🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

همه هست آرزویم كه ببینم از تو رویی*
چِه زیان تو را كه من هم برسم بِه آرزویى؟

بِه‌ كسى جمالِ خود را ننموده‌‏ اىّ وُ بینم
همه‌ جا بِه‌ هر زبانى بُوَد از تو گفت‌ و گویى

غَم وُ درد وُ رنج وُ محنت همه مستعدّ‌ قتلم
تو ببُر سَر از تنِ من، ببَر از میانه گویى

بِه رهِ تو بسكه نالم، زِ غمِ تو بسكه مویَم
شده‌‏ ام زِ ناله نالى، شده‌ ‏ام زِ مویه مویى

همه خو‌شدِل اینکه مُطرب بزند بِه تار چنگی
من از آن خوشم كه چنگى بزنم بِه تارِ مویى

چِه شود كه راه یابد سوىِ آب، تشنه‌ کامى؟
چِه شود كه كام جوید زِ لبِ تو، كام‌ جویى؟

شود اینكه از ترحّم، دمى اى سحابِ رحمت
منِ خشک‌ لب هم آخر زِ تو تَر كنم گلویى؟

بشكست اگر دلِ من، بِه فداىِ چشمِ مستت
سرِ خُمّ‌ مِى سلامت، شكند اگر سبویی

همه موسمِ تفرّج بِه چمن روند وُ صحرا
تو قدم بِه چشمِ من نِهْ، بنشین كنارِ جویى!

نه بِه‌ باغ رَه دهندم، كه گُلى بِه كام بویم
نه دِماغِ اینكه از گُل شنوَم بِه‌ كام، بویی

زِ چِه شیخِ پاکدامن، سوىِ مسجدم بخوانَد؟
رُخِ شیخ وُ سجده‌‏ گاهى، سرِ ما وُ خاکِ كویى

نه وطن‌ پرستی از من بِه وطن نموده یادی
نه زِ من کسی بِه غربت بنموده جست‌ و جویی

بنموده تیره‌ روزم، ستمِ سیاه‌ چشمى
بنموده مو سپیدم، صنمِ سپید رویى

نظرى بِه سوىِ رضوانىِ دردمندِ مسكین
که بِه‌ جُز دَرَت، امّیدش نبوَد بِه هیچ‌ سویى‏ 🌷

🌸 باغ لاله های گچسر (ایران) 🌸

یِه اسمِ ساده ام مثلِ اسمِ تمومِ آدما
یه دِل بُریده از همه، یه دِل شکستۀ شما

یِه اسمِ ساده ام ولی یِه روحِ مهربون دارم
وقتی کنارت می شینم، حس می کنم جنون دارم

نه با اجازه عاشِقم، نه با اشاره آشنا
فقط یِه اسمِ ساده ام، فقط یِه بندۀ خدا

منو بِه اسمِ دیگرم، منو بِه اسمِ شَب بخون
دقیقه هامو تازه کُن، شعرامو زیرِ لب بخون

عاشِقتم امّا صدام مثلِ صدایِ آدماست
دوست دارم، بهم بگو آخرِ عاشِقی کجاست

قلبمو دستم می گیرم امّا با چشمایِ خجل
می خوام که باورت بشه، عاشِقتم از تهِ دِل

نه با اجازه عاشِقم، نه با اشاره آشنا
فقط یِه اسمِ ساده ام، فقط یِه بندۀ خدا 🌷

پ.ن:

بلد بودم عاشِقش بشم ولی بلد نیستم فراموشش کنم. 🖤

یِه شَب خوابت، چشمامو بی خبر برد
بِه دنیایی از اینجا ساده تر برد

بِه دنیایِ گُل وُ نور وُ ترانه
میونِ لحظه هایِ عاشِقانه

تو تنها دِلخوشی، تنها امّیدی
تو حرفی که نمی گفتم شنیدی

تو با من بودی وُ من بی تو افسوس
تو خورشیدی وُ من دنبالِ فانوس

تو رقصِ ماه وُ خورشید وُ ستاره*
خودم رو با تو می دیدم دوباره

میونِ خواب وُ بیداری نشستم*
هنوزم پیشِ چشمایِ تو هستم 🌷

تو کی بودی ای مسافر که منو در من شکستی*
رفتی امّا در دلِ من تو همیشه زنده هستی

تو کی بودی که بِه یادت باید آواره بمونم*
پا بِه پایِ بادِ شبگرد برم وُ از تو بخونم

انتظارِ دیدنِ تو منو آروم نمی ذاره*
مثلِ بغضی که گلومو بسته امّا نمی باره

چِه نشستی که چشامو برقِ تنهایی ربوده*
چشمی از سحر نداشتم اگه داشتم از تو بوده

چِه نشستی که شکستم زیرِ بارِ غمِ غربت*
خالی از نغمۀ شوقم، پُرم از قصّۀ محنت

انتظارِ دیدنِ تو منو آروم نمی ذاره*
مثلِ بغضی که گلومو بسته امّا نمی باره

گُم شدم تو شهرِ ظلمت ردِّ پایی تو شبا نیست*
با صدایِ هق هقِ من کسی اینجا آشنا نیست

ای صدایِ آسمونی پُرم از هر چِه شنیدن*
کاشکی میشد پَر کشیدن بِه هوایِ با تو بودن

انتظارِ دیدنِ تو منو آروم نمی ذاره*
مثلِ بغضی که گلومو بسته امّا نمی باره 🌷

نه از بارون یِه پیغام وُ نه از دریا خبر دارم*
فقط چشمایِ تر دارم، فقط چشمایِ تر دارم

اگه بودی نمی مُردم، من از حالم خبر دارم*
اگه بودی نمی مُردم، من از حالم خبر دارم

تو از حالم نپرسیدی، تو می دیدی، نمی دیدی*
بِه جرمِ عاشِقت بودن، شبایِ بی سحر دارم

دِلم خون شد، دِلم از سینه بیرون شد*
نمی دیدی من از مجنون، دِلی دیوونه تر دارم

تو از حالم نپرسیدی، تو می دیدی، نمی دیدی*
که خاکِ غربتِ عشقو، همین روزا بِه سر دارم

خودت گفتی دمِ رفتن، همه درد هامو بر دارم*
هنوزم بی تو آواره، یِه روحِ در بِه در دارم 🌷

خونِ من گیراست، می‌ ترسم که بعد از کُشتنم؛ پاک نتوانی نمودن، تیغِ خون‌ آلود را 🕯

فلک بر جانِ من می‌ خواست آزارِ جهانی را؛ در آخر مبتلایِ عشقِ آن نامهربانم کرد! 🕯

از تمامِ رمز وُ راز هایِ عِشق
جُز همین سه حرف

جُز همین سه حرفِ سادۀ میان تهی
چیزِ دیگری سرم نمی شود

من سرم نمی شود، ولی..
راستی، دِلم که می شود! 🌷