🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

بی تو خاموشِ دلِ من، مثلِ فانوسِ شکسته*
جایِ خالیِ تو هر شَب، کتابِ حرفامو بسته

رفتی وُ اسمِ قشنگت، مونده رو دیوارِ کوچه*
غبارِ غصّه گرفته، سینۀ تب دارِ کوچه

عاقبت یک شبِ تاریک، غزلِ رفتنو خوندی
منو با چشمایِ ابری، میونِ دریا نشوندی

بینِ دستایِ من وُ تو، دیوارِ فاصله مونده
به گمونم رازِ مارو، یه کسی بی صدا خونده

واسۀ این دلِ تنها، سخته شبهایِ جُدایی
سخته با چشمایِ بسته، گذر از روزِ طلایی 🌷

من می گم بهم نگاه کن، تو می گی که جون فدا کن
من می گم چشات قشنگه، تو می گی دنیا دو رنگه

من می گم دلم اسیره، تو می گی که خیلی دیره
من می گم چشاتو وا کن، تو می گی منو رها کن

من می گم قلبمو نشکن، تو می گی من می شکنم من؟
من می گم دلم رو بُردی، تو می گی به من سپردی؟

من می گم دلم شکسته ست، تو می گی خوب میشه خسته ست
من می گم بمون همیشه، تو می گی ببین نمیشه

من می گم تنهام میذاری، تو می گی طاقت نداری
من می گم تنهایی سخته، تو می گی این دسته بخته

من می گم خدا به همرات، تو می گی چه تلخه حرفات
من می گم که تا قیامت، برو زیبا به سلامت 🌷

شبی که می گذرد با تو بی کران خوش تر
که پای بندِ تو، وارسته از زمان خوش تر

برای مستی وُ دیوانگی، مِی وُ افیون
خوش اند هر دو و چَشمت زِ هر دوان خوش تر

زِ گونه و لبِ تو، بوسه بر کدام زنم
که خوش تر است از آن و این از آن خوش تر

ستاره وُ گل وُ آیینه وُ تو، جمله خوش اید
ولی تو از همگان میانشان خوش تر

خوشا جوانی ات از چشمه هایِ روشنِ جان
خوشا ! که جانِ جوان از تنِ جوان خوش تر

درآ، به چشمِ من ای شوکتِ زمینیِ تو
به جلوه از همه خوبانِ آسمان خوش تر

مرا صدا بزن آه! ای مرا صدا زدنت
هم از ترنّمِ بالِ فرشتگان خوش تر

خوش است از همه با هر زبان روایتِ عِشق
ولی روایتِ آن چشمِ مهربان خوش تر

زِ عشق هایِ جوانی، عزیزتر دارم
تو را، که گرمیِ خورشید در خزان خوش تر 🌷

پ.ن:

من همه‌ جا دنبالِ تو هستم. یک حرکتِ مختصر دست و سَر از جانبِ هر نوع آدمی در خیابان تو را به خاطرم می‌ آورد. - نامه به فلیسه از فرانتس کافکا - ❤️

تا تو به گلشن آمدی، با همه در کشاکشم*
وه که تو در کنارِ گُل، من به میانِ آتشم

تا نمکم لبِ تو را، مِی به دهان نمی‌ برم*
تا نچشم از این نمک، چیزِ دگر نمی‌ چشم

چرخ شود غلامِ من، دور زند به کامِ من
گر تو به گردش آوری، جامِ شرابِ بیغشم

کاسهٔ خون وُ جامِ مِی، فرق زِ هم نکرده‌ ام
بس که به دورِ نرگست، باده نخورده، سرخوشم

گرچه به هیچ حالتی یاد نکرده‌ ای مرا*
یادِ دهانِ تنگِ تو هیچ نشد فرامشم

تا که عیان زِ پرده شد صورتِ نقش بندِ تو
رشکِ نگارخانه شد، رویِ به خون منقشم

دوش به قد دلکشت قصهٔ سرو گفته‌ ام
گفت که شرمسار شو از حرکاتِ دلکشم

بس که شبِ وصالِ تو ناطقه لال می‌ شود
با همه ذوق ساکنم، با همه شوق خامشم

بلعجبی نگر که من با همه لافِ عاشِقی*
یار ندیده واله‌ ام، مِی نچشیده بیهشم

نی زِ حبیب ایمنم، نی زِ طبیب مطمئن*
چارهٔ دِل کجا کنم کز همه جا مُشَوَشم 🌷

پ.ن:

من عاشقِ هیچکس نبوده‌ ام و هرگز نخواهم بود؛

مگر اینکه عاشقِ تو شوم. (کارمیلا؛ شریدان لی‌ فانو) 💜

پ.ن۲:

تو زنی هستی که از میلیون ها سال قبل، در قلبم سکنی گزیده ای آپامه 💜

میانِ غنچه و گُل، از تو گفت‌ و گو شده‌ است
که باد خوش‌ نفس وُ باغ مشک‌ بو شده‌ است

تو برفکنده‌ ای‌‌ از خویش‌ پرده، ای خورشید
که شهرِ خواب‌ زده‌ غرقِ های‌ و هو شده‌ است

درونِ دیدهٔ من آفتابگردانی‌ ست
که در هوایِ تو چرخان بِه چارسو شده ‌است

بِه تابناکی وُ پاکیِ تو را نشان داده‌ ست
زِ هر ستارهٔ رَخشان که پُرس‌ و جو شده ‌است

تنت زِ لطف وُ طراوت بِه سوسنی ماند
که در شمیمِ گُلِ سُرخ شست‌ و شو شده ‌است

برابرِ تو چِه یارایِ عرضِ اندامش
که پیشِ رویِ تو دستِ بهار رو شده‌ است

چگونه آینه لافِ برابری زَنَدَت؟!
که از تو صاحبِ این آب وُ رنگ‌ وُ بو شده‌ است

تو آن بهشتِ برینی که جانِ خاکیِ من
برایِ داشتنت عینِ آرزو شده‌ است 🌷

پیِ اسمِ تو می گشتم
تهِ یِه فنجونِ خالی

دنبالِ یِه طرحِ تازه
یِه تبسّمِ خیالی

فنجونایِ لب پَریده
قهوه هایِ نیمه خورده

من وُ عِشقی که واسه همیشه مُرده
دِل بِه عشقِ تو سپرده

فالِ تو، رنگِ فریبو
گریه هایِ عاشِقونَست

فالِ من، طنینِ آخرین ترانَست
رنگِ قهوه ای چشمات، رنگِ خوابه

که تا شهرِ بی نهایت، منو بُرده
اونجا که آخرِ عِشقه، اونجا که مرزِ سَرابه 🌷

پ.ن:

فردا عاشِقونه منتظرت خواهم بود، و اگر نیامدی پس همۀ روزها "فردا" است تا برگردی.. ❤️

این شفق است یا فلق، مغرب وُ مشرقم بگو
من بِه کجا رسیده ام، جانِ دقایقم بگو

آینه در جوابِ من، باز سکوت می کند
باز مرا چِه می شود، ای تو حقایقم بگو

جان همه شوق گشته ام، طعنۀ ناشنیده را
در همه حال، خوبِ من، با تو موافقم بگو

پاک کن از حافظه ات، شورِ غزلهایِ مرا
شاعِر مُرده ام بخوان، گورِ علائقم بگو

با منِ کور وُ کر ولی، واژه بِه تصویر مَکش
منظره هایِ عقل را، با منِ سابقم بگو

من که هر آن چِه داشتم، اوّلِ رَه گذاشتم
حال برایِ چون تویی، اگر که لایقم بگو

یا بِه زوال می روم، یا بِه کمال می رسم
یکسره کن کارِ مرا، بگو که عاشِقم بگو 🌷

بِه شهرِ عشِق نمیرم بی تو هرگز/ نَشَم عاشِق، نمیرم بی تو هرگز
غروبِ بی كسیها مونسم شد/ ببین بی تو چِه پیرم، بی تو هرگز*

نیای روزی كه رو لب باشه آهی/ نه عِشق باشه، نه از من، یک نگاهی*
نیای روزی ببینی از غمِ تو/ نمونده بر سَرَم مویِ سیاهی، مویِ سیاهی*

می دونم كه تو عاشِق پرستی/ بِه رو من چِرا درها رو بستی
نمی گیری سراغی از دلِ من/ چرا كوهِ امّیدم رو شكستی*

