🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

دریا، آیینه وار، می درخشد، در پیشِ رو
چون رود، ما قطره ها، سویِ دریا، در جستجو

این رود، نتواند، که بماند، بی عبور
رو کرد، بِه گذشتن، گرچِه نزدیک، گرچِه دور

چندی اگر در خاکم نهان، چون دانه ای، در باغِ جهان
تاب وُ تبِ رویش در دِلم، تا برکِشم سَر بر آسمان

دِل را پَر می دهم، تن را وا می نهم، می پویم تا شهرِ جان
از هر بندی رها، منزلگاهم کجا، آن سویِ هفت آسمان 🌷

هرچه می‌ خواهد بگوید، هرکه می‌ خواهد
هرچه می‌ خواهد بگوید، تلخ یا شیرین

من تو را می‌ گویم ای باغِ بهارآور
ای نمازِ آب‌ ها را قبلۀ دیرین

من تو را می‌ گویم ای بالیدنت از خاک
باورِ آنان که بر ماندن بر آشفتند

من تو را می‌ گویم ای باغی که مبعوثان
قصّۀ گُل کردنت را بارها گفتند

من دعایِ نیمه شب هایِ دِلم این است
در تو روزِ پنجه در آویختن با باد

لحظه تا لحظه درختان راست قامت تر
آتشِ سبزِ چمن ها شعله ورتر باد

خواهم ای گُل‌ کردۀ داغِ زمین ای باغ
در پناهِ دست‌ هایِ باغبان مانی

بانگ برداری که: باری ما نمی‌ خشکیم
پشتِ پاییز وُ زمستان را بلرزانی 🌷

پ.ن:

گیاهان فاقدِ عقل‌ اند، امّا اگر آنها را با سَرپوشی بپوشانی که دارایِ یک سوراخ باشد، آنها به دنبالِ نور از همانجا بیرون می‌ زنند، پس چرا ما با داشتنِ عقل، نور را دنبال نمی‌ کنیم؟ - مارتین هایدگر - 💛

عطش کُشتگانیم، شبنمی کو
به دلِ زخمیِ ما، مرهمی کو

نه به گلزارِ عالم، رنگ وُ بویی
نه به دِل بی تو نقشِ آرزویی

زِ فراقِ تو ای جان، بی­ شکیبم
زِ وصالِ تو ای گُل، بی ­نصیبم

زِ غَمت بی­ شکیبم، زِ رُخت بی­ نصیبم
به جوارت پناهی، که به عالم غریبم

نَفَسی پَرده از رُخ بَرفکن
بدَمی رونقِ یوسف شکن

نَگرفتی سراغم، آه
نَوَزیدی به باغم، آه

نَدَمیدی تو ای مَه، آه
به شبِ بی ­چراغم، آه 🌷

پ.ن:

دلارام به دیدارم آمد و من تمامیِ شَب را به نِظارۀ رویش مشغول بودم. سرانجام مَرا گفت: اگر شَبانِ وصال را بیدار می مانی، شَبانِ هِجر را چگونه خواهی خُفت؟ (حکیم بهایی ⁃ کشکول) 🖤

بنوشان یارا، از آن مِی ما را
که در جانِ مشتاقان، شرار اندازد

برآرد دستی، به شورِ مستی
گذارِ دِل در کویِ نگار اندازد

ما بی‌ دِلانیم، آتش زبانیم
در بزمِ جانان، سَر از پا ندانیم

بیا ساقی شبِ ما را چراغان‌ گردان
خزانِ خاطرِ ما را بهاران‌ گردان 🌷

قاصدِ سبزِ بهار بر لبش پیغامِ یار
باز هم در می زند، باز هم در می زند

در میانِ سینه ام، شادمان وُ بی قرار
باز دِل پَر می زند، باز دِل پَر می زند

نُقلِ تر پاشید ابر وُ نم نمِ باران گرفت
چون درخت وُ سبزه دِل ها هم جوان شد جان گرفت

در بهارِ تازه دِل هم برگ وُ باری تازه یافت
چشمِ بینا در جهانِ دِل بهاری تازه یافت

وصل شد این سو وُ آن سو با پلِ رنگین کمان
خاک بالید وُ برآمد بوسه زد بر آسمان

در بهاران تازه شد، فرصتِ دیدارها
شاد بنگر با نسیم، رقصِ گندمزارها

قهرها خود مهر شد، گُل دمید از خارها
نغمه ها سر داده اند، بلبلان با سارها 🌷

زیباست در باران، تازه شدن ها
رقصِ گُل ها، در آغوشِ چمن ها

می رسد پیغامِ آسمانی، زندگانی زیباست زندگانی
ای خوشا در صحنه سبزه گُلشن، قصّه گفتن هایِ باران با من

نقلِ تر می بارد، دامن دامن
چشمِ دِل از این همه زیبایی روشن

چشمه در چشمِ شادی می جوشد
خاکِ عریان رَخت از گُل می پوشد

نقلِ تر می بارد، دامن دامن
چشمِ دِل از این همه زیبایی روشن

ای نسیمِ سحر، ای پیکِ بهاری
در پرِ خود پیغام از دلبر داری

بوی گُل می كِشدم سویِ شكفتن
بوی وفا، بوی صفا، بوی شكفتن

نغمه خوان چلچله در جشنِ گُل ها
نو بِه نو می خواند، هستی زیبا 🌷

پ.ن:

نوروز شد وُ بنفشه از خاک دمید
بر رویِ جمیلانِ چمن نیل کشید

کس را بِه سخن نمی‌ گذارد بلبل
در باغ مگر غنچه بِه رویش خندید (وحشی بافقی) 🌈

آه ای صبا، چون تو مدهوشم من
خود فراموشم من، خانه بر دوشم من، خانه بر دوش

من در پی اش، کو بِه کو افتادم، دِل بِه عِشقش دادم
حلقه در گوشم من، حلقه در گوش

گر در کویش برسی برسان، این پیامِ مرا
بی چراغِ رویت، من ندارم دیگر

تابِ این شبهایِ سرد وُ خاموش
هرگز هرگز باور نکنم، عهد وُ پیمانِ ما شد فراموش

ای جانِ من غرقِ سودایِ تو
بی تماشایِ تو، دِل ندارد ذوقِ گفتگویی

بی جلوه ات آرزو بی حاصل
بی تو در باغِ دِل، خود نروید سروِ آرزویی

شَبها مرغِ لب بسته منم، دِل شکسته منم*
تا سحر بیدارم، سر بِه زانو دارم، برنخیزد از من های وُ هویی

بی تو سیرِ گُل را چِه کنم*
گُل ندارد بی تو رنگ وُ بویی 🌷

ای وایِ من، ای وایِ من، زد این دلِ شیدایِ من
آتش بِه سر، تا پایِ من

خاکسترم کردی، چِه آوردی، تو ای دِل بر سرم
دیگر چِه آوازی، چِه پروازی، که بی بال وُ پرم

ای فارغ از حالِ من، چون یاد آورم، رو گرداندنِ تو را*
ترسم سوزِ دردِ من، آه سردِ من، گیرد دامنِ تو را

کردی جفا، دیگر مکُن
چشمِ عاشِق را، تر مکُن

ای چشمِ من، گریان مباش، این‌ گونه اشک افشان مباش
حیران وُ سرگردان مباش

در گردشِ گیتی، رسد روزی، بِه پایان هر غَمی
دستِ نگارِ ما، داغِ دِل را، گذارد مرهمی

دستِ غارت از چِه رو، آه ای لاله رو، بر جانم گشوده‌ ای
از تو چِه شد حاصلم، همین کز دِلم، قرارم ربوده‌ ای

کردی جفا، دیگر مکُن
چشمِ عاشِق را، تر مکُن 🌷

دریا، آینه وار، می درخشد، در پیشِ رو
چون رود، ما قطره ها، سویِ دریا، در جستجو

این رود، نتواند، که بماند، بی عبور
رو کرد، بِه گذشتن، گرچِه نزدیک، گرچِه دور

چندی اگر در خاکم نهان، چون دانه ای، در باغِ جهان
تاب وُ تبِ رویش در دِلم، تا برکِشم سَر بر آسمان

دِل را پَر می دهم، تن را وا می نهم، می پویم تا شهرِ جان
از هر بندی رها، منزلگاهم کجا، آن سویِ هفت آسمان 🌷

ديريست كه دِل، آن دلِ دِلتنگ شدن‌ ها*
بی‌ دغدغه تن داده بِه اين سنگ شدن‌ ها

آه ای نفسِ از نفس افتاده! كجایی؟*
در نایِ نی افتادن وُ آهنگ شدن‌ ها

كو ذوقِ چكيدن زِ سرانگشتِ جنون؟ كو
جاری بِه رگِ سوختۀ چنگ شدن‌ ها؟

زين رفتنِ كاهل، چِه تمنّایِ فتوحی؟
تيمور نخواهی شد از اين لنگ شدن‌ ها

پایِ طلبم بود وُ بِه منزل نرسيدم
من ماندم وُ فرسودۀ فرسنگ شدن‌ ها 🌷

شَبانگاهان تا حریمِ فلک، چون زبانه کشد، سوزِ آوازم
شرر ریزد، بی‌ امان بِه دلِ ساکنانِ فلک، نالۀ سازم

دلِ شیدا، حلقه را شکند، تا برآید وُ راه سفر گیرد
مگر یِک‌ دم گرم وُ شعله‌ فشان، تا بِه بامِ جهان، بال وُ پر گیرد

خوشا ای دِل بال وُ پر زدنت، شعله‌ ور شدنت، در شَبانگاهی*
بِه بزمِ غَم، دیدگانِ تری، جانِ پُر شرری، شعله آهی

بیا ساقی تا بِه‌ دستِ طلب، گیرم از کفِ تو، جامِ پی در پی
بِه دادِ دِل، ای قرارِ دِلم، نو بهارِ دِلم، می‌ رسی پس کی؟

نه تنها از من قرارِ دِل، می‌ رُباید این شورِ شیدایی
جهانی را دیده‌ ام یکسر، غرقِ دریایِ ناشکیبایی

بیا در جانِ مشتاقان، گُل‌ افشان کُن، گُل‌ افشان کُن
بِه رویِ خود، شبِ ما را، چراغان کُن، چراغان کُن

چو آن ابرِ نو بهارم من، بِه دِل شورِ گِریه دارم من
می‌ توانم آیا نبارم من؟ 🌷

شَب که از سازِ دِلم، ناله برخیزد
نغمه ها در جانِ من، شُعله می ریزد

سر بِه دیوارِ غَمت می گُذارد دِل
اختران را تا سحر می شُمارد دِل

یِک ستاره می شود، روشن وُ خاموش
همچو من گویا کِشد، بارِ غَم بر دوش

تا سحر، در سفر، از دلِ شَب ها، یِکه و تنها
اخترِ من گه نهان، گه شود پِیدا

عاقبت گیرد شَبی، این سفر پایان
اخترِ عُمرم شود، از نظر پِنهان

تا سحر، در سفر، از دلِ شَب ها، یِکه وُ تنها
اخترِ عُمرِ من است، این فلک پِیما 🌷