🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

یا فاطمه‌ بنت‌ نبی‌، ای‌ همدل‌ وُ جان‌ِ علی‌
ای‌ تاج‌ِ نورِ دنیا، یا زهرا

یا فاطمه‌ سرِّ خدا، ای‌ گوهرِ تاج‌ِ وفا
ای‌ باشکوه‌، ای‌ والا، یا زهرا

ای‌ دُخت‌ِ گُل‌! ای‌ یاسمین‌! ای‌ اُسوۀ زن‌ در زمین‌!
ای‌ آسمان‌ از تو متین، ای‌ آسمان‌ از تو متین

غیرت‌ حسین‌ از شیرۀ جان‌ِ تو نوشید
شیرِ خدا تا پای‌ِ جان‌، بهرِ تو کوشید

شمع‌ِ تو از شیران‌ِ حق‌ پروانه‌ ها ساخت
از زینب‌ِ زهرا نشان‌ افسانه‌ ها ساخت

مریم‌ گُل‌ آرای‌ِ مسیح‌، چون‌ ژالۀ تو
باغ‌ِ نجابت‌ خرّم‌ از آلالۀ تو

ام‌ّ ابیها! ام‌ّ نور! ای‌ بی‌ نهایت‌!
ای‌ مظهرِ شور وُ شرف‌، شرم‌ وُ شفاعت‌!

حسن‌ برای‌ عشق‌ِ دین‌، مهرِ تو افروخت
حسین‌ برای‌ حفظ‌ِ دین‌، قهر از تو آموخت

یا فاطمه‌! یا فاطمه‌! یا طاهره‌! مطهره‌!
ای‌ تو صدیقه‌! زکیه‌! ام‌ّ ابیها! زهرا!

یا فاطمه‌! یا فاطمه‌! یا مرضیه‌! یا راضیه‌!
ای‌ شان‌ِ کوثر مهرِ تو! ای‌ هر چه‌ دریا! زهرا! 🌷

‏🌸 گوش کن نغمۀ بارانِ نجف یازهراست! 🌸

باز بیا نقره بکوب، طلا بریز، پولک بپاش
زُهرۀ نور وُ غزل به گُل نشسته خنده هاش

پدرِ خاک به آسمون سپرده دلشو
صدایِ بالِ فرشته ها میاد یواش یواش

قنوت بسته آسمون به قامتِ ستاره
رو بومِ کعبه ربنا نفس نفس می باره

اگه که سبزه فدک اگه می چرخه فلک
اگه خدا نسیمشو سپرده به قاصدک

بهونۀ تمومشون مهرِ علی وُ زهراست
ترانه ها ترانه ها اولِ عِشق همین جاست 🌷

پ.ن:

گُل در بَر وُ مِی در کف وُ معشوق به کام است
سلطانِ جهانم به چنین روز غلام است

گو شمع میارید در این جمع که امشَب
در مجلسِ ما ماهِ رُخِ دوست تمام است (حافظ شیرازی) ❤️

پ.ن۲:

🟦 حضرت علی بن ابیطالب (علیه السلام) روایت می کنند: پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله به من فرمود: یا علی! گروهی از مردانِ قریش راجع به فاطمه زهراء مرا موردِ عتاب قرار دادند و گفتند: ما خواستگارِ فاطمه بودیم و تو نپذیرفتی، اکنون او را به علی بن ابیطالب دادی.

🟥 من گفتم: به خدا قسم، من فاطمه را از شما رد نکردم و او را تزویج ننمودم، بلکه خدا خواستگاریِ شما را نپذیرفت و فاطمه را برای علی تزویج کرد؛ زیرا جبرئیل بر من نازل شد و گفت، خدای تعالی می فرماید: اگر من علی را خلق نمی کردم شوهری که شایستۀ فاطمه باشد در رویِ زمین نبود.

