🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

در خودم گُم شده بودم، تو صدایم کردی*
عاشِقم کردی وُ کُشتی وُ رهایم کردی

عِشق پیش از تو فقط دلهره ای زیبا بود
حسّ بیداری اگر بود، ولی رویا بود

در هوایِ تو نفس تنگ شود، باکی نیست
آسمان گرچه زمین گیر شود، خاکی نیست

زهر در جام بریزی به عطش، مینوشم
جامه ای را که به آتش بکشی، میپوشم

آنکه در راهِ تو رفته است، کجا برگشته
عاشِقی کرده اگر با تو، چرا برگشته

چشمِ تو باده ترین جامِ حلالی است که هست
در مقامی که همان حال، محالی است که هست

پرِ من سوخت کنارِ تو وُ پرواز شدم
عجز بودن تو مرا کُشتی وُ اعجاز شدم

گفتنی نیست فنایی که سر آغازِ بقاست
دیدنی هست بقایی که سرانجامِ فناست 🌷

پ.ن:

بانوی من! بیشتر عاشِقم باش! ای شیرین‌ ترین دفعه دیوانگی‌ ام!
بانوی من! مرا بیشتر غرق کن! دریا مرا می‌ خواند!
بانوی من! مرا بیشتر بمیران! شاید مرگ آنگاه که مرا می‌ کُشد، زنده‌ ام کند! (نزار قبانی) 🖤

و صدايت هم دليلِ ديگريست برایِ زندگی، آپامه 🖤

آرام بگیر امشب، ما هر دو پُر از دردیم
در آتش وُ یخبندان، داغیم ولی سردیم

داغیم، نمی فهمیم تا فاجعه راهی نیست
سردیم، نمی خواهیم از فاجعه برگردیم

از مرهمِ یکدیگر تا زخمیِ هم بودن
راهی ست که بی مقصد، با عِشق سفر کردیم

شعریم وُ نمی خوانیم، شوقیم وُ نمی خواهیم
چشمیم وُ نمی بینیم، سبزیم ولی زردیم

این فصلِ پریشان را برگی بزن وُ بگذر
در متنِ شبِ بی ماه، دنبالِ چه می گردیم؟

بیداریِ رویایی، دیدی که حقیقت داشت
ما خاطره هامان را از خواب نیاوردیم

تردید نکن در شوق، تصمیم نگیر از خشم
آرام بگیر امشب، ما هر دو پُر از دردیم 🌷

نمی دونی چه سخته پیشِ چشمات از خطر گفتن
نمی دونی چه تلخه عاشقونه از سفر گفتن

تو از من صبر می خواهی، کویرم ابر می خواهی
نمی تونم نمی تونم نمی تونم

اگه زخمی ترینم، تو تمومِ نا تمومی ها
همینه سهمِ من از تو که عاشِق باشم وُ تنها

بیا وُ این دمِ آخر، تو چشمِ من نگاهی کن
گذشته کارم از گریه، مرا با خنده راهی کن

تو می دونی که بی تو از غروبِ جاده دلگیرم
چه تقدیری خدایا من چرا بی همسفر می رم

بذار عاشِق ترین باشم، برای لحظۀ آخر
اگر چه بی تو می میرم، نمی مونم نمی مونم 🌷

واسۀ شکستگی هات کسی نیست قصّه بخونه
کسی نیست تو این هیاهو هم صدایِ تو بمونه

کسی نیست بفهمه اینو که تو عاشِقی یه جایی
واسه دشتِ پُر ستاره تو شقایقی یه جایی

کی می خواد تو رو بگیره از سکوتِ پاره پارم
مُردن از سرم گذشته با تو من عمرِ دوبارم

کی به کُشتنم نشسته مگه من جنون ندارم
مگه من واسه شهادت تا همیشه خون ندارم

به چشات قسم که دردم، کمتر از خستگیات نیست
میدونی دلواپسی هام، غیرِ دلبستگیات نیست

نمیذارم این غریبی غمو تو دلت بزاره
مگه من زنده نباشم از چشات غصّه بباره 🌷

پ.ن:

الا ای پاسدارِ انقلابِ کشورِ عِشق
نامِ نیکویت همیشه ثبت، اندر دفتر عِشق

تو کردی اقتدا در عزت وُ ایثار به آنکس
که هستی‌ اش فدا بنمود و گردید، مظهرِ عِشق

شهیدانِ عزیزمان را یاد کنیم با ذکرِ معطرِ صلوات ❤️

غروبم، مرگِ رو دوشم، طلوعم کن، تو می تونی‌
تمومم، سایه می پوشم، شروعم کن، تو می تونی‌

