🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

رفتی وُ نمی‌ شوی فراموش*
می‌ آیی وُ می‌ روم من از هوش

سِحر است کمانِ ابروانت
پیوسته کشیده تا بناگوش

پایت بگذار تا ببوسم
چون دست نمی‌ رسد به آغوش

جور از قِبَلَت، مقامِ عدل است
نیشِ سخنت مقابلِ نوش

بیکار بوَد که در بهاران
گویند به عندلیب: «مَخروش»

دوش آن غمِ دِل که می‌ نهفتم*
بادِ سَحرش ببرد سَرپوش

آن سیل که دوش تا کمر بود
امشَب بگذشت خواهد از دوش

شهری مُتحَدِّثانِ حُسنت
الا مُتحَیِّرانِ خاموش

بنشین که هزار فتنه برخاست*
از حلقهٔ عارفانِ مدهوش

آتش که تو می‌ کنی محال است
کاین دیگ فرو نشیند از جوش

بلبل که به دستِ شاهد اُفتاد
یارانِ چمن کند فراموش

ای خواجه! برو به هر چه داری*
یاری بخر وُ به هیچ مفروش

گر توبه دهد کسی زِ عشقت
از من بنیوش وُ پند منیوش

سعدی همه‌ ساله پندِ مردم
می‌ گوید وُ خود نمی‌ کند گوش 🌷 - سعدی شیرازی -

ما را نبوَد دِلی که کار آید ازو
جُز ناله که هر دمی هزار آید ازو

چندان گِریم که کوچه‌ ها گِل گردد
نِیْ روید وُ ناله‌ هایِ زار آید ازو

آن دِل که تو دیده‌ ای زِ غَم خون شُد وُ رفت
وَ دیدۀ خون‌ گرفته بیرون شُد وُ رفت

روزی به هوایِ عِشق سِیری می‌ کرد
لیلی‌ صفتی بدید وُ مجنون شُد وُ رفت 🌷 - ابوسعید ابوالخیر -

دِل جورِ تو ای مِهرگُسِل می‌ خواهد
خود را به غمِ تو متّصل می‌ خواهد

می‌ خواست دلت که بی دِل وُ دین باشم
باز آ که چنان شدم که دِل می‌ خواهد! (حکیم بهایی)
●●●

دِل وصلِ تو ای مِهرگُسِل می‌ خواهد
ایّامِ وصال، متّصل می‌ خواهد

مقصودِ من از خدای باشد وصلت
امید چنان شود که دِل می‌ خواهد! (ابوسعید ابوالخیر)
●●●

دِل، وصلتِ آن شمعِ چِگِل می‌ خواهد
کو روز وُ شبش، خوار وُ خجل می‌ خواهد

بس خون که زِ دیدگان بباید پالود
تا کار چنان شود که دِل می‌ خواهد! (اثیر اخسیکتی)
●●●

دِل باز مرا خوار وُ خجل می‌ خواهد
از من رُخِ آن شمعِ چِگِل می‌ خواهد

جان می‌ خواهد یار وُ بدو خواهم داد
زیرا که چنان است که دِل می‌ خواهد (کمال اسماعیل)
●●●

دِل، دوری از آن شمعِ چِگِل می‌ خواهد
بیزاری از آن مِهرگُسِل می‌ خواهد

فی الجمله بسی خونِ جگر باید خورد
تا کار چنان شود که دِل می‌ خواهد! (قمر اصفهانی)
●●●

آزارِ من آن مِهرگُسِل می‌ خواهد
غمگین دلِ زار متّصل می‌ خواهد

با دِل نه چنان است که من می‌ خواهم
با من نه چنان است که دِل می‌ خواهد (علی‌ نقی کمره‌ ای)

ای عِشق به دردِ تو سَری می‌ باید
صیدِ تو زِ من قوی‌ تری می‌ باید

من مرغِ به یک شعله کبابم بگذار
کین آتش را سَمَندری می‌ باید

چون دایره ما زِ پوست‌ پوشانِ توایم
در دایرهٔ حلقه‌ به‌ گوشانِ توایم

گر بنوازی زِ جان خروشانِ توایم
وَر ننوازی هم از خموشانِ توایم 🌷

پ.ن:

🟦 نمازِ خالصانه امیرالمومنین؛ برای پیامبر (ص) دو شترِ بزرگ آوردند. حضرت به اصحاب فرمود: آیا در میانِ شما کسی هست دو رکعت نماز بخواند که در آن هیچ گونه فکرِ دنیا به خود راه ندهد، تا یکی از این دو شتر را به او بدهم. این فرمایش را چند بار تکرار فرمود؛ کسی از اصحاب پاسخ نداد.

