🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

با یادِ روزِ آشنایی همراهِ اندوهِ نگاهت
رفتم که دیگر برنگردم، دیگر نمی مانم به راهت

یادِ تو همچون سایه با من، هر جا که رفتم همسفر بود
تو بی من وُ یادِ تو با من، عشقِ تو دیگر بی ثمر بود

من قصّۀ اندوه وُ دردم، رفتم که دیگر بر نگردم
من شعله ای خاموش وُ سردم، رفتم که دیگر بر نگردم

رفتم دگر بدرود بدرود، پایان گرفت افسانۀ ما
چون قایقی در دستِ طوفان، ما عِشقمان گُم شد به دریا

رفتم دگر بدرود بدرود، از من چه دیدی، من چه کردم
از من گذشتی، بی تو من هم، رفتم که دیگر بر نگردم

اکنون چو پاییزِ نگاهت، غمگینم وُ تنها وُ خسته
کی می توان برگشت افسوس، پشتِ سرم پلها شکسته 🌷

پ.ن:

آه از فراقِ دوست، فغان از وداعِ يار

مرگم از اين دو واقعه خوش‌ تر هزار بار - ‏مقالات شمس - 🖤

آه حریرِ مهتاب، مستیِ شبان، می بینم در نگاهت*
ای چهرۀ هستی، با شور و مستی، سَر نهادم به راهت

آه نازم بکش باز، که دارم نیاز، به گریۀ خاموشت*
وای این را می دانم، که عشقِ سوزانم، شد فراموشت

ای عطرِ پریده، بویِ تو را من، در جان نهفته دارم*
در عالمِ خیال، امّیدی محال، بیهوده خُفته دارم

آه با تو که بودم، بی تو چه هستم، این را کس نمی داند
وای دریغ و افسوس، که عشقِ جاودان تا ابد نمی ماند 🌷

پ.ن:

محبوبم! قربانیانِ تبسّمِ تو در اطرافِ پاییز افتاده‌ اند. در حوالیِ سیمایِ عاشِق. ای دهانت باغ‌ ها، ای نگاهت آسمان مهتاب‌ ها. بی‌ تو بودن آسان نیست. کجاست؟ دست‌ هایت که روزِ عاشِق را روشن می‌ کرد.

محبوبم! تو نیستی و من حتی سرِ خودم داد نمی‌ کشم. لعنت به نبودن. کجایی تا با جادویِ نگاهت ماه را تبدیل به گنجشک کنی. مُشتی مهتاب رویِ شبمان بپاشی. (محمّد صالح علاء) 🖤

با تو کشف کردم که بهار
برای گرامی‌ داشتِ تنها یک پرستو می‌ آید

پیش از تو، می‌ پنداشتم که پرستو
سازندۀ بهار نیست

با تو دریافتم که خاکستر، اخگر می‌ شود
و آبِ برکه‌ ها‌یِ گِل‌ آلودِ باران در گذرگاه‌ ها

دوباره، به ابر بدل می‌ شوند
و جوی‌ِ باران، در نزدیکیِ مَصبِ خویش

پالوده می‌ شوند و به سرچشمه‌ هایِ خویش باز می‌ گردند
و قطرۀ عطر، خانۀ مینایی‌ اش را رها می‌ کند

تا به گُل سُرخ اش بازگردد
و گُل‌ هایِ پژمرده در تالارهایِ ظروفِ سیمین

به غنچه‌ هایِ کوچک در کشتزارانِ خویش باز می‌ گردند
و جغدهایِ لطیف می‌ آموزند، چونان مرغِ عِشق، ترانه‌ هایِ غمگین سَر دهند

با تو به ریگ‌ هایِ کبود در ساعتِ شنی‌ ام خیره شدم
که از پایین به بالا فرو می‌ افتاد

و عقربه‌ هایِ ساعت به عقب می‌ شتافت
با تو کشف کردم که چگونه قلب

باغچۀ شیشه‌ ای گیاهانِ زندگی را
رها می‌ کند تا به باغ بدل شود

و با تو این حقیقتِ ناخوش را دریافتم
که عِشق، تنها برای آخرین معشوق است

آیا می‌ پنداری بر تو عاشِقم؟ 🌷

پ.ن:

غرق در عِشق نیستم!
با گام‌ هایی استوار در راهش قدم گذاشتم!