علامه محمد باقر مجلسی، ترجمه جلد ۴۳ بحارالنوار، ص ۲۸۸

💐 نسخه با کیفیت و قابل چاپ نقاشی《مرج البحرین》💐

یه روز از همین روزا رویِ شَب پا میذارَم
تویِ قابِ لحظه ها، عکسِ فردا میذارم

تا که خوبه خوب بشه، زخمایِ دلواپسی
عِشقو مَرهم می کنم، رویِ دِلها میذارم

تو وجودِ آدَما، حسِّ آشنایی هست
مثلِ حِس مَن و تو، اسمشو ما میذارم

عزمِ آدَما بُلند، روحِ آدَما وَسیع
تویِ شِعرم واسَشون، کوه وُ دَریا میذارم

تویِ بُهت جاده ها، هر جا که دیدنی نیست
چشامو میبندَمو، جاش یه رویا میذارم

مَن مسافر وُ غریب، امّا لبریزِ یقین
میدونم تو راهِ عِشق، هَمه رو جا میذارم 🌷

دِل اگه خونۀ غَم شد، من اگه پریشونم
تا ابد من به یادِ عِشقت، ترانه می خونم*

من پُر حسِ نیازم، تو نجیب وُ بی همتا
دیگه از اون نگاهِ پاکت جُدا نمی مونم*

دلِ سادۀ اونی که تنها، تو براش بودی تمومِ دنیا
حالا خونۀ غمه، تو این شَبها

میدونم همه دِلم اسیره، آخه عشقِ تو مثلِ کویره
تبِ تشنگی می مونه رو لبها

ما همه نسلامون جوونه، دلامون دریا
بیا با هم رها بشیم، از غمِ این دنیا

دِل وُ از این قفس رها کن، قفسِ غمها
نگو عاشِق شدن دروغه، خوابه وُ رویا 🌷

از خانه بیرون می زنم امّا کجا امشَب
شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشَب

پشتِ ستونِ سایه ها رویِ درختِ شَب
می جویم امّا نیستی در هیچ جا امشَب

می دانم آری نیستی امّا نمی دانم
بیهوده می گردم به دنبالت، چرا امشَب؟

هر شَب تو را بی جستجو می یافتم امّا
نگذاشت بی خوابی بدست آرم تو را امشَب

ها ... سایه ای دیدم شبیهت نیست امّا حیف
ایکاش می دیدم به چشمانم خطا امشَب

هر شَب صدایِ پایِ تو می آمد از هر چیز
حتی زِ برگی هم نمی اید صدا امشَب

امشَب زِ پشتِ ابرها بیرون نیامد ماه
بشکن قُرُق را ماهِ من بیرون بیا امشَب

گشتم تمامِ کوچه ها را، یک نفس هم نیست
شاید که بخشیدند دنیا را به ما امشَب

طاقت نمی آرم، تو که می دانی از دیشَب
باید چه رنجی بُرده باشم، بی تو، تا امشَب

ای ماجرایِ شعر وُ شبهایِ جنونِ من
آخر چگونه سَرکنم بی ماجرا امشَب 🌷

پ.ن:

رفتی وُ نقشِ پایِ تو دیدم گریستم
نامِ ترا زِ هر که شنیدم گریستم

مانندِ کودکی که شود تلخ کامِ او
تا زهرِ دوریِ تو چشیدم گریستم (واقف لاهوری) 🖤

زُلفِ رها در بادت آخِر داد، بر بادم
لایق نبودم بندگی را، کردی آزادم

بُردم شکایت از تو پیشِ مستیِ چَشمت
لب وا نکرد امّا صدایِ سُرمه بنیادم

در هر کجا باشی فراموشت نخواهم کرد
گفتی وُ در آغوشِ چَشمت، بُردی از یادم

یک روز چون زنجیر، بر پایِ من اُفتادی
یک عمر همچون سایه در پایِ تو اُفتادم

خواهد شنید آخِر، تو می گفتی دِلا! دیدی؟
پشتِ درِ بی اعتنایی ماند فریادم

آیینه ای بودم پُر از شیرین، که خسرو زد
بر سنگم اکنون سایۀ سنگینِ فرهادم

جای شگفتی نیست آتشزاییِ شعرم
آذرپرستی چون اَوِستا، بوده اُستادم

یوسف دِلت پیشِ زلیخا بود وُ فرسودی
بیهوده عمری، پای در زنجیرِ بیدادم 🌷

این شفق است یا فلق، مغرب وُ مشرقم بگو
من بِه کجا رسیده ام، جانِ دقایقم بگو

آینه در جوابِ من، باز سکوت می کند
باز مرا چِه می شود، ای تو حقایقم بگو

جان همه شوق گشته ام، طعنۀ ناشنیده را
در همه حال، خوبِ من، با تو موافقم بگو

پاک کن از حافظه ات، شورِ غزلهایِ مرا
شاعِر مُرده ام بخوان، گورِ علائقم بگو

با منِ کور وُ کر ولی، واژه بِه تصویر مَکش
منظره هایِ عقل را، با منِ سابقم بگو

من که هر آن چِه داشتم، اوّلِ رَه گذاشتم
حال برایِ چون تویی، اگر که لایقم بگو

یا بِه زوال می روم، یا بِه کمال می رسم
یکسره کن کارِ مرا، بگو که عاشِقم بگو 🌷

نتوان گفت که این قافله وا می‌ ماند
خسته وُ خُفته از این خیل جُدا می‌ ماند

این رَهی نیست که از خاطره‌ اش یاد کنی*
این سفر همرَهِ تاریخ بِه جا می‌ ماند

دانه وُ دام در آن راه فراوان امّا
مرغِ دِل سیر زِ هر دام رها می‌ ماند

می‌ رسیم آخر وُ افسانۀ وا ماندنِ ما
همچو داغی بِه دلِ حادثه‌ ها می‌ ماند

بی صداتر زِ سکوتیم‌، ولی گاهِ خروش
نعرۀ ماست که در گوشِ شما می‌ ماند

بروید ای دِلتان نیمه که در شیوۀ ما
مَرد، با هر چِه ستم، هر چِه بلا می ماند 🌷

پ.ن:

یا رَحمنَ الدُّنْیا وَالاْخِرَه، اَنْتَ کَهْفى

اى مهربانِ دنیا و آخرت، تو پناه مَنی. (حسین‌ بن‌ علی (ع) | دعای عرفه) 💙

پ.ن۲:

تاریخِ زن، آبرو می‌ گیرد
وقتی پلکِ صبوری می‌ گشایی

و نامِ حماسی‌ ات
بر پیشانیِ دو جبهۀ نور، می‌ درخشد: زینب! (سید حسن حسینی) ❤️

پ.ن۳:

رندی از کویِ خرابات صدایی زد وُ رفت
رو بِه صحرایِ جنون، قبله نمایی زد وُ رفت

چَند از قافله پُرسی رَهِ معشوق کجاست؟
باید ای سوخته دِل، دِل بِه هوایی زَد وُ رفت! (ارفع کرمانی) ❤️

🌸 کربلا در کربلا می ماند، اگر زینب نبود؛ اثر: رضا بدرالسماء 🌸

من خودمم نه خاطره، مَنظره ام نه پنجره
من یه هوایِ تازه ام، نه انعکاسِ حنجره

می خوام سکوتِ کوچه رو ترانه بارون بکنم
دلارو بِه ضیافتِ ترانه مهمون بکنم

می خوام بگم که این صدا، هر چی که هست مالِ منه
شیشۀ رخوتِ شبو، سنگِ ستاره می شکنه

خونۀ من همینوراست، پیشِ شما پیاده ها
هر جا که چشمِ عاشقی، مونده بِه خطّ جاده ها

همنفسِ این وطنم، همدلِ دلبستگیاش
همدمِ دلواپسی وُ، همقدمِ خستگیاش

بغضِ ترانه سنگیه، من ولی جنسِ شیشه ام
دِل رو بِه غربت نزدم، تیشه نخورده ریشه ام

تنها دلیلِ بودنم، خوندنِ این ترانه هاست
زخمِ هزار تا خاطره، تو دلِ عاشقانه هاست 🌷

پ.ن:

دوست داشتن کافی نیست، باید دوست داشتن را بلد باشی. (محمود درویش) 🖤

بهت نگفتم تا حالا اینکه چقد دوسِت دارم
امّا حالا بهت می گم، بی تو دارم کم میارم

بهت نگفتم تا حالا که بدجوری عاشِقتم
بهت نگفتم تا حالا امّا حالا بهت می گم

داری کجا ها می کِشی باز این دلِ در بِه در وُ*
قشنگِ مهربونِ من، اینجوری از پیشم نرو

بهت نگفتم تا حالا اینکه چقد دوسِت دارم
اینکه چقد آرزومه پیشِ چشاتِ کم نیارم

دِلم می خواد باور کنی، از ته دِل می خوام تو رو*
وقتی می گم بمون، بمون، وقتی می گم نرو، نرو

بری هزار سالم بشه، چَشم انتظارت می مونم*
بازم برایِ دلِ تو، ترانه هامو می خونم

خودت می دونی که تو رو از دل وُ از جون می خوامت*
لیلیِ عشقِ من شدی، من مثه مجنون می خوامت 🌷

آینه از عطرِ تو لبریز، کوچه از خاطره سرشار
خونه با یادِ تو روشن، خونه با خوابِ تو بیدار

با تو بیداره ستاره، بی تو بی برگه اقاقی
تو نباشی نه درختی، نه گُلی می مونه باقی

تو ندیمِ اطلسی ها، تو بهارِ خونه بودی
پدرم برایِ بودن، تو چِه عاشِقونه بودی

شونه هات پناه گریه، تو هجومِ غصّه وُ غَم
جاریِ دستِ تو بوده، رویِ هر چی زخمه مرهم