🟥 امیرالمؤمنین به پا خواست و عرض کرد: یا رسول الله! من می توانم آن دو رکعت نماز را بخوانم. پیامبر (ص) فرمود: بسیار خوب بجای آور! امیرالمؤمنین مشغولِ نماز شد، هنگامی که سلامِ نماز را داد جبرئیل نازل شد، عرض کرد: خداوند می فرماید یکی از شترها را به علی بده!

🟦 رسول خدا فرمود: شرطِ من این بود که هنگامِ نماز اندیشه ای از امورِ دنیا را به خود راه ندهد. علی در تشهد که نشسته بود فکر کرد کدام یک از شترها را بگیرد. جبرئیل گفت خداوند می فرمایند: هدفِ علی این بود کدام شتر چاق تر است او را بگیرد، بکشد و به فقرا بدهد؛ اندیشه اش برایِ خدا بود. نه برایِ خودش بود و نه برایِ دنیا.

🟥 آنگاه پیامبر (ص) به خاطر تشکر از علی علیه السلام هر دو شتر را به او داد. خداوند نیز در ضمنِ آیه ای از آن حضرت قدردانی نموده و فرمودند: «ان فی ذالک لذکری لمن کان له قلب او القی السمع و هو شهید» سپس رسول خدا فرمود: هر کس دو رکعت نماز بخواند و در آن اندیشه ای از امورِ دنیا به خود راه ندهد، خداوند از او خشنود شده و گناهانش را می آمرزد. (داستانهای بحارالانوار/ جلد۴، نویسنده محمود ناصری) ❤️

پ.ن۲:

اينجا بودند و رفتند؛

از آنها جُز عطرِ جاىِ خالى‌ شان، چيزى باقى نماند. - محمود درويش - ❤️

هر چند زِ کارِ خود، خبردار نیَم
بیهوده تماشاگرِ گُلزار نیَم

بر حاشیهٔ کتاب، چون نقطهٔ شک
بیکار نیَم، اگر چه در کار نیَم

امروز در این شهر، چو من یاری نی
آورده به بازار وُ خریداری نی

آنکس که خریدار، بدو رایَم نی
وانکس که بدو رای، خریدارم نی 🌷

تا نگذری از جمع، به فردی نرسی
تا نگذری از خویش، به مَردی نرسی

تا در رهِ دوست، بی سر وُ پا نشوی
بی درد بمانی وُ به دردی نرسی 🌷

از مردمِ صد رنگ، سیه پوشی بِه
وز خلقِ فرومایه، فراموشی بِه

از صحبتِ ناتمامِ بی‌ خاصیتان
کُنجی و فراغتی و خاموشی بِه 🌷

بروید ای حریفان بِکِشید یارِ ما را
به من آورید آخِر، صنمِ گریزپا را

به ترانه‌ هایِ شیرین، به بهانه‌ هایِ زرّین
بِکِشید سویِ خانه، مهِ خوبِ خوش‌ لقا را

وگر او به وعده گوید که دمی دگر بیایم
همه وعده مکر باشد، بفریبد او شما را

دمِ سخت گرم دارد که به جادوی وُ افسون
بزند گره بر آب او وُ ببندد او هوا را

به مبارکی وُ شادی چو نگارِ من درآید
بِنِشین نظاره می‌ کن، تو عجایبِ خدا را

چو جمالِ او بتابد چه بود جمالِ خوبان
که رُخِ چو آفتابش، بکُشد چراغ‌ ها را

برو ای دلِ سبک‌ رو به یمن به دلبرِ من*
بِرِسان سلام وُ خدمت، تو عقیقِ بی‌ بها را 🌷

پ.ن:

گر در یمنی چو با منی پیشِ منی
گر پیشِ منی چو بی منی در یمنی

من با تو چنانم ای نگارِ یمنی
خود در غلطم که من توام یا تو منی (ابوسعید ابوالخیر) ❤️

پ.ن۲:

پیامبر اکرم (ص): کسی که اهلِ یمن را دوست بدارد، مرا دوست داشته و کسی که با اهلِ یمن دشمنی ورزد، با من دشمنی ورزیده است. «شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج۲، ص۵۴۱» ❤️

پ.ن۳:

شجاعت و غیرتِ مردمِ یَمن، این روزها بهم قوّتِ قلب و اُمید میده. این شیعیانِ واقعی امیرالمومنین علی (ع) ❤️

🌸 یمن زیبا - صنعا - با معماری باشکوه، باستانی و سحرانگیز 🌸

🟦 شیخِ ما گفت: هر دِل که در او دوستیِ دنیا بوَد، آن دِل پراکنده بوَد و دلِ پراکنده، نه سود را شاید و نه زیان را.

🟥 حسن بصری که عزیزِ تابعین بوده است، روزی یکی وی را پرسید که: کیف انت و كيف حالك؟ حسن گفت یا اخی سی سال است تا ما درِ نفسِ خویش را بسته ایم و منتظرِ فرمان نشسته.

🟦 آنگاه شیخِ ما گفت: پراکندگیِ دِل، از دوستیِ دنیا بوَد و تا دوستیِ دنیا باشد، هرگز دِل جمع نگردد، که رسول صلى الله عليه و سلم گفت: سر همه خطاها چون لشکری در خانۀ دِل نشسته، آنگاه چیزی دیگر را راه ندهد، تا به خانۀ دِل در آید. آنگاه شیخِ ما گفت:

مهمانِ تو خواهم آمدن جانانا
متوار یک و زِ حاسدان پنهانا

خالی کن خانه، و زِ پسِ مهمان آ
با ما كس را به خانه در منشانا

🟥 آنگاه شیخِ ما گفت تمام سخنی است آنکه رسول صلى الله عليه و سلم گفت: هر چه آن مشغول کنندۀ توست، آن دنیایِ توست، اگر همه سوزنی باشد، هر چه دنیایِ توست، آفت و پراکندگیِ توست و در هر چه پراکندگیِ توست، واماندگیِ توست، ازین معنی در دنیا و آخرت.

🟦 آنگه شیخِ ما گفت: پیر ابوالقاسم بشریاسین از بزرگانِ میهنه بود، و این ابیات بسیار گفتی:

که گشت زنده بدو، هر که گشت مُرده بدو
از او حیات نیابی، که از جُز او نَبُری

مقامِ صفوت خواهی وُ پایت آلوده
خسیس همّت، ترسم که اندرو نخوری.

عِشق آمد وُ شد چو خونم اندر رگ وُ پوست
تا کرد مرا تهی وُ پُر کرد زِ دوست

اجزایِ وجودم همگی دوست گرفت
نامیست زِ من بر من وُ باقی همه اوست 🌷
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

جسمم همه اشک گشت وُ چَشمم بگریست
در عشقِ تو بی جسم، همی باید زیست

از من اثری نماند، این عِشق زِ چیست
چون من همه معشوق شدم، عاشِق کیست 🌷

پ.ن:

🔹 از او استعانت باید خواست که همه اوست، نهصد و نود و نه نام است او را از صفت هایِ او، هر عالمی را بِه صفتی بیافریده است، بر آن همه می گذر باید کرد تا بدو برسی، چون بدو رسی بیاسایی، همه بِدوست. 💙

روح در تن می‌ دمد بادِ بهاری غنچه را
می‌ رسد گویا زِ طَرْفِ روضۀ خُلدِ بَرین

یعنی از خاکِ حریمِ روضۀ شاهِ نجف*
گُلبنِ باغِ حقیقت، سروِ بستانِ یقین

حیدرِ صَفدر، شَه عنبر کش خیبر گشا*
سرورِ غالب، سَرِ مردان، امیرالمومنین

تا چرا خود را نمی‌ بیند زِ نامش سَر فراز
رخنه‌ ها در سینه کرد از رشکِ عینش حرفِ سین