نه یک لبخند، نه حرفی تازه دارم/ تو رفتی جُز خدا چیزی ندارم
نیاد روزی ببینم بی قرارم/ بِه راهی پُر زِ غَم اسمت بیارم 🌷

دوباره دِلم واسه غربتِ چشمات تنگه/ دوباره این دلِ دیوونه واست دلتنگه
وقتِ از تو خوندنِ ستارۀ ترانه هام/ اسمتو برایِ من قشنگترین آهنگه

بی تو یک پرندۀ اسیرِ بی پروازم/ با تو امّا می رسم بِه قلۀ آوازم
اگه تا آخرِ این ترانه با من باشی/ واسه تو سقفی از آهنگ وُ صدا می سازم

با یِه چشمکِ دوباره منو زنده کن ستاره/ نذار از نفس بیفتم، تویی تنها راهِ چاره
آی ستاره آی ستاره، بی تو شَب نوری نداره/ این ترانه تا همیشه، تو رو یادِ من میاره

تویی که عِشقمو از نگاهِ من می خونی/ تویی که تو تپشِ ترانه هام پنهونی
تویی که هم نفسِ همیشۀ آوازی/ تویی که آخرِ قصّۀ منو میدونی

اگه کوچۀ صدام یِه کوچۀ باریکه/ اگه خونم بی چراغه، چشمِ تو تاریکه
می دونم آخرِ قصّه می رسی بِه دادِ من/ لحظۀ یکی شدن تو آینه ها نزدیکه 🌷

پ.ن:

شبِ هجر جُز گریه کاری ندارم/ بِه جُز دیدۀ اشکباری ندارم
شبی نگذرد کز فراقِ تو چون شمع/ پُر از اشکِ حسرت کناری ندارم

من وُ عشق وُ رندیّ وُ کویِ ملامت/ بِه راهِ سلامت گذاری ندارم
از آن با غَمش خو گرفتم وفایی/ که غیر از غَمش غمگساری ندارم (اسماعیل‌ عادلشاه) 🖤

تویِ کوچۀ دِلم، فقط صدایِ تو میاد
صدایِ خوبو همیشه آشنایِ تو میاد

وقتی بارون می زنه، تو کوچۀ ساکتِ ما
پنجره فکر می کنه، صدایِ پایِ تو میاد

صبح دیدم خورشید داره یواشکی بِه کوه می گه
که فقط بِه کوچۀ ما، بِه هوایِ تو میاد

این نسیمِ سحری که غرقِ عطر وُ شبنمه
می دونم بِه شهرِ ما، فقط هوایِ تو میاد 🌷

غمِ تنهایی منو دیوونه کرده
گُلِ یادت تو دِلم جوونه کرده

تو دِلم غمِ تو مثلِ یِه پرنده
زیرِ سقفِ خونه آشیونه کرده

هر کسی داره بِه دِل شوقِ نگاری
روزگار می گذرونه بِه عشقِ یاری

واسه این چشم انتظار دیگه نمونده
نه تحمّلی نه صبری نه قراری

من که غمخوار ندارم
جُز تو کس یار ندارم

دیگری را نپرستم
منو از یاد نبر 🌷

پ.ن:

قصدِ جان می‌ کند این عید وُ بهارم بی‌ تو
این چِه عیدیّ وُ بهاریست که دارم بی‌ تو

با تو ترسم بِه جنونم بکشد کار، ای یار
من که در عِشق چنین شیفته‌ وارم بی‌ تو

با غَمت صبر سپردم بِه قراری که اگر
هم بِه دادم نرسی، جان بسپارم بی‌ تو

دلِ تنگم نگذارد که بِه الهامِ لبت
غنچه‌ ای نیز بِه دفتر بنگارم بی‌ تو (حسین منزوی) 🖤

پ.ن۲:

بی‌ تو رنگی نشکفت از مِیِ گلگونِ بهار
سال گردید، ولی تا مُژه در خونِ بهار

ما بِه سیر گُلِ نوروزِ خیالِ تو خوشیم
راهِ گلزار نگیریم بِه افسونِ بهار (ناظم هروی) 🖤