با چشم‌ هایی گشوده!
من با عِشق زنده می‌ مانم!

در عِشق غرق نمی‌ شوم!
فقط تو را می‌ خواهم، با هر ذرّه از وجودم! (غاده السمان) 🖤

پ.ن۲:

هزار سال است که دوستت می‌ دارم آپامه! 🖤

می دانی ناچار از سفرم
سرگردان در این بوم وُ بَرَم

از اشک وُ آهت باخبرم
تنها ماندی تنها پدرم

نه رفیقی یارت نه کسی غمخوارت
بِه صبوری اشکی چکد از رُخسارت

هر جا هر سو من می گذرم
مهرِ تو باشد در نظرم

بر دیدارِ تو تشنه ترم
سویِ تو باز آیم پدرم

غمِ بی پایانی رسد از دورانم*
بِه کجا خواهم بُرد سرِ بی سامانم 🌷

قایقی خواهم ساخت، خواهم انداخت بِه آب
دور خواهم شد از این خاکِ غریب

که در آن هیچ‌ کسی نیست که در بیشۀ عِشق
قهرمانان را بیدار کند

پشتِ دریاها شهری است
که در آن وسعتِ خورشید بِه اندازۀ چشمانِ سحرخیزان است

همچنان خواهم خواند، همچنان خواهم راند
قایقی باید ساخت 🌷

شَب پُر از نوازشِ باران ها، من تُهی تر از همیشه
هر دریچه را که می بینم، غَم نشسته پشتِ شیشه

من تُهی تر از همیشه، من تُهی تر از همیشه

بر دریچۀ دلم می بارد، یادِ تو همچون باران
در میانِ کوچه زیرِ باران، می گردم من سرگردان

شَب پُر از نوازشِ باران ها، من تُهی تر از همیشه
هر دریچه را که می بینم، غَم نشسته پشتِ شیشه

من تُهی تر از همیشه، من تُهی تر از همیشه

اِی که از تو مانده، تنها بر جا، در قَلبم درد وُ حسرت
تو برو دِگر که من می مانم، دور از تو دَرین غربت

شَب پُر از نوازشِ باران ها، من تُهی تر از همیشه
هر دریچه را که می بینم، غَم نشسته پشتِ شیشه 🌷

تو و ماه شبیه هم هستید، هر دو درخشان و زیبایید و در عین‌ِ حال، دور از من 🕯

پ.ن:

کس نگذشت در دِلم تا تو بِه خاطرِ منی

یِک نفس از درونِ من خیمه بِه در نمی‌ زنی (سعدی شیرازی) 🖤

پ.ن۲:

هر دَم از رویِ تو نقشی زَنَدَم راهِ خیال

با که گویم که در این پرده چِه‌ ها می‌ بینم (حافظ شیرازی) 🖤

پ.ن۳:

شرطِ عِشق این بود کز دورش ببینم، جان دهم

گر دمی تاخیر شد، جرمْ از دلِ سنگِ من ا‌ست (طالب آملی) 🖤

گره بگشا زِ زُلف، از قیدِ جان آزاد کن ما را
علم کن تیغِ کین با خاطرِ غَم، شاد کن ما را

قرارِ مرگ با خود داده رفتم از سرِ کویت
بِه حسرت مُرده ای هر جا که بینی، یاد کن ما را 🕯

پ.ن:

خشمگین بگذری از مردۀ من، پنداری
که هنوزم بِه تو امیدِ تماشایی هست؟!

اگر این است رسمِ خوبی وُ آیینِ معشوقی
تمامِ آرزوهایِ مقیمی خاک خواهد شد

کردی پس از اجل بِه سرِ خاکِ من خرام
هرگز زِ التفاتِ توام این گمان نبود

ندارد بیمی از هجرِ تو جانِ درد فرسودم
همی دانم که دردِ اشتیاقت می کُشد زودم (مقیمی ترکمان) 🕯

پ.ن۲:

نامۀ هجرِ مرا خواست برد مرغِ امید

پر وُ بالش زِ گرانباریِ هجران بشکست (رشکی) 🖤

بهم می گفتی که می خوام همیشه با من بمونی
منو چو یک شعرِ قشنگ هر جا که رفتی بخونی

بهت می گفتم نمی خوام یِه روز ازم جُدا بشی*
بِه رویِ دستِ هر کسی انگشترِ طلا بشی آه