شدم خورشیدِ غرقِ خون، میونِ مغربِ دریا
من وُ با چشمایِ بازت، ببر تا مشرقِ رویا

دِلم با هر تپش، با هر شکستن، داره می فهمه
که هر اندازه خوبه عِشق، همون اندازه بی‌ رحمه

چِه راه‌ هایی‌ که رفتم تا بفهمم جُز تو راهی‌ نیست*
خلاصم کُن از عِشق‌ هایی‌ که گاهی‌ هست وُ گاهی‌ نیست

تو خوب سوختن وُ می‌ شناسی، سکوتو از اونم بهتر
من آتیشم، یِه کاری کُن، نمونم زیرِ خاکستر

می‌ خوام مثلِ همون روزا که بارون بود وُ ابریشَم
دوباره تو حریرِ تو، مثه چَشمات، ابری شَم 🌷

گاهی یِه خونۀ سادۀ گِلی، بِه همه دنیا می اَرزه، مگه نه
گاهی وقتا تویِ قصرم که باشی، دِلت از غصّه می لَرزه، مگه نه

حاضری دار وُ ندارت رو بِدی، بِه جاش از خدا دلِ خوش بگیری
حاضری زندگیتو بدی، اگه بتونی با دلِ عاشِق بِمیری

این همه دنبالِ دنیا رفتیمو، انگار این جادّه تَمومی نداره
گاهی وقتام که بِه جایی می رسیم، لذّتش انگار دَوومی نداره

کاش یِه بارم که شده تو این سفر، دِلمون راه وُ نشونمون بده
می شه سرنوشتِ ما این نباشه، وسوسه اَگه اَمونمون بده 🌷

نترس از سفرها که یارِ تو هستم
نترس‌ از خطرها کنارِ تو هستم

نترس از زمانه که بی اعتبار است
که هر لحظه من اعتبارِ تو هستم

کنارِ تو هستم که یارِ تو هستم*
که بیش از خودت بیقرارِ تو هستم

چِه با هم چِه تنها چِه حالا چِه فردا
چِه در آسمان و چِه خاک و چِه دریا

اگر سبز وُ شادی اگر زرد وُ غمگین
اگر گرم وُ سرشار اگر سرد وُ مسکین

در آتش ببینی اگر خانه ات را
بَرَد آب اگر کوی وُ کاشانه ات را

بسوزی اگر سود و سرمایه ات را
بگیرد اگر آسمان سایه ات را

چِه در عهد بستن چِه وقتِ گسستن
چِه در اقتدار وُ چِه وقتِ شکستن

اگر هر چِه دیدی وُ هر چِه شنیدی
همان جا که ماندی بِه هر جا رسیدی

کنارِ تو هستم که یارِ تو هستم*
که بیش از خودت بیقرارِ تو هستم 🌷

یِه شَب خوابت، چشمامو بی خبر برد
بِه دنیایی از اینجا ساده تر برد

بِه دنیایِ گُل وُ نور وُ ترانه
میونِ لحظه هایِ عاشِقانه

تو تنها دِلخوشی، تنها امّیدی
تو حرفی که نمی گفتم شنیدی

تو با من بودی وُ من بی تو افسوس
تو خورشیدی وُ من دنبالِ فانوس

تو رقصِ ماه وُ خورشید وُ ستاره*
خودم رو با تو می دیدم دوباره

میونِ خواب وُ بیداری نشستم*
هنوزم پیشِ چشمایِ تو هستم 🌷

آرام بگیر امشَب، ما هر دو پُر از دردیم
در آتش وُ یخبندان، داغیم ولی سردیم

داغیم، نمی فهمیم تا فاجعه راهی نیست
سردیم، نمی خواهیم از فاجعه برگردیم

از مرهمِ یکدیگر تا زخمیِ هم بودن
راهی ست که بی مقصد، با عِشق سفر کردیم

شعریم وُ نمی خوانیم، شوقیم وُ نمی خواهیم
چَشمیم وُ نمی بینیم، سبزیم ولی زردیم

این فصلِ پریشان را برگی بزن وُ بگذر
در متنِ شبِ بی ماه، دنبالِ چِه می گردیم؟

بیداریِ رویایی، دیدی که حقیقت داشت
ما خاطره هامان را از خواب نیاوردیم

تردید نکن در شوق، تصمیم نگیر از خشم
آرام بگیر امشَب، ما هر دو پُر از دردیم 🌷

یِک فرصتِ طولانی از چشمِ تو می‌ خواهم
آن روز تو خواهی گفت: می‌ فهمم وُ همراهم

آن روز تو می‌ گویی: عاشِق شده‌ ای، امّا
از وسوسه می‌ ترسی، از بوسۀ ناگاهم

من دستِ تو را آن روز در دست نمی گیرم
جُز با همۀ شرمم، شعرم، نفَسم، آهم

شَب حادثه‌ ای قطعی‌ ست در بسترِ این دنیا
من چاره ندارم جُز، همبستریِ ماهم

با تو همۀ دنیا یِک فرصتِ کوتاه است*
بگذار غزل باشد، این فرصتِ کوتاهم 🌷

پ.ن:

