🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

تو مرغِ عِشقی که شعرِ من بر لبهایت ترانه شد
خواندی هر نغمۀ امّید، حرفِ خوبِ زمانه شد

خوبی وُ با محبّتی، پاکی وُ با صداقتی
خورشیدِ صبحِ صادقی، گرمی وُ با سخاوتی

ای تو همه نوازش، در خوابم بیدارم کن
مستم اگر چِه از غَم، امّا تو هوشیارم کن

آشتی بده دِلم را با شادیِ زمانه
ای از تو زنده در من، هر شعرِ عاشِقانه

ای تو همه نوازش، در خوابم بیدارم کن
مستم اگر چِه از غَم، امّا تو هوشیارم کن 🌷

پ.ن:

خاتون!

تو آن هوایی که عریان می‌ شود برابرم
بسانِ سرشکِ تاک‌ ها

تو سرآغاز تبارِ موجی
آن‌‌ زمان که چنگ زد خاک را، بِه گاهِ غربت

دوستت می‌ دارم

تو سرآغازِ جانِ منی
تو سرانجامِ جانِ منی (محمود درويش) 🖤

بهار آمد با عطرِ گُلِ راز
زَنَد بلبل با نغمۀ آواز

نوا آمد از باغ وُ دشت وُ دَمَن
بیا که روشن شده لاله بِه صحرا

بِه باغِ سبزه چِه نقشی زده باران
که اکنون دلِ عاشِق شده شیدا

زِ بهاران شده شکوفه باران گُلشن
بنگر ای گُلِ من لطفِ خدا را

لاله رویید زمین پُر گُل وُ ریحان بینی
زِ شقایق همه جا گشته چراغان بیا 🌷

پ.ن:

من که در ایامِ عیشِ روزگاران نیستم

این‌ قدَر دانم که می‌ گویند آمد عید وُ رفت (قاضی سعید قمی) 🕯

زیباست در باران، تازه شدن ها
رقصِ گُل ها، در آغوشِ چمن ها

می رسد پیغامِ آسمانی، زندگانی زیباست زندگانی
ای خوشا در صحنه سبزه گُلشن، قصّه گفتن هایِ باران با من

نقلِ تر می بارد، دامن دامن
چشمِ دِل از این همه زیبایی روشن

چشمه در چشمِ شادی می جوشد
خاکِ عریان رَخت از گُل می پوشد

نقلِ تر می بارد، دامن دامن
چشمِ دِل از این همه زیبایی روشن

ای نسیمِ سحر، ای پیکِ بهاری
در پرِ خود پیغام از دلبر داری

بوی گُل می كِشدم سویِ شكفتن
بوی وفا، بوی صفا، بوی شكفتن

نغمه خوان چلچله در جشنِ گُل ها
نو بِه نو می خواند، هستی زیبا 🌷

پ.ن:

نوروز شد وُ بنفشه از خاک دمید
بر رویِ جمیلانِ چمن نیل کشید

کس را بِه سخن نمی‌ گذارد بلبل
در باغ مگر غنچه بِه رویش خندید (وحشی بافقی) 🌈

انسان همیشه مغرور، سرکش چو موجِ دریا
جانش پُر از ستاره، امّا همیشه تنها

این عالمِ غریبی است، انسان بدونِ انسان
پُر های وُ هو، ولیکن، تنهاتر از بیابان

دنبالِ هم صدایی، همواره جستجوگر
این کوه پُر زِ هیبت، از غَم تکیده دیگر

نالیده در شَب وُ روز، با قصۀ جدایی*
می سوزد از غمِ عِشق، با یادِ آشنایی

جان وُ دِلش اگر چِه، رنجی خموش دارد
امّا ردایی از عِشق، انسان بِه دوش دارد 🌷

پ.ن:

چِقدر این ترانه رو دوست دارم. 🪴

ای جلوۀ مهتاب در شامِ نیزاران
آیینۀ شعری، شعرِ ترِ باران

ای آیتِ خوبی، بی رنگ وُ پیرایه
خوشبختی ام این بس، من با تو همسایه

من با تو تا اوجِ هر ماجرا رفتم
با حادثه همراه تا نا کجا رفتم

در جانِ شیدایت این بهترین رویاست
سر گشته ام خواهی از شادیت پیداست

ای جلوۀ مهتاب در شامِ نیزاران
آیینۀ شعری، شعرِ ترِ باران

بوی سفر داری این خود غَمی کم نیست
دل تنگیِ ما را، بارانِ شبنم نیست

با این که افتادم، ایستاده چون کوهم
تنها تو می دانی، در رنج وُ اندوهم

در هر کجا هستی، یک جا نمی گنجی
موجی ولی کَن، در دریا نمی گنجی

تو برتر از شعری، در خاطرم ای جان
سخت آمدی در دست، نگذارمت آسان 🌷

پ.ن:

ای رویِ تو مهر عالم آرایِ همه
وصلِ تو شَب وُ روز تمنّایِ همه

گر با دگران بِه زِ منی، وای بِه من
ور با همه کس همچو منی، وایِ همه (ابوسعید ابوالخیر) 🖤

چون آهوان دیگر آن جَست وُ خیزم کو؟
دیگر زِ بندِ عِشق، پای گریزم کو؟

آمد صدایِ عِشق، در من صدا گُم شد
آن کودکی ها نیز در قصّه ها گُم شد

صد آتشِ پنهان افتاده در جانم
زین شعله می سوزد فانوسِ ایوانم

در سینه ام داغی چون ارغوان دارم
لبخندِ نیلوفر در باغِ جان دارم

ای یادگارِ عِشق در بزمِ بشکفتن
بوی تو پیچیده در سرزمینِ من 🌷

پ.ن:

فراموش کرده ایم، که باید به یاد داشته باشیم؛

مرگ برگِ برنده نیست، و عاشِقان بِه ندرت می میرند! (سید حسن حسینی) 🖤

ببار بر من ببار ای ابرک آخر، برویان در دِلم صد باغِ باور
کنارِ گندمو خوابِ ستاره، شَبم را تا سحر کُن تازو وُ تر

بِه بید وُ گیسوانِ او بِزن چنگ، ترنّم کُن سرودی از دلِ تنگ
بِگیری تا غبارِ سروِ کوهی، گُلِ سرخ بشکفد از سینۀ سنگ

بر من ببار بارانِ عِشق، تا صبحِ بیداران شود
نم نم ببار ای ابرکم، تا خانه گُل باران شود

بِشوران هر شبِ شیداییم را، شبِ خاموشیِ دریاییم را
بِگیر از من تمامِ سایه ها را، بِه خورشیدی بِده تنهاییم را

بزن بر جاده ها رنگِ طراوت، ببین در کوچه ها عطرِ سخاوت
ببر مهمانیِ رنگین کمان ها، ببر مهمانیِ رنگین کمان ها 🌈