🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

در نامه رازِ خویش سراپا نوشته‌ ایم
پنهان مكن زِ کس که معمّا نوشته‌ ایم

در دِل خیالِ ابرویِ او نقش بسته‌ ایم*
این سطر را چنانكه بود وا نوشته‌ ایم

سَر در ره تو سود وُ قدم سوخت از حسد
القصّه حالِ خویش سراپا نوشته‌ ایم

از نورِ دِل بِه محنتِ آینده آگهیم*
هر شَب حسابِ محنتِ فردا نوشته‌ ایم

از شرمْ هیچ درد نیاید بِه سویِ ما*
تا نامِ یارِ خویش بر اعضا نوشته‌ ایم 🌷

جُز سوختنِ خویش نباشد هوسِ ما
آمادهٔ صد شعله بوَد خار وُ خسِ ما

صد پایه نهادیم زِ لختِ جگرِ خویش
کز دِل بِه زمین‌ بوسِ لب آید نفسِ ما!

بی بویِ گُلی نیست صبا، لیک چِه حاصل
کز طالعِ بد، رخنه ندارد قفسِ ما

ما بیهُده‌ گردانِ بیابانِ جنونیم*
از ناله خراشید گلویِ جرسِ ما

شادیم که مانندِ نظام، از همه فردیم*
جُز آه وُ فغان نیست، کسی هم‌ نفسِ ما 🕯

پُر مکُن در کارِ غیر آن غمزهٔ خونریز را
کی زند هرگز کسی بر سنگ تیغِ تیز را؟

چَشم چون پُر‌عشوه کرد اوّل بسویِ خویش دید
پاره‌ یی خود خورد ساقی ساغرِ لبریز را

گر فلک با من هم‌ آغوشش نماید دور نیست
باغبان بر چوب بندد گُلبنِ نوخیز را

منعِ دِل از دیدنِ او چون کنم روزِ وصال؟
چون شود بیمار بهتر بشکند پرهیز را

خونِ دِل آمیخت با اشکم بِه یادِ رویِ او*
شغل ازین بهتر نباشد عشقِ رنگ‌ آمیز را

گرمیِ شعرِ تو ترسم خامه را سوزد نظام*
لب فرو‌ بند از سخن این کِلکِ شورانگیز را 🕯

دِل بِه جُز در خَمِ آن زُلفِ سیه نتْوان داشت
چَشم، جُز در ره آن شوخ، بِه ره، نتْوان داشت

سرمهٔ چشمِ من است آنچِه بِه چَشمش مانَد
در محبّت گله از بختِ سیه نتْوان داشت

دِل که افسرده شد از سینه برون باید کرد
مُرده هر‌ چند عزیزست، نگه نتْوان داشت

بی‌ سبب می‌ کنی آزارِ من وُ معذوری
آری از همچو تویی چشمِ گنه نتْوان داشت

گفتم: از دست مینداز دلِ زارِ نظام*
گفت: آتش بِه سرِ دست نگه نتْوان داشت. 🕯

گر ‌نگریَم، خاک بر سر می‌ کنم از سوزِ دِل؛ گر نباشد آب، آتش را توان از خاک کُشت. 🕯

از نورِ دِل، بِه محنتِ آینده آگهیم؛ هر شَب، حسابِ محنتِ فردا نوشته‌ ایم. 🌷

پ.ن:

امروز هم گذشت بِه هر تلخی که بود؛

در انتظارِ محنتِ فردا نشسته‌ ایم. (منصف تهرانی) 🕯

پ.ن۲:

امروز نیز محنتِ فرداست روزیَم؛

آن بنده‌ ام که رزقِ من از پیش می‌ رسد. (امیری فیروزکوهی) 🪔

غَمش را جای در دِل داده‌ ام، امّا پشيمانم؛ از آن ترسم كه وقتِ مُردنم، با جان برون آيد. 🌷

دِلم از شکوه خالی، لب پُر از حرف است، حیرانم؛ که ساغر خالی وُ می از لبِ پیمانه می ریزد. 🌷

شِکوه‌ ای کز خویِ آن ناآشنا خواهم نوشت
گر نسوزد خامه تا روزِ جزا خواهم نوشت

ش‍‌رحِ دوری گ‍‌ر دَه‍‌َم، در ن‍‌امه از ت‍‌أث‍‌ی‍‌رِ آن*
حرفهایِ م‍‌تّ‍‌ص‍‌ل، از ه‍‌م ج‍‌‌ُدا خ‍‌واه‍‌م ‌ن‍‍‌وش‍‌ت

شِکوه‌ ای گر از رُخ وُ کاکل بِه‌ دِل دارم گره
این بِه‌ رویِ نامه آنرا بر قفا خواهم نوشت

در شکایت، نامه را پُر کرده‌ ام از حرفِ غیر*
می‌ کُشد رشکم که نامِ او کجا خواهم نوشت

خطِّ شادی گر چنین بر من کِشد گردون نظام
حرفِ شادی کی در این ماتم‌ سرا خواهم نوشت. 🌷

پ.ن:

با جُدایی بس که خو دادی مرا، در نامه‌ ام
حرف‌ هایِ متّصل را هم جُدا خواهم نوشت

آنقدر بیگانه‌ خو هستی که با من روزِ حشر
رام اگر گردی، تو را زود‌ آشنا خواهم نوشت! (رفیع مشهدی) 🖤