یادِ اون روزها بخیر یادِ اون حرفها بخیر
یادِ اون روزها بخیر یادِ اون حرفها بخیر

از اون همه روزهایِ خوب امروز برامون چی مونده
ببین وفایِ زمونه مارو بِه کجا کشونده

از اون همه حرفایِ خوب امروز برامون چی مونده
جُدامون کرده زندگی داغ بِه دلمون نشونده

بهم می گفتی که می خوام اگر یِه روزی نبودم
منو فراموش نکنی یادت باشه من چی بودم

بهت می گفتم که می خوام مثلِ دو تا کفتر باشیم*
هر جا میری سایت باشم از دنیا بی خبر باشیم آه 🕯

پ.ن:

دارم زِ دردِ عشقِ تو بر دِل هزار داغ

با داغِ عِشق کی کِشم ای جان غمِ فراق؟ (غیاث الدّین کججی) 🖤

پ.ن۲:

بر روانم دردِ عِشق وُ بر دِلم بارِ فراق

هر یِکی زِ اینها خرابی بر خرابی دیگرست (ابن‌ یمین) 🖤

من بیهوده می خواهم، از یادِ تو بگریزم
ای همه هستی من، از مهرِ تو لبریزم

تو دریایِ من هستی، هرگز از خود مَرانم
من ساحلی غریبم، باید با تو بمانم

بی تو، چون کویر تشنۀ آبم
بر موجِ هستی چون حبابم، بی قرارم وُ بی تابم

بی تو، چون کتابِ بسته ای هستم
شاخۀ شکسته ای هستم، عابرِ خسته ای هستم 🌷

هر که دِلارام دید از دِلش آرام رفت*
چَشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت

یادِ تو می‌ رفت وُ ما عاشِق وُ بیدِل بدیم
پرده برانداختی کار بِه اتمام رفت

ماه نتابد بِه روز چیست که در خانه تافت
سرو نروید بِه بام کیست که بر بام رفت

مشعله‌ ای برفروخت پرتوِ خورشیدِ عِشق
خرمنِ خاصان بسوخت خانگه عام رفت

عارفِ مجموع را در پسِ دیوارِ صبر
طاقتِ صبرش نبود ننگ شد وُ نام رفت

گر بِه همه عمرِ خویش با تو برآرم دمی*
حاصلِ عمر آن دمست باقیِ ایّام رفت

هر که هوایی نپخت یا بِه فراقی نسوخت*
آخرِ عمر از جهان چون برود خام رفت

ما قدم از سر کنیم در طلبِ دوستان
راه بِه جایی نَبُرد هر که بِه اَقدام رفت

همّتِ سعدی بِه عِشق میل نکردی ولی
می چو فرو شد بِه کام عقل بِه ناکام رفت 🌷

پ.ن:

تو فکر نمی کنی، ما همدیگر را، جایی دیگر دیده باشیم؟ جایی در میانِ یِک موسیقی؟ 🪴 🤍

در روح وُ جانِ من، می مانی ای وطن
بِه زیرِ پا فِتَد آن دِلی، که بهِر تو نلرزد

شرحِ این عاشِقی، ننشیند در سخن
که بهرِ عشقِ والایِ تو، همه جهان نیرزد

ای ایران ایران، دور از دامانِ پاکت، دستِ دگران، بد گهران
ای عشقِ سوزان، ای شیرین‌ ترین رویایِ من، تو بمان، در دِل وُ جان

ای ایران ایران، گُلزارِ سبزت، دور از تاراجِ خزان، جورِ زمان
ای مهرِ رخشان، ای روشنگرِ دنیایِ من بِه جهان، تو بمان

سبزیِ صد چمن، سرخیِ خونِ من، سپیدیِ طلوعِ سحر، بِه پرچمت نشسته
شرحِ این عاشِقی، ننشیند در سخن، بمان که تا ابد هستی ام، بِه هستیِ تو بسته 🌷

