🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

بیش از این با منِ بیچاره جفا نتوان کرد
با وجودِ ستمش ترکِ وفا نتوان کرد

چون طبیبِ منِ دلخسته تو باشی چه کنم
دردِ خود را زِ تو ای دوست نهان نتوان کرد

در فراقِ رُخِ چون ماه تو ای نورِ دو چشم
غیرِ خونِ جگر از دیده روان نتوان کرد

دلِ ما برد رُخ وُ لعلِ تو ای دوست ولی
تکیه بر آتش وُ بر آبِ روان نتوان کرد

اشتیاقی که مرا هست به دیدارِ رُخت
شرح آن ای دِل وُ دینم به زبان نتوان کرد

پایمردی کن وُ دریاب که از دردِ فراق
بیش از این بر سرِ کویِ تو فغان نتوان کرد

هم به فریادِ منِ خستۀ بیچاره برس
دِل چو بردی زِ بَرَم قصد به جان نتوان کرد

جان وُ دِل هر دو زیانست مرا در غمِ تو
لیکن اندیشۀ این سود وُ زیان نتوان کرد 🌷

پ.ن:

عشقِ تو پسندِ دلِ غمدیدۀ ماست
وز حاصلِ هر دو کون، بگزیدۀ ماست

سرچشمۀ زنده رود چون دیدۀ ماست
از دیده همین گریه پسندیدۀ ماست
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دور از رویی که لاله می روید ازو
دارم چشمی که ژاله می روید ازو

گیرم که زِ گریه چشمِ خود پاك كنم
با دِل چه کنم که ناله می روید ازو
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از سوختنم گر خبرش نیست، عجب نیست
پیداست که کس ماتمِ پروانه نگیرد
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

حاصلِ عمرِِ ابد، بی تو غمی بیش نباشد
ای خوش آندم که تو باشیّ وُ دمی بیش نباشد
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از بس که نوشتم به تو دردِ دلِ بیمار
پیچید به خود نامه زِ دردِ دلِ بسیار
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

روزی که جان فدایِ تو بیدادگر کنم
آن روز حسرتی دگر از دِل بدر کنم (جعفر قزوینی) 🖤

پ.ن۲:

در آرزویِ عاشقانه داشتنِ تو، ناامیدم کردی؛ امّا تا ابد دوستَت دارم آپامه! 🖤

روزی که جان فدایِ تو بیدادگر کنم
آن روز، حسرتی مگر از دِل بِه در کنم

پُر خون دِل وُ کفن، چو درآیم بِه حشرگاه
ای وای بر کسی که ازو شِکوه سر کنم

ای عِشق، خوش دلیر بِه من رو نهاده ای
یِک لحظه باش تا غمِ او را خبر کنم 🕯

پ.ن:

لب‌ تشنه مانده‌ ام بِه تمنّایِ رحمتی
ای ابرِ رفته، سایه وُ بارانِ کیستی؟

در تیرگی فِسُرد شبستانِ عمرِ من
مهرِ کجا شدیّ وُ چراغانِ کیستی؟

جانِ منیّ وُ لیک ندانم تو دِل‌ شکن
دلدادۀ که هستی وُ جانانِ کیستی (محمّد زهری) 🖤

بهایِ خونِ من وُ خون‌ بهایِ صد چو من است
که من بِه خون تپم وُ قاتلم نظاره کند

نشانِ یافتنِ صد هزار مضمون است
نخوانده نامۀ ما را، چو دوست پاره کند 🌷

پ.ن:

زِ قتلم عاقبت روزی پشیمان گشته، خواهی گفت

که در خونریزیِ حزنی، تَأمل کاش می کردم (حزنی اصفهانی) 🖤

آماده گشته ام، دگر امشَب نظاره را؛ پیوند کرده ام، جگرِ پاره پاره را 🌷

اعجازِ بیان باید وُ روزی چو شبِ هجر
تا اندکی از محنتِ بسیار بِگویم

یِک بار تو هم گوش بِه افسانۀ ما کُن  
تا کی غمِ خود با در وُ دیوار بِگویم 🌷

رسید وُ مضطربم ساخت، آن‌ قدر ننشست؛ که آشنایِ دلِ خود کنم، تسلّی را 🌷

شهر گنجایشِ غَم‌ هایِ دلِ ما، چو نداشت؛ آفریدند برایِ دلِ ما، صحرا را. 🌷