مثلِ شونه هات شکسته، دِلم از این همه غربت
بی تو موندن بی تو بودن، واسه من نمیشه عادت 🌷

بهار بهار صدا همون صدا بود، صدایِ شاخه ها وُ ریشه ها بود
بهار بهار چِه اسمِ آشنایی، صدات میاد، امّا خودت کجایی

وا بکنیم پنجره ها رو یا نه، تازه کنیم خاطره ها رو یا نه
وا بکنیم پنجره ها رو یا نه، تازه کنیم خاطره ها رو یا نه

بهار اومد لباسِ نو تنم کرد، تازه تر از فصلِ شکفتنم کرد
بهار اومد با یِه بغل جوونه، عید وُ آورد از تو کوچه تو خونه

حیاطِ ما یِه غربیل، باغچۀ ما یه گلدون، خونۀ ما همیشه منتظرِ یه مهمون
بهار بهار یِه مهمونِ قدیمی، یِه آشنایِ ساده و صمیمی

یه آشنا که مثلِ قصّه ها بود، خواب وُ خیالِ همه بچه ها بود
یادش بخیر، بچگیا چِه خوب بود، حیف که هنوز صبح نشده غروب بود

آخ که چِه زود قلکِ عیدیهامون، وقتی شکست، باهاش شکست دلامون
بهار اومد، برفها رو نقطه چین کرد، خنده بِه دلمردگیِ زمین کرد

چقدر دِلم فصلِ بهار وُ دوست داشت، وا شدنِ پنجره ها رو دوست داشت
بهار اومد، پنجره ها رو وا کرد، من وُ با حسی دیگه آشنا کرد

یِه حرف یِه حرف، حرفهایِ من کتاب شد، حیف که همش سوالِ بی جواب شد
دروغ نگم، هنوز دِلم جوون بود، که صبح تا شَب، دنبالِ آب وُ نون بود 🌷

پُرِ قصّه تو شبِ بلندِ یلدا 🍉
پُرِ گِریه برایِ قصۀ فردا

پُرِ تشویش مثلِ ابرایِ سیاهی
پُرِ تردید مثلِ موندن تو دوراهی

اون مسافر تو نبودی، تمومِ غربتِ من بود
اون سفر کردۀ معصوم، همۀ قسمتِ من بود

شب وُ تنهایی وُ بارون، تویِ این خونۀ تاریک*
بی تو شَب گردی وُ بی سوت، تویِ کوچه هایِ باریک

همه چیزم شده حالا، این سکوتِ سرد وُ سنگین*
رفتی وُ تو قصّه ها مُرد، اون روزایِ خوب وُ رنگین 🌷

سراپا اگر زرد وُ پژمرده‌ ایم
ولی دِل بِه پاییز نسپرده‌ ایم

چو گلدانِ خالی، لبِ پنجره
پُر از خاطراتِ ترک خورده‌ ایم

اگر داغِ دِل بود، ما دیده‌ ایم
اگر خونِ دِل بود، ما خورده‌ ایم

اگر دِل، دلیل است، آورده‌ ایم
اگر داغ، شرط است، ما بُرده‌ ایم

اگر دشنۀ دشمنان، گردنیم!
اگر خنجرِ دوستان، گرده‌ ایم!

گواهی بخواهید، اینک گواه:
همین زخمی‌ هایی که نشمرده‌ ایم!

دِلی سربلند وُ سری سر بِه زیر
از این دست، عمری بِه سر بُرده‌ ایم 🌷

پ.ن:

زِ دستِ عِشق، در عالم هياهوست، تمامِ فتنه ها، زيرِ سرِ اوست. 🕯

با همۀ بی سر وُ سامانی ام
باز بِه دنبالِ پریشانی ام

طاقتِ فرسودگی ام هیچ نیست
در پیِ ویران شدنِ آنی ام

آمده ام بلکه نگاهم کنی
عاشقِ آن لحظۀ طوفانی ام

دِل خوشِ گرمایِ کسی نیستم*
آمده ام تا تو بِسوزانی ام

آمده ام با عطشِ سال ها
تا تو کمی عِشق بِنوشانی ام

ماهیِ برگشته زِ دریا شدم
تا تو بِگیری وُ بِمیرانی ام

خوب ترین حادثه می دانم ات*
خوب ترین حادثه می دانی ام؟

حرف بِزن ابرِ مرا باز کُن
دیر زمانی است که بارانی ام

حرف بِزن حرف بِزن سال هاست*
تشنۀ یِک صحبتِ طولانی ام

ها، بِه کُجا می کِشی ام خوبِ من؟
ها، نکِشانی بِه پشیمانی ام! 🌷