🇮🇷 بهرِ عشقِ والایِ تو، همه جهان نیرزد 🇮🇷

زندگی یِه کوره راه بی نشونه
هیچ کی دستِ سرنوشت وُ نمی خونه

واموندۀ شهر وُ دیارم، عاصی زِ دستِ روزگارم، تنهایِ تنها
دِل کنده از شهرِ امیدم، از دِل کلامی نشنیدم، جُز نامِ غمها

دنیایِ ما چِرا بِه ما وفا نداره، بی اعتباره*
چِرا خزون همیشه آفتِ بهاره، این روزگاره

یِه روز تو این زندونه غَم، دلهایِ ما زندونیه
شادیِ فردا، مرگِ غَم، تقدیرِ آسمونیه 🕯

پ.ن:

آه این موسیقی، دیوانه‌ ام می‌ کند، می‌ سوزاند، و در دریایِ خیال غرق ام می کند. 🎼 🖤

شَب پُر از نوازشِ باران ها، من تُهی تر از همیشه
در شبِ نگاه تو می بینم، غَم نشسته پشتِ شیشه

من تُهی تر از همیشه، من تُهی تر از همیشه

بر دریچۀ دِلم می بارد، یادِ تو همچون باران
در میانِ کوچه زیرِ باران، می گردم من سرگردان

من تُهی تر از همیشه، من تُهی تر از همیشه

اِی که از تو مانده، تنها بر جا، در قَلبم درد وُ حسرت*
تو برو دِگر که من می مانم، دور از تو دَرین غربت 🕯

پ.ن:

موسیقی با چشمانِ بسته، تویِ ذهنِ خودم تکرار می کنم، و بِه بی قراریِ جانم در آمیختم. 🎼 🖤

تو گودی هایِ مُشتات بهار چلّه نشسته
تو نی نی هایِ چَشمات ستاره نطفه بسته

عطرِ نسیمِ زُلفات، پاییز وُ رونده از باد
برقِ بلورِ دستات، پشتِ شَب وُ شکسته

تو مثلِ هیچ کی نیستی، همینه هرجا باشی
تو رو میشه پیدا کرد، حتی با چشمِ بسته

با تو بودن یِه خوابه، یِه خوابِ پاک وُ شیرین*
من این خواب وُ دوست دارم، مثلِ یِه مردِ خسته

بذار بگم من تو رو، اون اندازه دوست دارم*
که ساحل وُ دوست دارند، زورق هایِ شکسته 🌷

قسم می خوردم که حالم خوب است در حالی که قلبم گِریه‌ کنان بخاطرِ این دروغ توبه می‌ کرد! 🕯

پ.ن:

اجازه بدین این موسیقی روحتون رو نوازش بده. 🎼 🖤

پ.ن۲:

🍁 پاییز فعلا فقط توی تقویمه! و شواهدی از وجودِ پاییز در درونم هم یافت میشه! 🍁

ای زیبایِ خدایی، دور از یاران کجایی
من سرگردان بِه دریا، با امیدِ رهایی

آه من تنهایِ تنها، کی بشنوی تو، آوایِ مرا

ای رویایِ جوانی، ای عشقِ آسمانی
دِل می گوید نهانی، از عشقِ جاودانی

آه در این تیره گیها، روشنگری تو، دنیایِ مرا

ای جان وُ جانانِ من، شعله بر جانِ من، بی همتایی*
من دیده بر راهِ تو، مستِ نگاهِ تو، تا بازآیی

ای مهتابِ بهاران، جان بخشا همچو باران
کی خورشیدِ تو تابد، بر ما چشم انتظاران 🌷

پ.ن:

چَشمانِ تو دَریاییست که مَن در آن سَرگردان و شِیدا و دِلباخته شدم و تمامِ سَواحِلش را گُم کردم!

