ برگ، سرّ زندگی پس از مرگ

مثلِ قلبِ یه قناری، پُرِ التهابم امشَب
مثلِ برگی بر تنِ رود، در مسیرِ خوابم امشَب

در دِلم چیزی فرو ریخت، مثلِ یِک شهابِ تردید
آذرخشی شد وُ تابید، پاره پاره تنِ خورشید

توحید، توحید، توحید، توحید 🌷

پ.ن:

هر وقت دیدی تأخیر اُفتاد، پُشت در بایست؛ صبر کُن، خدا در را باز می‌ کند؛ تنها، نشستن و مودب بودن کارِ شماست؛ امّا باز کردن یا باز نکردن در با اوست. (اسماعیل دولابی) 💙

تو زلالی، مثلِ آینۀ حقیقت، روبرومی روبروم
مثلِ روزایِ عزیزِ یِه عزیمت، روبرومی روبروم

تا میام تنها باشم، تنهاییمو گِریه کنم
همیشه مثلِ دریچه، با یِه دعوت، روبرومی روبروم

جذبه وُ رازِ یِه خلوت، یِه ظهوری یِه حضور
تو حضورِ یه طلوعی، رویِ قلّه هایِ دور

بذا تو کوچۀ تنهاییِ من، خورشیدِ چشمِ تو روشن بمونه
بذا هر پنجرۀ منتظری، شعرِ انتظار وُ با من بخونه 🌷

پ.ن:

آقا امام عصر(عج) فرموده بود: ولی هیچ‌ کس در فکرِ من نیست. (از کتابِ حضرت حجّت، ص۲۳۰) 💙

تنها نرو ای هم قسم، نزار بِه آخر برسم*
تو این خزونِ بی بهار، منم مثلِ تو بی کَسَم

تموم شده صدایِ من، تا کی میشه زندونی بود
آسمونِ پوشالی ساخت، بغضِ ترانه رو سرود

تا کی میشه یِه سایه بود، کوچِ ستاره ها رو دید
یه کشتیِ شکسته شد، بازم بِه ساحل نرسید

غربتِ شعرِ من چِرا بِه گوشِ تو نمی رسه
خاطره هایِ موندگار هنوز یِه راه نفسه

ای هم قسم آغوشِ تو یِه سایه بونِ آشناست
یِه جا مثلِ خورشیدِ گرم، یِه بسترِ بی انتهاست

تنها نرو ای هم قسم، تو لحظۀ شکستنم*
تموم شده صدایِ من، بیا تا من حرف بزنم

تنها نرو ای هم قسم، نزار بِه آخر برسم*
تو این خزونِ بی بهار، منم مثلِ تو بی کَسَم 🌷

تو نباشی آسمونم، گُلِ آفتابو نداره*
بی تو شَب، ستاره تنهاست، دیگه مهتابو نداره

تو نباشی حتی دریا، واسه ماهی غصّه داره
صدف از ترانه خالی، رو دلِ دریا غباره

کوه اگه باشه دلِ من، پیشِ تو یِه مشتِ خاکه
قیمتی نداره امّا، خونۀ یِه عشقِ پاکه

شاعر از غروبِ دریا، بی نگاهت چی می خونه
آینه از چشمۀ آهو، تو نبینیش چی می دونه

این ترانه هایِ شرقی، پرِ پروازِ صداته
این که می خونه که من نیست، غمِ دمسازِ صداته 🌷

پ.ن:

کی بود کز تو جانِ فکاری نداشتم
دردِ دلی وُ نالهٔ زاری نداشتم

گفتم زِ کار برد مرا خنده کردنت
خندید وُ گفت من بِه تو کاری نداشتم (وحشی بافقی) 🕯

پ.ن۲:

در موسمِ سرد، پا نمی‌ گیرد عِشق
بی‌ غصّه وُ درد، پا نمی‌ گیرد عِشق

دست وُ دلِ نامرد، از این تحفه تهی است
جُز در دلِ مرد، پا نمی‌ گیرد عِشق (سید حسن حسینی) 🕯

چون صید بِه دامِ تو بِه هر لحظه شکارم، ای طرفه نگارم*
از دوریِ صیّاد دگر تاب نیارم، رفته ست قرارم

چون آهویِ گمگشته بِه هر گوشه دوانم، رهایی نتوانم
تا دام در آغوش نگیرم نگرانم، آه از دلِ زارم*

از ناوکِ مژگان چو دو صد تیر پرانی، بر دِل بنشانی
چون پرتوِ خورشید اگر رو بِکِشانی، وای از شبِ تارم*

در بند وُ گرفتار بر آن سلسله مویم، خلاص از تو نجویم
از دیده ره کویِ تو با اشک بشویم، با حالِ نزارم*

برخیز که داد از من بیچاره ستانی، دردم چو ندانی
بنشین که شرر در دلِ تنگم بنشانی، لختی بِه کنارم

تا آن لبِ شیرین بِه سخن باز گشایی، خوش جلوه نمایی
ای بُرده امان از دلِ عُشّاق کجایی؟، تا سجده گذارم!