شَب وُ نگاه خیسِ تردید، پشتِ حصارِ لحظه هاست
بال وُ پَرت اگر که بسته است، شوقِ پَریدنت کجاست

نذار که شعلۀ نگات، خونه رو آتیش بزنه
عروسکِ کوچیکِ تو، تو قابِ آینه بشکنه

غرورِ آسمونو بشکن، قفس برایِ تو کمه
رو زخمِ کهنۀ دلِ تو، فقط رهایی مرهمه 🌷

پ.ن:

‏گَر بداند که چِه خون می‌ خورم از تنهایی

دلِ شَب بر سَرِ من مست وُ غزل‌ خوان آید! (صائب تبریزی) 🖤

از تو حکایت می کنه، در وُ دیوارِ این خونه
خونه غریب وُ خلوته، تو رو می گیره بهونه

خالی تر از یِه بیشه ام، بی تو بی خاک وُ ریشه ام
بی تو مثلِ همیشه ام، یِه دیوونه که می خونه

چشم انتظارم که بیای، از جاده هایِ بی سوار
بیا که زُلفایِ بهار، بی دستِ تو پریشونه

اون همه سوگند وُ قسم، پیچیده تو دالونِ ما
تمومِ حرفایِ تو رو، بارون وُ باد یادشونه

خالی تر از یِه بیشه ام، بی تو بی خاک وُ ریشه ام
بی تو مثلِ همیشه ام، یِه دیوونه که می خونه 🌷

پ.ن:

عکست را هر شَب در آغوش می‌ گیرم آپامه 🖤

یه روز یه باغبونی یه مردِ آسمونی
نهالی کاشت میونِ باغچۀ مهربونی

می گفت سفر که رفتم یه روز وُ روزگاری
این بوتۀ یاسِ من می مونه یادگاری

هر روز غروب عطرِ یاس تو کوچه ها می پیچید
میونِ کوچه باغ ها، بویِ خدا می پیچید

اون هایی که نداشتن از خوبی ها نشونه
دیدن که خوبیِ یاس باعثِ زشتی شونه

عابرایِ بی احساس پا گذاشتن رویِ یاس
ساقه هاشو شکستن، آدم هایِ ناسپاس

یاسِ جوون برگِ اون، تکیه زدش بِه دیوار
خواست بزنه جوونه امّا سراومد بهار

یه باغبونِ دیگه شبونه یاس وُ برداشت
پنهون زِ نامحرم ها، تو باغِ دیگه ای کاشت

هزار ساله کوچه ها، پُر می شه ازعطرِ یاس
امّا مکانِ اون گُل، مونده هنوز ناشناس 🌷

پ.ن:

بهترینِ شما کسانی هستند که زنانِ خود را بیشتر گرامی می‌ دارند. بانو فاطمه زهرا (س) ❤️

من اگه جویِ حقیرم، تو مثلِ دریا بزرگی
بی کران وُ سبز وُ آبی، قدّ یِه دنیا بزرگی

تو هنوز یِه اتفاقی که برام تازگی داری
واسۀ دلواپسی هام، خبرایِ خوش می آری

عصمتِ نامِ تو رمزِ بال وُ پَر گشودنِ من
آسمونی وُ زلالیت، رازِ آینه بودنِ من

کوله بارِ مونو پُر کن، که حالا وقتِ عبور
همسفر بزن بِه جاده، راهمون سخت وُ دوره

دستامو بگیر تو دستات، وقتِ تنهایی وُ غربت
تکیه گاه خستگیم باش، تویِ این کویرِ وحشت 🌷

پ.ن:

خدایا هَمدَمم باش 💙

پر بزن ای مرغِ عِشق، منظره‌ ها مالِ توست؛ شاخهٔ آوازِ من، منتظرِ بالِ توست. 🌷

پ.ن:

در این شبِ پُر سکوت آهنگ بزن
آهنگ در این گوشۀ دلتنگ بزن

ای خسته زِ جستجویِ راهی بِه سحر
این پنجره هایِ بسته را سنگ بزن (سید حسن حسینی) 🖤

پ.ن۲:

با تو چنان می کنم که بهار با درختانِ گیلاس. (پابلو نرودا) 🍒

آرامشم را در تو جویم، ای وسعتِ سبز
نجوایِ خود را با تو گویم، ای فرصتِ سبز

ای دشتهایت ارغوانی، ای گُلشنِ راز
با لاله هایت می توانی، باشی سر افراز

ای سرزمینِ آسمانی، ای کشورِ عِشق
نامت بلند وُ جاودانی، در دفترِ عِشق

مردانِ تو در استقامت، مثلِ دماوند
در پاکیِ روح وُ کرامت، مانندِ اروند 🌷

پ.ن:

نشانِ عِشق ما را بر جبین است
وفا با جانمان در خون عجین است

صِداقت در جهان آئینِ ما باد
همه سرمایۀ آئینه این است. (سهیل محمودی) ❤️

اگه آفتاب تو چشات خونه کن
میتونه خورشید وُ دیوونه کنه

میتونه تو آینۀ چشمایِ تو
گُلِ شَب بو موهاشو شونه کنه

میتونه میتونه آب بشه تو نگاهِ تو
دلِ سنگه هر چی غصّه وُ غمه

لحظه هام ارزونیِ چشمایِ تو
از نگات هر چی بگم بازم کمه

من وُ بارون، تو وُ آفتاب، شَب وُ غَم
تویِ راهِ زندگی همسفریم

نکنه اسیرِ تنهایی بشیم
آسمونیارو از یاد ببریم 🌷

پ.ن:

عکست را هر شَب در آغوش می‌ گیرم آپامه 🖤

قسمت نشد تا در کنارِ هم بمانیم*
قسمت نشد تا در هوایِ هم بمیریم

تا سرنوشتِ ما جدایی رو رقم زد*
ای یارِ عاشِق از جدایی ناگزیریم

فرصت نشد غمگین ترین آوازِ خود را*
در خلوتِ معصومِ چشمانت بخوانم

صد سوزِ پنهان مانده در سازم که یِک شَب*
با گِریه در چشمانِ گِریانت بِخوانم

آیینه ام چین خرده از رنجِ جدایی*
از تو سرودن یعنی فصلِ آشنایی

تو رفته ای تا صد بهارِ ارغوانی*
بعد از تو دشت وُ خانه را بر بگیرد

بعد از تو ای عاشِق ترین هر کوچِه خواهم*
همچون صدف از نامِ تو گوهر بگیرد 🌷

هوایِ گريه دارم، تو اين شبِ بی پناه
دنبالِ تو می گردم، دنبالِ يِک تکيه گاه

دنبالِ اون دِلی که تنهايی رو می شناسه
دستایِ عاشقِ من، لبريزِ التماسه

هزار وُ يک شبِ من، پُر از صدایِ تو بود*
گريۀ هر شبِ من، فقط برایِ تو بود

سکوتِ شيشه ایمو صدایِ تو می شکنه
تو آسمونه عِشقم، شعرِ تو پَر می زنه

با تو دلِ سياهم، بِه رنگِ آسمونه
تو بغضِ من می شکنن، شعرایِ عاشِقونه

هزار وُ يک شبِ من، پُر از صدایِ تو بود*
گريۀ هر شبِ من، فقط برایِ تو بود 🌷

پ.ن:

من دوستت دارم و شَب از ظُلمتِ خود وحشت می‌ کُند! (احمد شاملو) 🖤

اگر روزی رسد، دستم بِه دامانت
کُنم جان را، بِه قربانت

ولی بی لطف وُ احسانت چِگونه
شوم ناخوانده، مهمانت چِگونه

تو معبودِ منی، بگذار داد از دِل بگیرم
پناهم ده که بر سقفِ حرم منزل بگیرم

تو دریایی وُ من تنها غریقِ مانده در باران
تو فانوسِ رهم شو تا رهِ ساحل بِگیرم

در این بازارِ بی مهری، بِه دیدارِ تو شادم*
تو شادم کُن، که سوزِ غَم برآمد از نهادم

تو می گفتی صدایم کن زِ سوزِ سینه هر شَب
صدایت می زنم، امّا رسی آیا بِه دادم

کمك كُن تا ابد، تنها بِه تو عاشِق بِمانم*
بِه كویِ عاشِقی، شعرِ خوشِ ماندن بِخوانم 🌷