هنوز در سفرِ گُم شدن، دیاری هست
برایِ گوشه گرفتن، کنارِ یاری هست

چو موجِ خسته اگر پای از رکاب کشی
به قدرِ یک دو سه پهلو زدن کناری هست

همه هواییِ کوهم مرا چِه می بندید
سزایِ صحبتِ دیوانگان، دیاری هست

سیاه شد، نفسِ خانه از دمِ تکرار
برایِ تازه شدن طرفِ جویباری هست

اگرچِه روزنه ای نیست شب پُر از سقف است
پسِ نگاه ستاره امیدواری هست

بِه بویِ بستن ابریشمی بِه شاخۀ باد
بِه روستایِ ستاره مزار داری هست

بِه پیشِ چشمِ تو با خویش می توان گفتن
ملولِ کوچۀ آیینه ها غباری هست

چو شعرِ شیونیان شمعِ تیره روزانی*
بسوز وُ شکوه مکن این چِه روزگاری هست 🌷

اکنون، تو رفته ای، تو رفته ای، تو رفته ای، تو رفته ای
من باد را، با نامِ تو می خوانم، من نور را، با نامِ تو می خوانم

من خویش را، با نامِ تو می خوانم، با نامِ تو می خوانم، با نامِ تو می خوانم
اکنون، تو رفته ای

در صبحگاهان، در صبحگاهان
من چَشم را، با نورِ تو می شویم، من قلب را، با عشقِ تو می شویم

من آب را، با نامِ تو می خوانم، با نامِ تو می خوانم، با نامِ تو می خوانم
من باد را، با نامِ تو می خوانم، من نور را، با نامِ تو می خوانم

من خویش را، با نامِ تو می خوانم، با نامِ تو می خوانم
اکنون، تو رفته ای 🌷

پ.ن:

دِلم می خواد این آهنگ رو بغل کنم، آپامه جانم که جایِ خود دارد. 💜

در افق، پشتِ سرا پردۀ نور، باغ هایِ گُلِ سرخ
شاخه گسترده بِه مهر، غنچه آورده بِه ناز

دم بِه دم از نفسِ بادِ سحر
غنچه‌ ها می‌ شد باز، غنچه‌ ها می‌ شد باز

باغ‌ هایِ گُلِ سرخ، باغ‌ هایِ گُلِ سرخ
یِك گُلِ سرخِ درشت از دلِ دریا برخاست

چون گُل افشانیِ لبخندِ تو
در لحظۀ شیرینِ شكفتن

خورشید؛ چِه فروغی بِه جهان می‌ بخشید
چِه شكوهی، همه عالم بِه تماشا برخاست

من بِه دنبالِ دِلاویزترین شعرِ جهان می‌ گشتم
تو هم، ای خوبِ من، این نكته بِه تكرار بگو

این دِلاویزترین حرفِ جهان را، همه وقت
نه بِه یك بار و بِه ده بار، كه صد بار بگو

دوستم داری؟ را از من بسیار بپرس
دوستت دارم را با من بسیار بگو 🌷

پ.ن:

دوستت دارم؛ دوستت دارم؛ دوستت دارم؛ دوستت دارم آپامه 🌹

موسیقی، انعکاسِ اولین بوسه‌ ای است که آدم بر لب‌ هایِ حوا بخشید ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑِﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﻌﮑﺎﺱ، ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﻧﺪۀ ﻟﺬﺗﯽ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﯼِ ﺟﻬﺶِ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﻧﻮﺍﺯﻧﺪ ﻭ ﮔﻮﺵ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ می‌ شنوند. 🌷