وقتى شعر و ترانۀ مورد علاقه ام را برایِ تو اینجا مى گذارم، بِه شكلِ ديگرى بِه آغوش مى كشَمَت آپامه. 🖤

آمد وُ گفت: روحِ بادم وُ رفت
عطرِ او ماند رویِ یادم وُ رفت

خود نفهمید در چِه حالی بود
گِریه می کرد وُ گفت شادم وُ رفت

تکّه هایِ دلی که عاریه بود
شعر کردم، بِه عِشق دادم وُ رفت

قبله ام را که چشمِ او کردم
چشمکی زد بِه اعتقادم وُ رفت

باز حوا گذاشت سیبش را
رویِ بارِ گناه آدم وُ رفت

کم نیاورده بودم امّا گفت:
از سرِ تو کمی زیادم وُ رفت 🕯

‌مگر خدا
وعدۀ گیسوانی مثلِ گیسویِ تو را در بهشت

آن هم بِه برگزیدگانی از نیکوکاران نداده بود؟
پس تو اینجا چِه می‌ کنی؟

یا خدا بخشنده‌ تر شده
یا من رستگار شده‌ ام

امّا قیامت که نشده
تو قیامت بِه پا کرده‌ ای 🌷

گاهی وقتا با یه رویا میشه از حادثه رد شد
میشه مثلِ یه غریبه، آشنایِ خوب وُ بد شد

اگه بیراهه نباشه جاده هم معنی نداره
مگه میشه یه مسافر، پا تو بیراهه نذاره

سهمِ ما از آرزوها جستجویِ لحظه ها بود
بخون قصۀ سکوتُ، وقتی حرفا بی صدا بود

با نگاهت آسمون وُ سایه بونِ سادگی کن
من از گُم شدن رسیدم، عاشِقی رو زندگی کن 🌷

ای رفیقِ خستۀ من، ای تو همدردِ صمیمی*
رویِ اون لبخندِ تلخت، داغِ یِک عشقِ قدیمی

یاورِ بی یاوری ها، زخمیِ ناباوری ها
شیشۀ قلبت شکسته، زیرِ سنگِ داوری ها

من رفیقِ با تو مُردن، با تو موندن، پایِ یِک حرف*
دِل تپیدن، دِل سپردن، مثلِ اشکِ روشنِ برف