گر بویِ تو را باد بِه منزل برساند، جانم برهاند*
ور نه زِ وجودم اثری هیچ نماند، جُز گرد وُ غبارم 🌷

پ.ن:

در کویِ او خوش است بِه سنگ جنون مرا
نتوان بِه سنگ کرد از آن کو برون مرا

هرگز نبوده است بِه من صاف خاطرش
معلوم از کدورتِ او شد، کنون مرا (حضوری قمی) 🖤

پ.ن۲:

بی تو در خَلوتِ تنهاییِ خود، خسته‌ ترینم! 🕯

قصّه گویِ خاطره قصّه هاتو کی شنید
بگو از پرنده ای که یِه شَب فردا رو دید

بگو از زمستونی که می شد غرقِ بهار
از طلوعِ عطرِ یاس تویِ دشتِ لاله زار

بگو از آینه ها بگو از اون همه یاد
بگو از خندۀ گُل که دیگه رفته بِه باد

از شبِ ستاره ها از روزایِ انتظار
از لباسِ سبزِ عِشق از یِه قلبِ بی قرار

اون روزا که کوچه ها پُر بود از بویِ بهشت
تو بگو چِرا کسی قصّه ها رو ننوشت

اون روزا دلهایِ ما واسه کینه جا نداشت
دستایِ مهربونی گلهایِ خنده میکاشت

اون روزا که عاطفه زیرِ گنبدِ کبود
مثلِ دستِ عاشِقان این همه تنها نبود

قصّه گویِ خاطره حرفِ بیداری بگو
قصّه هایِ گمشده حتی تکراری بگو

از شبِ شرجی وُ مه قصّۀ ساحل وُ موج
قصۀ سرخِ سفر قصّۀ آبیِ اوج

قصّه از دریا بگو قصّه از ماهی بگو
من شبِ دلتنگی ام هر چِه می خواهی بگو 🌷

بیا از اونورِ دنیا، نگو دوره، نگو دیره
نذار این صدایِ خسته، بینِ دیوارا بمیره

سرد وُ سربی، سخت وُ سنگی، خرد وُ خسته، تک وُ تنها
اینجا من تنها نشستم، بیا از اونورِ دنیا

اینجا من تنها نشستم، زندگیم رو بِه زواله
شَب وُ روز وُ سال وُ ماهش، هر چی هست خواب وُ خیاله

کاش می شد جاده نباشه، غربتِ سفر نباشه
دلِ خسته باشه امّا، دلِ دربدر نباشه

بیا از اونورِ دنیا، نگو دوره، نگو دیره
نذار این صدایِ خسته، بینِ دیوارا بمیره

نگو سقفمون یکی نیست، بینمون یِه دنیا راهه
اگه خواستنِ تو باشه، هر چی هست، همین نگاهه 🌷

پ.ن:

🌸 بعد از ۱۶ سال اسارت به دست صهیونیستها دیشب نامزدش رو دید 🌸

یادش بخیر اون روزگار
فصلِ قشنگِ کودکی

عروسکا زنده بودن
قبیله ایی عروسکی

یادش بخیر اون روزگار
فصلِ بهار وُ اطلسی

هنوز تنم پُر نبود از
حسِ غریبِ بی کسی

قلبا از آهن نبودن
رفیقا دشمن نبودن

دنیا پُر از قشنگی بود
سکوتِ ماه وُ پشتِ بوم

قصّه هایِ نیمه تموم
خوابایِ خوبِ رنگی بود 🌷

میرم تنها میرم اونورِ دنیا
میرم پیدا کنم رویایِ رویا

میرم اونجایی که راهی نداره
میرم تا بشکنم سدّ وُ دوباره

میرم من با همه غرور وُ مستی
میرم که منتظر هنوز نشستی

میرم تا پاک کنم اشکایِ گونه
میرم تا خوابِ تو تا آشیونه

میرم تا جمع کنم ستاره ها رو
میرم تا پُر کنم پیاله ها رو

میرم پیدا کنم ندایِ مستی
میرم تا پُر بشم از عِشق وُ هستی 🌷

یادِ تو اشکایِ بارون رویِ خاکه شوره زار
یادِ تو یِه خوابِ راحت واسه چشمِ بی قرار

اسمِ تو خاطرۀ شیرینِ تکرارِ عسل
پایِ گهوارۀ قصه خوندنِ شعر وُ غزل

من هنوز دِل نگرونم که تو از راه برسی*
پُر شه از هوایِ تو خلوتِ بی هم نفسی

تو خیالم شَبا رو ستاره بارون می کنم
خونه رو بِه عِشقه تو آیینه بندون می کنم

ابرِ غصّه ها رو از آبیه چشمات می گیرم
تو بهشتِ گرمه دستایِ تو آروم می میرم

نگو دیره نگو دیره نگو دیگه دِل بریدی
نگو از قهرِ زمونه طعمِ دِل تنگی چشیدی 🌷