کیست کو سرکردۀ سَر شد بدورِ عدلِ او
کش زِ سَر نگذشت حرفِ ناامیدی همچو شین 🌷

پ.ن:

از مهرِ علی طینتِ هر کس که سرشت
هر چند بود منزلِ او دیر وُ کِنِشت

در دوزخ اگر درآورندش بِه مَثَل
جا گرم نکرده می بَرندش بِه بهشت (طاهر قزوینی) ❤️

پ.ن۲:

ای حیدرِ شهسوار! وقتِ مَددست
ای زبدهٔ هشت‌ وُ چار! وقتِ مَددست

من عاجزم از جهان وُ دشمن بسیار
ای صاحبِ ذوالفقار! وقتِ مَددست (ابوسعید ابوالخیر) ❤️

🔹 جابر بن عبدالله گوید: امیرالمومنین على (ع) در جنگ با یهودیانِ خیبر، دربِ قلعه را روىِ دست بلند کرد، و مسلمانان دسته دسته از رویِ آن عبور کردند و واردِ قلعه شده و آن را فتح کردند، و سپس خواستند آنرا برایِ امتحان بلند کنند که چهل نفری توانستند آنرا حمل کنند. منبع: مصنف ابن أبی شيبة، نویسنده: ابن أبی شيبة، جلد ۶ صفحه ۳۷۴

🔹 نبردِ لشکرِ اسلام بِه فرماندهی رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم با یهودیانِ خائن و پیمان‌ شکنِ مدینه که منجر بِه فتحِ قلعه خیبر بِه دستِ حضرت امیرالمؤمنین علی علیه‌ السلام و نابودیِ یهود در آن منطقه گردید.

🌸 نگاره‌ ای از غزوه خیبر 🌸

جَهدی بکنم که دِل زِ جان بَر گیرم
راه سرِ کویِ دلستان بَر گیرم

چون پرده میانِ من وُ دلدار منم
برخیزم وُ خود را زِ میان بَر گیرم 🌷

🌸 به یاد شهید ادواردو (مهدی) آنیلی 🌸

هر دِل که طواف کرد گردِ درِ عِشق
هم کُشته شد بِه آخر از خنجرِ عِشق

این نکته نوشته‌ اند بر دفترِ عِشق
سَر دوست ندارد آنکه دارد سرِ عِشق (مولوی جان) ❤️
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

هر روز بنو برآید آن دلبرِ عِشق
در گردنِ ما درافکند چنبرِ عِشق

این خار از آن نهاد حقّ بر درِ عِشق
تا دور شود هر که ندارد سرِ عِشق (مولوی جان) ❤️
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

هر دِل که طواف کرد گردِ درِ عِشق
هم خسته شود در آخر از خنجرِ عِشق

این نکته نوشته ایم بر دفترِ عِشق
سَر دوست ندارد آنکه دارد سرِ عِشق (خواجه عبدالله انصاری) ❤️
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

تا ماند قضا بر سرِ من افسرِ عِشق
در دهر دِلم ساخت نهان گوهرِ عِشق

زان افسرم افتاد بِه کف کشورِ عِشق
زین گوهرم افروخت بِه دِل اخگرِ عِشق (امیرعلیشیر نوایی) ❤️
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

کافر شده‌‌ ام بِه دستِ پیغمبرِ عِشق
جنّت چه کنم؟ جانِ من وُ آذرِ عِشق

شرمندهٔ عِشق وُ روزگارم، که شدم
دردِ دلِ روزگار وُ دردِ سرِ عِشق (ابوالقاسم فندرسکی) ❤️
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

دِل کرد بسی نگاه در دفترِ عِشق
جُز روت ندید هیچ رو در خورِ عِشق

چندان که رُخت حُسن نهد برِ سرِ حُسن
شوریده دِلم عِشق نهد بر سرِ عِشق (ابوسعید ابوالخیر) ❤️
┄┅─═◈═─┅┄┄┅─═◈═─┅┄

دِل کرد بسی نگاه در دفترِ عِشق
جُز رویِ خوشت ندید اندرِ خورِ عِشق

چندان که رُخت حُسن نهد بر سرِ حُسن
بیچاره دِلم عِشق نهد بر سرِ عِشق (ابوسعید بزغوش) ❤️

به نامِ سعدالدین حموی و احمد غزالی و نجم‌ الدین رازی نیز نوشته اند.

