🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

🟦 اون‌هایی که دائم بِه انتخاب‌ هایِ بد دست می‌ زنن، وضعِ تأسف‌ باری پیدا می‌ کنن؛ اون‌ قدر کُند می‌ شن، تا کاملاً متوقف می‌ شن و بعد شروع می‌ کنن بِه فرو رفتن، اون‌ قدر فرو می‌ رن تا اینکه بِه کلّی دفن می‌ شن؛ برا این آدم‌ ها هم البته که فرصت هست، امّا اون‌ ها مجبورند مدّتی رو صرفِ این کنن تا خودشون رو از اعماق بِه سطح برسونن؛ زندگی مواجهۀ ابدی آدم‌ هاست با این انتخاب‌ ها!

🟦 اگر امروز چیزی از خودم باقی نگذارم؛ چِه کسی در آینده از وجودِ من در گذشته باخبر خواهد شد؟؛ اگر جایِ پایِ مرا دیگران نبینند، من دیگر نیستم؛ امّا من نمی‌ خواهم نباشم؛ نمی‌ خواهم آمده باشم و رفته باشم و هیچ غلطی نکرده باشم!؛ و نمی‌ خواهم مثلِ بیشترِ آدم‌ ها که می‌ آیند و می‌ روند و هیچ غلطی نمی‌ کنند در تاریخ بی‌ خاصیّت باشم؛ نمی‌ خواهم عضوِ خنثایِ تاریخِ بشریت باشم.

🟦 خداوند برایِ هر کس همون قدر وجود داره که او بِه خداوند ایمان داره؛ این یِک رابطۀ دو طرفه‌ است؛ خداوندِ بعضی‌ ها نمی‌ تونه حتی یِک شغلِ ساده برایِ مومن‌ اش دست و پا کنه یا زکامِ ساده‌ ای رو بهبود بده، چون مومن بِه چنین خداوندی توقع‌ اش از خداوندش از این مقدار بیش‌ تر نیست؛

🟥 خداوندِ آن شبانی که با موسی مجادله می‌ کرد البته با خداوندِ موسی و ابراهیم همسنگ نیست و خداوندِ ابراهیمی که از شدتِ ایمان در آتش میره یا تیغ بر گلویِ فرزندش می‌ کِشه، البته که از خداوندِ آن شبان بزرگ‌ تر و قوی‌ تره، امّا حتی چنین خداوندی هم در برابرِ خداوندِ علی (ع) بِه طرزِ غریبی کوچیکه؛

🟩‌ اگه ابراهیم برایِ تکمیلِ ایمانش محتاجِ معجزۀ بازسازی قیامت بر زمین بود یا موسی محتاجِ تجلیِ خداوند بر طوره، علی (ع) لحظه‌ ای در توانایی و اقتدارِ خداوندش تردید نکرد و همواره می‌ گفت که اگه پرده‌ ها برچیده شوند ذره‌ ای بر ایمانِ او افزوده نخواهد شد؛

🟪 خداوندِ علی (ع) بی‌ شک بزرگ‌ ترین خداوندیه که می‌ تونه وجود داشته باشه؛ ما اگه بتونیم تنها بِه گوشه‌ ای از دامنِ علی (ع) چنگ بزنیم، رستگار شده‌ ایم امّا برایِ کسی که ایمان نداره متاسفانه خداوندی هم وجود نداره. 🌷

تکه‌ هایی از زمان وجود دارد که گر چِه خودشان اهمیتِ ذاتی ندارند و اعتبارشان را از زمانی که بعداً خواهد آمد می‌ گیرند، امّا گویی این تکه‌ ها از خودِ آن زمان‌ ها لذت‌ بخش‌ ترند؛ شاید بهترین مثال در این خصوص لحظاتِ پیش از دیدار با کسی باشد که بِه شدت او را دوست داریم؛ در واقع تمامِ دقایقِ رفتن بِه سمتِ محلِ دیدار و پرسیدن و یافتنِ جایی که قرار است معشوق را ببینیم، برایِ کسی که عمیقاً عاشِق باشد، از لحظه‌ هایی که در حضورِ معشوق می‌ گذرد، دِلپذیرترند. 🌷

می‌ خواهی از نگاه کردن بِه او فرار کنی؛ پس سعی می کنی با ورق زدنِ کتاب تویِ دستت یا با کشیدنِ خطوطِ نامفهوم رویِ تکه‌ ای کاغذ خودت را سرگرم کنی، امّا نمی توانی؛ پرهیز از نگاه کردن بِه کسی که شوقِ دیدنش کلافه‌ ات کرده، تردیدِ مبهمت را بِه یقینی روشن تبدیل می کند: عاشِق شده‌ ای! 🌷

🟦 در فلسفه هم گاهی شعرهایِ لطیفی هست؛ مثلِ این حرف که میگه، خداوند از شدّتِ ظهورش مخفی‌ ست، در واقع مفهومِ این حرف اینه که خداوند اونقدر هست که گوئی نیست؛ اونقدر حضور داره که انگار غایبه؛ اصلاً غیبتش بِه دلیلِ شدّتِ ظهورشه؛

🟥 میگن خداوند مثلِ یِه صداست که از اوّلِ آفرینش تا آخرِ اون با یِه حالتِ پیوسته در هستی نواخته میشه؛ چنین صدایی رو تا قطع نشه، کسی نمی‌ تونه بشنوه؛ در واقع، دائمی‌ بودنِ صدا، مانعِ شنیدنش میشه؛ شاید بِه همین دلیله که ما نمی‌ تونیم خداوند رو درک کنیم، بِه نظرِ من این خیال‌ انگیزترین شعری هست، که انسان در طولِ تاریخ سروده. 🌷

🟦 اینکه در اعماقِ اقیانوس‌ ها جانداری باشه یا نباشه، اینکه فضا متناهی باشه یا نباشه و یا اینکه در سیّارۀ دیگه‌ ای بِه غیر از زمین حیات وجود داشته باشه یا نه، ذرّه‌ ای در زندگیِ من تأثیر نداره؛ امّا بود و نبود خداوند برایِ من مهمّه؛

🟥 اگه خداوندی وجود داشته باشه، مرگ پایانِ همه‌ چیز نخواهد بود و در این شرایط اگه من همۀ عمرم رو با فرضِ نبودِ او زندگی کنم، دست بِه ریسکِ بزرگ و خطرناکی زده‌ ام، من این خطر رو با تمامِ پوست و گوشت و استخوانم حس می‌ کنم. 🌷