🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

کدام جانِ گرامی که مبتلایِ تو نیست
کدام طایرِ قدسی که در هوایِ تو نیست

کدام سَر نه سراسیمه است در قدمت
کدام دِل هدفِ ناوکِ بلایِ تو نیست

زِ دِل چِه سود مرا گر زِ عِشق خون نشود*
زِ جان چِه حاصلم ای جان اگر فدایِ تو نیست

مرا بقا زِ برایِ لقایِ تو باشد
بقایِ خویش نخواهم اگر لقایِ تو نیست

مباد یک نفس از عمرِ خویش برخوردار*
کسی که عمرِ گرامیش از برایِ تو نیست

کراست شورشِ جانی که نیست آرزویت
کجاست شاه جهانی که او گدایِ تو نیست

رضایِ تو اگر اندر هلاکِ من باشد
بیا بُکُش که مُرادم بِه جُز رضایِ تو نیست

وفا نمی طلبم راضیم بِه جور وُ جفا*
کدام ذوق وُ نشاطی که در جفایِ تو نیست

حسین از همه عالم شده است بیگانه
هنوز چیست ندانم که آشنایِ تو نیست 🌷

زِ دردِ جورِ آن دلبر مکن ای دِل شکایت‌ ها*
که دردش عینِ درمانست وُ جورِ او عنایت‌ ها

کَلیمِ درگه اویی، گِلیمِ فقر در بَرکش*
زِ فرعونی، چِه می‌ جویی سَریرِ مُلک وُ رایت‌ ها

خلیلِ عشقِ جانانی درآ در آتشِ سوزان*
نه نمرودی که تا باشی شهنشاه ولایت‌ ها

چِه راحت‌ هاست پنهانی جراحت‌هایِ جانان را*
دریغا تو نمی‌ دانی جفاها را زِ راحت‌ ها

اگر چِه نازِ معشوقی کِشد تیغ وُ کُشد عاشِق*
بِه هر دَم می‌ کند لطفی بِه پنهانی حمایت‌ ها

بیا وز عِشق مویی را زِ من بشنو بِه گوشِ جان*
حدیثِ لیلی وُ مجنون نشانست وُ حکایت‌ ها

منم مجنونِ آن لیلی که صد لیلی است مجنونش*
بیا در چشمِ من بنگر زِ عشقِ اوست آیت‌ ها

سِرشکم لعل وُ رویم زَر شد از تأثیرِ عشقِ او*
بلی بر عِشق آسانست از اینگونه کفایت‌ ها

بِه سوزِ دِل چِه می‌ سازی عجب نبود حسین الحق*
اگر در جانِ اهلِ دِل کُند آهت سرایت‌ ها 🌷

پ.ن:

شنیدم مصرعی شیوا، که شیرین بود مضمونش
منم مجنونِ آن لیلی که صد لیلاست مجنونش‌

بِه خود گفتم تو هم مجنونِ یِک لیلایِ زیبایی
که جان دارویِ عمرِ توست در لبهایِ میگونش (فریدون مشیری) 🖤

پ.ن۲:

اندوهم روبِه‌ رویم نشست، اندکی در من نگریست

سپس آغاز بِه گِریستن کرد و من ساکت ماندم. (غاده السمان) 🖤

گر بگویی سخنی، از سرِ اندیشه بگوی
ورنه صد اندُه وُ اندیشه تو را بار آرَد

گُلبنی کو دهنِ غنچه گشاید بی‌ وقت
گُل بِه سرما دهد وُ حاصل از او خار آرَد

لب، کمان است وُ سخن تیر، چو بیرون بجهد
بِه کمانخانه که یارَد که دگر باز آرَد؟

آنچِه منصور همی‌ گفت گَهِ مستیِ عِشق
بایزید ارچِه همان نکته بِه گفتار آرَد

آن سخن، سالم از اغیار گذارد او را
واین چو بی‌ وقت بُود، بسته سویِ دار آرَد

قولِ بی‌ وقت اگر حق بُود، اینش اثر است
خاصه باطل چِه توان گفت چِه آثار آرَد!

لب فرو بستن از اندیشه وُ کمتر گفتن
بِه از آن بد که پشیمانی بسیار آرَد 🌷