شیخ را گفتند: فلان‌ کس بر رویِ آب می‌ رود.
گفت: سهل است، بَزَغی¹ و صَعوَه‌ ای² نیز برود.

گفتند: فلان‌ کس در هوا می‌ پرد.
گفت: مگسی و زغنه‌ ای³ [نیز] می‌ پرد.

گفتند: فلان‌ کس در یک لحظه از شهری بِه شهری می‌ شود.
شیخ گفت: شیطان نیز در یک نفس از مشرق بِه مغرب می‌ شود.

این چنین چیزها را بس قیمتی نیست.
مَرد آن بُود که در میانِ خلق بنشیند و برخیزد و بخسبد و بخورد،

و در میانِ بازار، در میانِ خلق ستد وُ داد کند، و با خلق بیامیزد
و یک لحظه، بِه دِل، از خدای غافل نباشد. 🌷

پ.ن:

۱. بَزَغ: وزغ، قورباغه
۲. صَعوَه: هر پرندۀ کوچک بِه اندازۀ گنجشک
۳. زغنه: مرغی شکاری

پ.ن۲:

یعنی ارزشِ انسان بِه این است که همواره بِه یادِ خداوند باشد و هرگز حضورِ او را از یاد نبرد.

چون در لَحَدَم نکیر وُ منکر دیدند
اعضایِ گنه کارِ مرا بوییدند

شمعِ دِلم از مهرِ علی روشن بود
پروانه صفت بِه گردِ من گردیدند 🌷

پ.ن:

چون در لَحَدَم نکیر وُ منکر دیدند
اعضایِ گنه کارِ مرا بوییدند

چون مهر وُ محبّتِ علی داشت دِلم
از آمدنِ خویش خجل گردیدند (والهی‌ قمی) ❤️

پ.ن۲:

زایرانِ درگهت را بر درِ خُلدِ بَرین

می‌ دهند آوازِ طِبتُم فَادخُلوها خالدین (حسن کاشی) ❤️

🌸 کتیبهٔ شعر پارسی، ایوان طلای حرم حضرت امیرالمؤمنین (ع) 🌸

عمری است که دم بِه دم علی می‌ گویم
در حالِ نشاط وُ غَم علی می‌ گویم

یک عمر، علی گفته‌ ام، ان‌ شاءالله
تا آخرِ عمر هم علی می‌ گویم 🌷

پ.ن:

یارب بِه رسالتِ رسولِ ثقلین
یارب بِه غزا کنندۀ بدر وُ حنین

عصیانِ مرا دو نیمه کن در عرصات
نیمی بِه حسن ببخش وُ نیمی بِه حسین (ابوسعید ابوالخیر) 💚

🌸 لا فتی إلّا علی، اثری از حسن روح الامین 🌸

پ.ن۲:

🔹 چون در جنگِ احد، امام علی (ع) کافران را که قصد حضرت رسول (ص) داشتند متفرق کرد و پرچمداران را کُشت و جمعی را بِه دوزخ فرستاد، جبرئیل گفت: ای پیامبر خدا! از خود گذشتگی این است. پیامبر فرمود: او از من است و من از اویم. جبرئیل گفت: من نیز از شمایم؛ گویند: در این وقت بانگی برآمد که شمشیری جُز ذوالفقار و جوانمردی جُز علی نیست.¹

🔹 در تفسیر آیه مبارکه: إِذْ هَمَّتْ طَائِفَتَانِ مِنْكُمْ أَنْ تَفْشَلَا وَاللَّهُ وَلِيُّهُمَا ۗ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ.² آمده است: در غزوۀ احد امام علی (ع) بِه تنهایی از چپ و راست شمشیر می‌ زد و کفار را که قصد حضرت رسول (ص) را داشتند بِه جهنم می فرستاد. فرشتگان از ثباتِ علی بن ابی‌ طالب (ع) و دلاوریِ او تعجب نمودند تا که جبرئیل از آسمان آوازی در داد که لاسیف الا ذوالفقار و لافتی الا علی.³

