🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

عید است وُ خلقی هر طرف، دامن‌ کشان با یارِ خود*
مسکین منِ بی‌ صبر وُ دِل، حیران شده در کارِ خود

هم مرغ، نالان در چمن، هم گُل دریده پیرهن*
هر کس به یاری در سخن، من با دلِ افگارِ خود

عقلم که بودی رهنمون، خندید بر اهلِ جنون
من نیز می خندم کنون، بر عقلِ دعوی وارِ خود

گر رازِ دِل ننهفتمی، در خاک وُ خون کی خفتمی
هم با طبیبی گفتمی، حالِ دلِ بیمارِ خود

در جان درون آن تندخو، دایم به دِل در گفتگو
بیچاره من محروم از او، چون دیده از دیدارِ خود

تو همچو گُل دامن کشان، رفته به گشتِ بوستان
پیشِ تو مسکین باغبان، شرمنده از گلزارِ خود

شاهی زِ خوبان زد نفس، افتاد در دامِ هوس
چون عندلیبانِ قفس، درمانده از گفتارِ خود 🌷

پ.ن:

عیدِ فرخنده‌ لقا بر تو مبارک بادا
حافظت سورۀ یاسین وُ تبارک بادا

دوستانت همه را تاج لعمرک بر سَر
دشمنانت همه را تیغ به تارَک بادا

🔸 شاعر: در نسخه، نامشخص است.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بُوَد آمیزش از دریا بهم، هر قطره باران را
به یکدیگر رسانَد مرگ، دور افتاده یاران را

به پایِ عقل، راهِ عشقِ عالم‌ سوز طی کردن
بود از قلزمِ آتش گذشتن، نی‌ سواران را

بُوَد مرگ از جهان‌ بی‌ بهره را از زندگی خوشتر
کمی نَبْوَد زِ صبحِ عید، شامِ روزه‌ داران را

🔸 شاعر: در نسخه نامشخص است.

📸 موقعیت عکس: حضور پُرشور مردم دیندار رشت، ساعت ۷ و نیم صبح روز تعطیل عید سعید فطر در بلوار شهید مدرس. در سایر مساجد رشت نیز نماز عید سعید فطر برگزار شد.

تلخ است بی‌ تو صبر، دلِ غم‌ فزوده را*
نتوان چشید، دارویِ نا آزموده را

ای ناله! همدمی کن وُ از آبِ چشمِ من*
بیدار ساز، دیدۀ بختِ غُنوده را

دِل شد ربودۀ سرِ زُلفِ تو، در کمند*
نتوان بِه کویِ عقل کِشید، آن ربوده را

با باغبان مگو، که دلِ غنچه خون چراست*
خواندن نمی‌ توان، ورقِ ناگشوده را

مشّاطه زُلفِ یار به انگشت می‌ کشد
زان رو که نسبتی به قلم هست دوده را

ناگفته از دهانِ تو رمزی مرا مکش
نتوان قصاص کرد گناهِ نبوده را

شاهی! خیالِ خام مگو از دهانِ دوست
چون نیست لذّتی، سخنِ ناشنوده را 🕯

زُلفِ تو در کمندِ جنون می‌ کِشد مرا*
خوش‌ خوش بِه کویِ عِشق درون می‌ کِشد مرا

هر جا که می‌ گریزم از این فتنه، ناگهان*
عِشقت عنان‌ گرفته برون می‌ کِشد مرا

من دِل نمی‌ دهم بِه لب وُ چشمِ او، که یار*
گاه از فسانه، گَه بِه فسون می‌ کِشد مرا

بر خاکِ آستان تو گریَم بِه خونِ دِل*
چون خاک می‌ دواند وُ خون می‌ کِشد مرا

شاهی! بِه کویِ عِشق مکن بعد از این قرار*
کاین دِل بِه گوشه‌ هایِ جنون می‌ کِشد مرا 🌷

ای دیده بسی فتنه زِ بالایِ تو دیده*
صد گونه بلا از سرِ زُلفِ تو کشیده

تا اشک، غبار از رهِ او باز نشاند*
بسیار دویده است وُ به گردش نرسیده

دیوانه شده عقل در آن دم که به شوخی
لعلِ تو فسون خوانده وُ خطِّ تو دمیده

با این همه شیرینی وُ لطف است نی قند
پیشت زِ تحیّر سر انگشت گزیده

با سیلِ دو چَشمم چِه بود قصّه طوفان؟*
از دیده بسی فرق بود تا به شنیده

زان گونه که قندیل فروزند بِه محراب
دِل سوخت در آن طاقِ دو ابرویِ خمیده

شاهی، هوست بود، حدیثی، زِ دهانش*
افسوس که رفتی زِ جهان، هیچ ندیده 🕯

پ.ن:

دریغا!