با تو این دیوونگی ها، رنج وُ درمانی نداره
لذتِ آوارگی ها، با تو پایانی نداره

سر پناه آسمونو سایه بونِ خستگی کُن
پولکِ مهتاب وُ بردار هدیۀ دِلبستگی کُن

همسفر از جاده هایِ خاطراتِ هم گذشتیم
از تو ویرونه هایِ غربتِ هر کوچِه گشتیم 🌷

با اینکه رفتنِ تو شروعی دوباره است
وقتی تو نیستی، سفرم نیمه‌ کاره است

رفتن اگرچِه ساده وُ ماندن اگرچِه سخت
بودن کنارِ فاصله‌‌ ها راه چاره است. 🌷

آرام بگیر امشَب، ما هر دو پُر از دردیم
در آتش وُ یخبندان، داغیم ولی سردیم

داغیم، نمی‌ فهمیم تا فاجعه راهی نیست
سردیم، نمی‌ خواهیم از فاجعه برگردیم

از مرهمِ یکدیگر، تا زخمیِ هم بودن*
راهی‌ ست که بی‌ مقصد، با عِشق سفر کردیم

شعریم وُ نمی‌ خوانیم، شوقیم وُ نمی‌ خواهیم
چشمیم وُ نمی‌ بینیم، سبزیم ولی زردیم

این فصلِ پریشان را، برگی بزن وُ بگذر
در متنِ شبِ بی‌ ماه، دنبالِ چِه می‌ گردیم؟

بیداریِ رویایی، دیدی که حقیقت داشت
ما خاطره‌ هامان را، از خواب نیاوردیم

تردید نکن در شوق، تصمیم نگیر از خشم
آرام بِگیر امشَب، ما هر دو پُر از دردیم. 🌷

کوچه وقتی که نباشی، رگِ خشکیدۀ شهره*
ماه تو گوشِ خونه گفته، دیگه با پنجره قهره

سقفِ دِلبستگی بی تو، واسه من سایه نداره
دِلم از روزی که رفتی، دیگه همسایه نداره

تو پیِ کدوم ستاره، پشتِ ابرا خونه کردی
رفتی وُ چیزی نگفتی، گِریه رو بهونه کردی

من سوالِ سادۀ تو، تو جوابِ مشکلِ من
ردِّپایِ رفتنِ تو، رویِ صحرایِ دلِ من

وقتی آسمونِ شَبهام، زیرِ سایۀ چِشاته
وقتی حتی این ترانه، رنگِ غربتِ صِداته

نمی ذارم این دو راهی، سرِ راه ما بشینه
نمی ذارم این جدایی، رنگِ فردا رو ببینه

شَبو با فانوسِ اشکت، می برم بِه روشنایی
با تو می رسم دوباره، بِه طلوعِ آشنایی

می دونم هر جا که باشی، دلِ تو اهلِ همین جاست
واسۀ من وُ تو اینجا، اوّل وُ آخرِ دنیاست 🌷