منابع:
۱. محمد بن جریر طبری، تاریخ طبری، ترجمه ابوالقاسم پاینده، انتشارات اساطیر، ۱۳۶۲ ش، ج ۳، ص ۱۰۲۷
۲. آیه ۱۲۳ سورۀ آل‌ عمران
۳. منهج الصادقین، ج ۲، ص ۳۲۳

من کیستم؟ از خویش بِه تنگ آمده‌ ای
دیوانۀ با خِرد بِه جنگ آمده‌ ای

دوشینه بِه کویِ دوست، از رشکم سوخت
نالیدن پایِ دلِ بِه سنگ آمده‌ ای 🌷
پ.ن:

دارم صنمِ چهره برافروخته‌ ای
وز خرمنِ دهر دیده بر دوخته‌ ای

او عاشقِ دیگری وُ من عاشقِ او
پروانه صفت سوخته‌ ای، سوخته‌ ای

من کیستم آتش بِه دِل افروخته‌ ای
وز خرمنِ دهر دیده بر دوخته‌ ای

در راهِ وفا چو سنگ وُ آتش گردم
شاید که رسم بِه صبحتِ سوخته‌ ای

من کیستم از خویش بِه تنگ آمده‌ ای
دیوانهٔ با خرد بِه جنگ آمده‌ ای

دوشینه بِه کویِ یار از رشکم کُشت
نالیدن پایِ دلِ بِه سنگ آمده‌ ای (ابوسعید ابوالخیر) 🕯
‏━━━━━━━━━━━━━
ای ماه بِه رویِ لاله رنگ آمده ای
از سینه وُ دِل حریر وُ سنگ آمده ای

گر تو بدهان وُ چشم تنگ آمده ای
دلتنگ چرایی؟ نه بِه جنگ آمده ای (حسن عنصری) 🕯
‏━━━━━━━━━━━━━
ای آنکه زِ نامِ خود بِه تنگ آمده‌ ای
یِک گام نرفته سَر بِه سنگ آمده‌ ای

عارت بادا که ننگ، دارد زِ تو عار
عارت بادا که ننگ ننگ آمده‌ ای (رضی‌ الدین آرتیمانی) 🕯

جُز عِشق جهان هنر ندارد*
یا دِل هنرِ دگر ندارد

یا موسمِ صبرِ من خزان شد
يا نخلِ امّید بَر ندارد

یا بر رُخِ من نمی شود باز
یا قلعۀ بخت در ندارد

یا وصلِ تو قسمتِ بشر نیست
يا طالعِ من ظفر ندارد

یا دامنِ رحمِ تو طلسم است
یا نالۀ من شرر ندارد

یا تیرِ تو بگذرد نهانی
يا سينۀ دِل سپر ندارد

یا عِشق خطّ امان بِه او داد
یا دِل زِ بلا حذر ندارد

یا چشمِ تو با دِلم رفیق است
یا شیر سیه خطر ندارد

یا با دلِ خسته مهربان باش*
یا جان بستان، ضرر ندارد! 🌷

پ.ن:

در مدرسه گر چِه دانش‌ اندوز شوی
وز گرمیِ بحث، مجلس‌ افروز شوی

در مکتبِ عِشق، با همه دانایی
سرگشته چو طفلانِ نوآموز شوی! (ابوسعید ابوالخیر) 🖤

وا فریادا زِ عِشق، وا فریادا
کارم بِه یِکی طُرفه نگار افتادا

گر دادِ منِ شکسته دادا، دادا
ور نه من وُ عِشق هر چِه بادا، بادا 🌷

در دِل چو کجیست روی بر خاک چِه سود
چون زهر بِه دِل رسید تریاک چِه سود؟

تو ظاهرِ خود بِه جامه آراسته‌ ای
دلهایِ پلید وُ جامهٔ پاک چِه سود 🌷

يا رب بِه محمّد وُ علی وُ زهرا
يا رب بِه حسين وُ حسن وُ آلِ عبا

کز لطف برآر حاجتم در دو سرا
بی منّتِ خلق يا علیّ الاعلا 🌷

پ.ن:

🌸 ولادت حضرت فاطمه (س) و روز مادر مبارک 🌸

🟪 و گفت: بِه عدد هر ذرّه ای از موجودات راهیست بِه حق، امّا هیچ راه نیست نزدیک تر و سبک تر از آن که راحتی بِه دلِ مسلمانی رسانی و ما بدین راه رفتیم و این اختیار کرده ایم. 🌷