چِگونه رفته ای .. که تاکنون در مَنی ؟! 🌷

تو از تبارِ بهاری، من از نژادِ خزانم
تو از زلالِ يقينی، من از سرابِ گمانم

تو آبگينۀ پاكی، من از سراچۀ خاكم
تو بامدادِ بهاری، من غروبِ خزانم

تو پيكِ آمده، از اوجِ قلّه‌ هایِ اميدی
من مسافرِ گمگشته، در كويرِ جهانم

تو آن فرشتۀ گردونۀ سپهرِ بلندی
كه رُخ نموده بِه خوابم، كه بخت داده نشانم

تو با طراوتِ باران، تو با سخاوتِ ابری
بِه سویِ من نگهی، من گياه سوخته جانم

تو شادمانه سرودی، من، من ترانۀ دردم
تو نغمه هایِ سكوتی، من، من طنینِ فغانم

تو از تداومِ نوری، من از تراكمِ ظلمت
تو شاهكارِ وجودی، من اشتباه زمانم 🌷

تو فقط تو دنیا خوبی، می دونی می دونی
تو یِه روزِ بی غروبی، می دونی می دونی

تو شکستی پشتِ سرما رو برام
تو که خورشیدِ جنوبی می دونی

نامِ تو رویِ لبام گُل می کاره*
مهربونی از نگاهت می باره

تو بِه ابرها میگی بارون ببارن
رو زمین باغِ ستاره بکارن

تو بِه رود میگی بِه دریا برسه
بِه جنون میگی بِه صحرا برسه

همۀ پرستوها وقتِ سفر
از تو می گیرن نشونیِ سحر

نامِ تو رویِ لبام گُل می کاره*
مهربونی از نگاهت می باره 🌷

ای شَب از رویایِ تو رنگین شده
سینه از عطرِ تواَم سنگین شده

ای بِه رویِ چشمِ من گسترده خویش
شادیَم بخشیده از اندوه بیش

ای مرا با شور وُ شعر آمیخته
این همه آتش بِه شعرم ریخته

همچو بارانی که شوید جسمِ خاک
هستیَم زِ آلودگی ها کرده پاک

ای تپش هایِ تنِ سوزانِ من
آتشی در سایهٔ مژگانِ من

آه، ای روشن طلوعِ بی غروب
آفتابِ سرزمین هایِ جنوب

آه، آه ای از سحر شاداب تر
از بهاران تازه تر سیراب تر

عِشق چون در سینه ام بیدار شد
از طلب پا تا سرم ایثار شد

ای مرا با شور وُ شعر آمیخته
این همه آتش بِه شعرم ریخته 🌷

مثلِ يِك آوازِ غمگين، بر لبانم می نشينی
مثلِ غَم هایم بزرگی، مثلِ دَردم دِلنشينی

می شكوفی در نگاهم، مثلِ يك رويایِ رنگين
مثلِ بغضم سرد وُ سنگين، مثلِ آهم آتشينی

در دِلم غوغاست از تو، شورها برپاست از تو
من نمی دانستم اين را، كاين همه شورآفرينی

صاف وُ روشن، ساده چون من
بی تكلف بی كرانه، آسمانی در زمينی 🌷

چِگونه با بوسه ای زمان را متوقف می کنی؟ چِگونه تو و لبهایت بدنی را بِه بند می کشید؟ 🌷

ای دورترين، دورترین اميدِ من از من
با من بِنشين، با من بِنشين

كه از كنارِ تو، تا دورترين، تا دورترين ستاره، راهی نيست
ای دورترين، دورترين اميدِ من از من، با من بِنشين 🌷

سخنِ عشقِ تو بی آن که برآید بِه زبانم*
رنگِ رخساره خبر می‌ دهد از حالِ نهانم

گاه گویم که بنالم، زِ پریشانیِ حالم
بازگویم که عیان است، چِه حاجت بِه بیانم؟

هیچم از دنیی وُ عُقبیٰ، نبرد گوشۀ خاطر
که بِه دیدارِ تو شغل است وُ فراغ از دو جهانم

گر چنان است که رویِ منِ مسکینِ گدا را
به درِ غیر ببینی ز درِ خویش برانم

من در اندیشۀ آنم، که روان بر تو فشانم
نه در اندیشه که خود را زِ کمندت برهانم

گر تو شیرینِ زمانی، نظری نیز بِه من کُن
که بِه دیوانگی از عشقِ تو فرهادِ زمانم

نه مرا طاقتِ غربت، نه تو را خاطرِ قربت
دِل نهادم بِه صبوری، که جُز این چاره ندانم

من همان روز بگُفتم، که طریقِ تو گرفتم
که بِه جانان نرسم، تا نرسد کار بِه جانم

دُرَم از دیده چکان است بِه یادِ لبِ لعلت
نگهی باز بِه من کُن که بسی دُر بچکانم

سخن از نیمه بُریدم، که نگه کردم وُ دیدم
که بِه پایان رسدم عمر وُ بِه پایان نرسانم 🌷

شَبی بی پروا زِ عشقِ پاکم
زِ تو بیهوده شکایت کردم

از این شیدایی غمِ تنهایی
برایت جانا حکایت کردم

آن شَب غَمگین گِریه کردم
آن شبِ سردِ مه آلود

بی تو از دنیا گُذشتم
سرنوشتِ عِشقم این بود

بی تو اکنون دلِ من زِ غَم سوزد
از این شعله همه جانم افروزد 🌷