شهر از هجومِ خاطره‌ هایت بِه من پُر است
بعد از تو، شهر از منِ دیوانه دِلخور است

از من که بینِ بود وُ عدم پرسه می‌ زدم
تو بودی وُ کنارِ خودم پرسه می‌ زدم

تو بودی وُ تمامِ غزل‌ ها، ترانه‌ ها*
من بودم وُ تمامِ ستم‌ ها، بهانه‌ ها

من بودم وُ مجالِ شگفتی برایِ عِشق
تو بودی وُ تحمّلِ سختِ بهایِ عِشق

قلبم بِه خاطرِ تو مرا طرد کرده‌ است*
می‌ سوزد از کسی که تو را سرد کرده‌ است

از عِشق رد شدی که من از ترس رد شوم
دیگر نمی‌ توانم از این درس رد شوم

این بارِ آخر است برایِ خودم نه تو
من پشتِ خطّ فاجعه عاشِق شدم نه تو

گرداب را درونِ خودت غرق می‌ کنی
تو با تمامِ حادثه‌ ها فرق می‌ کنی 🌷

بوسه‌ هایت مسیرِ معراج است
زیرِ سقفِ خیال وُ خلوت وُ خشت

با تو گویی خدا مرا آرام
می‌‌ برد رویِ دوشِ خود بِه بهشت

با تو انگار ازل همین حالاست
با تو نقشِ فرشته کم‌ رنگ است

من که باشم در این میان که خدا
در هوایِ تو سخت دِلتنگ است

بدنت هم زمان حریق وُ حریر
من از اعجازِ تو خبر دارم

در تنِ نازکت خدا پیداست*
تا ابد من بِه تو نظر دارم

صبر کن این تمامِ حرفم نیست
تو نباید دعایِ من باشی

از خدا خواستم موافق بود*
می‌ توانی خدایِ من باشی. 🌷

آیینه‌ وار با تو اقرار، پشتِ اقرار
تو مثلِ سنگ امّا انکار، پشتِ انکار

تو دور می‌ شوی، من وعده بِه وعده نزدیک
منزل بِه منزل امّا دیوار، پشتِ دیوار

هر قدر چَشمهایت دریاست، پشتِ دریا
امّا دلِ تو انگار شن‌ زار، پشتِ شن‌ زار

هر شَب اگر بخوابم با تو قرار دارم*
حسرت همیشه باقیست دیدار، پشتِ دیدار

من یِک نخورده مستم از مزۀ نگاهت
بسیار این چنین‌ اند هشیار، پشتِ هشیار

خسته نمی‌ شوم از نازِ تو را کشیدن*
خسته نمی‌ شوی از آزار، پشتِ آزار

من سوختم که آتش بر دامن تو اُفتد
تا شاهدان ببینند بازار، پشتِ بازار

پنداشتی که باید پرده‌ نشین بمانی
من پرده را دریدم پندار، پشتِ پندار

حالا که نوبتِ توست آیینۀ خودت باش
راهی نمانده غیر از اقرار، پشتِ اقرار. 🌷

نه، غیرِ ممکن است، کسی را خدایِ تو
بر داغِ قلبِ من بگذارد، بِه جایِ تو

هرگز نمی‌ شود که تو را دید وُ بعد از آن
جایی نفس کشید بِه جز، در هوایِ تو

ساکت کنارِ بُهتِ خودم می‌ نشینم وُ
از یاد می‌ برم همه را، با صدایِ تو

آسوده دست می‌ کِشم از هر چه ادّعاست
با یِک نگاه سادۀ بی‌ ادّعایِ تو

با تو، غزل بِه سادگیِ حرف می‌ شود
چون بهتر است ساده بیفتم، بِه پایِ تو

اصلاً دلیلِ بودنِ من، گفتن از تو بود*
تا من تو را بِه شعر بگویم، برایِ تو 🌷

روزی که برایِ اولین بار، تو را خواهم بوسید
یادت باشد، کارِ ناتمامی نداشته باشی

یادت باشد حرف هایِ آخرت را، بِه خودت و همه گفته باشی
فکرِ برگشتن بِه روزهایِ قبل از بوسیدنم را، از سرت بیرون کن

تو در جاده ای بی بازگشت قدم می گذاری، که شباهتی
بِه خیابان هایِ شهر ندارد؛ با تردید، بی تردید، کم می آوری. 🌷

از مرگت ناراحت نمی شوم! اگر قرار باشد، پیشِ من، که پیش از تو رفتم، بیایی. 🌷

من عاشقِ توام، روزایِ سخت ِمن، بی تو نمی گذره
با تو اگر چِه دور، با تو اگر چِه دیر، از بی تو بهتره*

دیوونگی نکن، وقتی بدونِ عِشق، دِلگیره زندگی
بی تو برایِ من، بی من برایِ تو، میمیره زندگی 🌷

‌این روزها نفس کشیدنِ من،
شده: دم وُ باز دم

حتی بِه قدرِ یِک باز دم
نمی خواهم از من کم شوی

این روزها که
تو را نفس می کِشم. 🌷

می خوابم و شَبم را بِه تو می سپارم
رویایم را بِه بیداریت بِه رویایت

تا هر چِه می خواهی با آن بکنی
تا صبح جهانِ من از آنِ توست. 🌷

این یِک جنونِ منطقیست، که می خواهمت هنوز
حسی بِه غیرِ عاشِقیست، که می خواهمت هنوز

تا مرزِ لمسِ جسمِ توست حضورِ کویریت
حتما دِلت شقایقیست، که می خواهمت هنوز 🌷

من از پشتِ شبهایِ بی خاطره
من از پشتِ زندانِ غَم آمدم

من از آرزوهایِ دور وُ دراز
من از خوابِ چشمانِ نم آمدم

تو تعبیرِ رؤیایِ نادیده ای
تو نوری که بر سایه تابیده ای

تو یِک آسمان بخششِ بی طلب
تو بر خاکِ تردید باریده ای

تو یِک خانه در کوچۀ زندگی
تو یِک کوچه در شهرِ آزادگی

تو یِک شهر در سرزمینِ حضور
تویی رازِ بودن بِه این سادگی

مرا با نگاهت بِه رؤیا ببر*
مرا تا تماشایِ فردا ببر

دِلم قطره ای بی تپش در سراب
مرا تا تکاپویِ دریا ببر 🌷

همین که پیشِ هم باشیم، همین که فرصتی باشه
همین که گاهی چشمامون، تو چشمِ آسمون واشه

همین که گاهی دنیا رو با چشمایِ تو می بینم*
همین که چشم بِه راه تو میونِ آینه می شینم

بازم حس می کنم زنده ام، بازم حس می کنم هستم
بِگو با بودنت دِل رو، بِه کی غیرِ تو می بستم

همین که میشه یادت بود، تو روزایی که درگیرم
که گاهی ساده می خندم، که گاهی سخت دِلگیرم

همین احساسِ خوبی که، دِلت سهمِ منو داده
همین که اتفاقِ عِشق، برایِ قلبم افتاده

بازم حس می کنم زنده ام، بازم حس می کنم هستم
بِگو با بودنت دِل رو، بِه کی غیرِ تو می بستم 🌷

نبودی نبودم، تو هستی که هستم
بِه تو تکیه میدم، تو رو می‌ پرستم

بِه تو تکیه میدم، که عاشِق‌ ترینی
‌که دلواپسِ لحظه‌ هایِ زمینی

من از تو نگُفتم، شنیده گرفتی
بِه یادت نبودم، ندیده گرفتی

می‌ خوام مثلِ آینه، پیشِ روت بشینم*
تو رو با تمومِ وجودم ببینم

بذار روحِ من، با نگات زیر وُ رو شه
بذار پیرهنِ آسمونو بپوشه

همه دِلخوشی‌ هام، گُذشت وُ تو موندی
تو بیراهه‌ هامو، بِه مقصد رسوندی

امیدم بِه جُز تو، شُده نا امیدی
همیشه تو آخر، بِه دادم رسیدی 🌷