گر همچو من افتادهٔ این دام شوی
ای بس که خرابِ باده وُ جام شوی

ما عاشِق وُ رند وُ مست وُ عالم سوزیم
با ما منشین اگر نه بدنام شوی (جناب حافظ) 🪴

🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻

گر با غمِ عِشق سازگار آید دِل
بر مرکبِ آرزو سوار آید دِل

گر دِل نبود کجا وطن سازد عِشق
ور عِشق نباشد بِه چِه کار آید دِل (ابوسعید ابوالخیر) 🪴

🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻

وه وه که بِه دیدارِ تو چونم تشنه
چندانکه ببینمت فزونم تشنه

من بندهٔ آن دو لعلِ سیرابِ توام
عالم همه زانست بِه خونم تشنه (مولوی جان) 🪴

پ.ن:

گر با غمِ عِشق سازگار آید دِل از سعدالدّین حموی و اوحدالدّین کرمانی هم نقل گردیده است!

🟪 گفت: ما آنچْ یافتیم بِه بیداریِ شَب و بی‌ داوریِ سینه و بی‌ دریغیِ مال یافتیم. 🌷

در دیدۀ جان؛ خواب آر است، مرا
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

زیرا که بِه دیدنت؛ شتاب است، مرا
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

گویند که بخواب؛ تا که بِه خوابش، بینی!*
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

ای بی خبران چِه وقتِ خواب است، مرا؟!
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

ای لاله تو هم، رنگِ رُخِ یارِ منی
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

ای غنچه تو چون، دهانِ دلدارِ منی
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

ای ماه هم، اگر مثلِ شکر، خنده کنی
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

گویند: که نگارِ شهرِ گُلزارِ منی
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

بلبل؛ بِه سَرِ چشمه، چِه کار آمده ای؟
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

یا تشنه شدی؛ یا بِه شکار آمده ای
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

نی، تشنه شدی، نی، بِه شکار آمده ای
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده

دیوانه شدی، دیدنِ یار، آمده ای
یا مولا دلُم تنگ اومده، شیشۀ دلُم، آی خدا، زیرِ سنگ اومده 🌷

از شبنمِ عِشق، خاکِ آدم گِل شد
شوری برخواست، فتنه ای حاصل شد

سر نشترِ عِشق، بر رگِ روح زدند
یِک قطره از آن چکید وُ نامش دِل شد 🌷

عشقِ تو، بلایِ دلِ درویشِ منست
بیگانه نمی‌ شود، مگر خویشِ منست

خواهم سفری کنم، زِ غَم بگریزم
منزل منزل، غمِ تو در پیشِ منست 🌷

از بادِ صبا دِلم، چو بویِ تو گرفت
بگذاشت مرا وُ جستجویِ تو گرفت

اکنون زِ منش، هیچ نمی‌ آید یاد
بویِ تو گرفته بود، خویِ تو گرفت 🌷

آن دِل که تو دیده‌ای زِ غَم خون شد وُ رفت
وز دیدهٔ خون گرفته بیرون شد وُ رفت

روزی بِه هوایِ عِشق سیری می‌ کرد
لیلی صفتی بدید وُ مجنون شد وُ رفت 🌷

آزرده ترم، گر چِه کم آزار ترم
بی یار ترم، گر چِه وفادار ترم

با هر که وفا وُ صبر من کردم بیش
سبحان الله بِه چشمِ او خوارترم 🌷

🟪 شیخِ ما گفت که روزی پیش بلقسم بشر یاسین بودیم، ما را گفت: ای پسر! خواهی که با خدای سخن گویی؟؛ گفتیم: خواهیم، چِرا نخواهیم؟؛ گفت: هر وقت که در خلوت باشی این گوی و بیش از این مگوی.

بی تو جانا قرار نتوانم کرد
احسانِ تو را شمار نتوانم کرد

گر بر تنِ من زبان شود هر مویی
یِک شکر تو از هزار نتوانم کرد

🟦 ما همه وقت این همی گفتیم تا بِه برکۀ این در کودکی، راه حق بر ما گشاده گشت. 🌷