🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

غمزۀ كافرت اگر این است
صد مسلمان فدایِ کافرِ تو

ای که پُرسی بِه ناز منّت کیست
جانِ من بندۀ تو، چاکرِ تو
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

دِلت را نیست اُلفت با دلِ من
دلِ من، وا دلِ من، وا دلِ من

چِه می پرسی که هر شَب در کنارم
قیامت می کند بر پا دلِ من
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

فریاد زِ کوتاهیِ طالع که نداریم
دستی بِه سرِ زُلفِ رسایی که نداریم

نه تیرِ مژه خوردیم وُ نه خنجرِ ابرو
شد ساخته کارم زِ ادایی که تو داری
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

آیینه ات که داد که حیرانم این چنین
زُلفت که شانه زد که پریشانم این چنین

قربانِ آن ادا که مرا مُرده دید وُ گفت
شد این جوان شهیدِ کسی دانم این چنین
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

خواهم که روزی کارِ خود در اختیارِ من نهی
تا لب گذارم بر لبت، سَر در کنارِ من نهی

سرخوش برآیم از لَحَد، از شوق رقصم تا ابد
یک ره اگر ای سرو قد، پا بر مزارِ من نهی
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

بِه دیده خواب نماند وُ بِه دِل قرار نماند
بیا بیا که دگر تابِ انتظار نماند

هنوز ذوقِ خدنگِ تو در دِلش باقی ست
اگر چِه تابِ تپیدن در این شکار نماند
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

بِه سَر سودا، بِه جان آتش، بِه پهلو خارها دیدم
زِ پهلویِ دلِ بی‌ عافیت آزارها دیدم

چِه می‌ بودی اگر یکبار می‌ گفتی مرو بنشین
بِه این امّید سویت وقتِ رفتن بارها دیدم
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

می رفت آن پیکارجو، سرگرمِ یغما یِک طرف
افکنده سَرها یِک طرف، خون کرده دِلها یِک طرف

از آه تف انگیزِ من، وز اشکِ طوفان ریزِ من
دریاست صحرا یِک طرف، صحراست دریا یِک طرف 🕯

پ.ن:

مثلِ کاغذی که آتش گرفته؛ در حسرتِ دیدارِ تو، آرام می سوزم آپامه 🕯

گر زان‌ که تو را از غمِ هجران خبری بود*
فریادِ مرا در دلِ سنگت اثری بود

می‌ تافت بِه من آن رُخِ تابنده‌ تر از صبح
گر این شبِ تاریکِ مرا هم سحری بود

از عِشق چِه پُرسی تو؟ که در خرمنِ جانم
چون شعله‌ فشان برقی وُ سوزان شرری بود

او اشکِ مرا دید وُ ندانست که این اشک
پرورده بِه دریایِ دِلم چون گهری بود

گر باغِ جنان بود نمی‌ رفتم از آنجا
در کویِ مرادِ تو مرا گر گذری بود

چون وادیِ تاریکِ عَدَم بر سرِ راه است
شش روزۀ این عمر چِه کوته سفری بود

زین خانه بِه هر خانۀ دیگر چو رسیدیم
دیدیم که آویخته قفلی بِه دری بود 🕯

پ.ن:

او بسته بر قتلم کمر، من دادخواهش در بِه‌ در

دستی بِه خون آلوده او، خاکی بِه رو مالیده من
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

گفتیم رَوَد جانم روزی بِه غمِ هجرت

آهسته ته لب گفت این خود بِه دعا خواهم (میر قمرالدین‌ سید مشهدی‌ نژاد‌) 🕯